Τεχναγωγία!

Αναρτήθηκε από: Farkonas | Ιανουαρίου 26, 2008

Greek electronica. Cool προτάσεις.

Ένα «γρήγορο, πολύ γρήγορο» post εν έδει… υπενθύμισης για δύο μουσικές κυκλοφορίες που αξίζουν προσοχής. Οι ακροατές του Best Radio τις γνωρίζουν ήδη, θεωρητικά, αλλά και το κοινό που γενικότερα παρακολουθεί τη σκηνή της ελληνικής electronica δεν… αγνοεί ακριβώς τους δημιουργούς πίσω από αυτές. Και οι δύο αυτές κυκλοφορίες ήταν προγραμματισμένες να εμφανιστούν στα καταστήματα λίγο πριν την εορταστική περίοδο, για διάφορους λόγους ωστόσο δεν τα κατάφεραν – είναι όμως διαθέσιμες εδώ και κάποιες μέρες (κάλλιο αργά παρά αργότερα, με άλλα λόγια) στο εμπόριο. Και ακριβώς επειδή δεν χρειάστηκαν… πολλές ακροάσεις για να αποφασίσω αν αξίζουν ή όχι αναφοράς, τις παραθέτω χωρίς περαιτέρω

Η πρώτη είναι η συλλογή του Γιώργου Μπίτσικα, ενός παραγωγού που έχει κινήσει το ενδιαφέρον του ραδιοφωνικού κοινού με διάφορα tracks κατά καιρούς. Ο τίτλος της συγκεκριμένης συλλογής βέβαια είναι «My Chosen Soulmate», από το ομώνυμο πασίγνωστο κομμάτι που έχει ακουστεί πολύ το τελευταίο δίμηνο – και δικαιολογημένα, όχι μόνο λόγω μουσικής και στίχων, αλλά και για τα υπέροχα φωνητικά της Baby Queen. Η συλλογή βέβαια περιέχει κι άλλα πολύ καλά κομμάτια, όπως τα Miss Helicopter, Changing My Style, Close to You, αλλά και το επίσης πολύ γνωστό Eleventh, τα οποία αποδεικνύουν ποικιλότροπα το ταλέντο του συγκεκριμένου παραγωγού. Ενδεχομένως να «κολλήσει» κανείς περισσότερο με κάποια κομμάτια απ’ ότι με κάποια άλλα, το επίπεδο του «My Chosen Soulmate» όμως παραμένει σε κάθε περίπτωση υψηλότερα από το αντίστοιχο συνηθισμένων συλλογών.

Η δεύτερη συλλογή είναι – κατά μία έννοια – ήδη γνωστή, καθώς το κομμάτι που «κυριαρχεί» σε αυτήν (σε ραδιοφωνική εκτέλεση και σε μία σειρά από remixes) σε μεγάλο βαθμό «κυριάρχησε» με τη σειρά του ως άκουσμα το καλοκαίρι που μας πέρασε. Πρόκειται για το «Everyday is a brand new day» του A Dog Named Rodriguez, απίθανα διασκεδαστική ονομασία πίσω από την οποία κρύβεται ο DJ MCD, κατά κόσμον Δημήτρης Κρητικός. Το πολύ διαφορετικό, «φρέσκο» αυτό κομμάτι (είναι εκπληκτικό πόσο άνετα και ευχάριστα ακούγεται έξι και πλέον μήνες μετά) έχουν προσεγγίσει με δικά τους remixes στο ίδιο CD κι άλλα διάσημα ονόματα, όπως ο Νίκος Διαμαντόπουλος και ο Zac F, ενώ σε αυτό εμπεριέχονται και άλλα πολύ ενδιαφέροντα «δείγματα γραφής» του συγκεκριμένου DJ, όπως τα Keep On Smiling, It’s You και Brand New Monday.

Και οι δύο συλλογές κοστίζουν 16 ευρώ (στο Δίκτυο τουλάχιστον) και κυκλοφορούν από την The Sound of Everything, εταιρεία που – για το βραχύχρονο της διαδρομής της – μας επεφύλαξε ουκ ολίγες άκρως ευχάριστες εκπλήξεις πέρυσι. Και πριν αρχίσει να… ψάχνει κανείς (ως συνήθως) στο Web για το πώς θα «κατεβάσει» τις δύο συλλογές χωρίς να πληρώσει, ας αναλογιστεί ότι πρόκειται για τις δουλειές Ελλήνων δημιουργών της electronica που αξίζουν υποστήριξης, προκειμένου να συνεχίσουν να συνεισφέρουν στα ακούσματα της εγχώριας αγοράς. Γιατί από ανακυκλωμένες / «κονσέρβα» / copy-paste συλλογές της συγκεκριμένης μουσικής, προερχόμενες από το εξωτερικό και δεόντως διαφημισμένες, έχουμε… ήδη αρκετές, σωστά;

Γράψτε ένα σχόλιο

Αναρτήθηκε στις Best Radio, Music | Ετικέτες:Best Radio, Greek, Music, The Sound of Everything

Αναρτήθηκε από: Farkonas | Ιανουαρίου 12, 2008

Marketing – Αξιοπρέπεια: 3-0

Μόνο οι πολύ καλοί φίλοι μπορούν πραγματικά να σε πληγώσουν, λένε, και αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό μου όταν διάβασα τις ειδήσεις για την αποκάλυψη των νέων χαρακτήρων του Soul Calibur IV, που έκανε η Namco σήμερα στο πλαίσιο της CES 2008. Μια αποκάλυψη που περίμενα με όχι λίγη ανυπομονησία εδώ και ημέρες… την οποία, τώρα, εύχομαι η ιαπωνική εταιρεία να μην είχε κάει ποτέ. Γιατί οι δύο νέοι χαρακτήρες που θα κάνουν την εμφάνισή τους στο SCIV είναι ο… Darth Vader και ο Yoda. Ναι, αυτοί των Star Wars.

Ως είθισται πλέον για να… εξασφαλιστούν οι maximum πωλήσεις ενός τίτλου όπως αυτός, ο Vader θα είναι διαθέσιμος μόνο στην έκδοση του PS3, ενώ ο Yoda μόνο στην έκδοση του Xbox 360 (αναρωτιέμαι αν αυτό μαρτυρά κάτι για την άποψη της Namco σχετικά με την Dark Side of the Force… χε). Το πιο πιθανό είναι πάντως αυτό να ισχύσει μόνο αρχικά, καθώς οι υποψίες πως και οι δύο χαρακτήρες θα γίνουν διαθέσιμοι και στο άλλο φορμά αντί πληρωμής αργότερα, μέσω Xbox Live και PSN, είναι βάσιμες. Συν τοις άλλοις, στο Web κυκλοφορούν ήδη φήμες που θέλουν τους δύο αυτούς χαρακτήρες να μην είναι οι μόνοι από τον κόσμο των Star Wars που θα εμφανιστούν στο Soul Calibur IV. Κάτι επίσης πιθανό, καθώς η Namco δεν θα έμπαινε στην διαδικασία να διαπραγματευτεί με την διαβόητη Lucas Arts για δύο μόνο χαρακτήρες των Star Wars.

Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή αυτή της Namco ήταν – στα δικά μου μάτια τουλάχιστον – άσχημη. Πολύ όμως.

Θυμάμαι την ημέρα εκείνη που είχα πρωτοδιαβάσει για την παρουσία των Heihachi Mishima, Link και Spawn στις εκδόσεις του Soul Calibur II για PS2, Gamecube και Xbox αντίστοιχα. Η απογοήτευσή μου τότε ήταν μεγάλη, καθώς ήταν η ίδια συλλογιστική του… ανελέητου marketing με τη σημερινή αυτή που είχε ως απόρροια και εκείνη την επιλογή της Namco. O Heihachi και ο Link, ωστόσο, ήταν εξ αρχής χαρακτήρες από video games, γεγονός που ήταν σε ένα βαθμό παρηγορητικό. Πρακτικά, ο έλεγχος του Link δεν ήταν καθόλου άσχημος και το στυλ του δεν ήταν τόσο παράταιρο με αυτό του υπόλοιπου τίτλου (αν εξαιρέσει κανείς τις βόμβες φυσικά). Όσο για τα μεταλλικά περικάρπια του Heihachi, που ήταν ικανά να… εμποδίσουν ξίφη; Σαφώς γελοία, αλλά το είχα αποδεχθεί (για τις τρεις ή τέσσερις μέρες που χρειάστηκαν για να ολοκληρώσω την έκδοση του PS2). Ο Spawn ήταν εντελώς… “τόπου και χρόνου”, βεβαίως, με την παρουσία του στον τίτλο δικαιολογήσιμη μόνο εξαιτίας της δημοτικότητάς του στο αμερικανικό κοινό, έμαθα όμως να τον αγνοώ σχετικά γρήγορα. Μετά από λίγο καιρό, και οι τρεις αυτοί χαρακτήρες απλώς “πέρασαν στο παρασκήνιο” για μένα… και αυτό ήταν όλο. Υποθέτω ότι αυτό συνέβη και σε όλους τους πραγματικούς φίλους των Soul Calibur, αργά ή γρήγορα.

Τότε, ωστόσο, είχα απλά απογοητευτεί. Σήμερα είμαι οργισμένος.

Είμαι οργισμένος γιατί… ε, από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, υπάρχουν επιλογές και επιλογές όσον αφορά το “πόσο μακριά μπορεί να τραβήξει το σχοινί” μία εταιρεία για να “πουλήσει”. Άλλο να χρησιμοποιείς χαρακτήρες από άλλα video games (όπου επίσης μάχονταν) εν έδει kameo εμφάνισης σε ένα beat’ em up, άλλο να βάζεις κινηματογραφικούς χαρακτήρες – που δημιουργήθηκαν σε τελείως διαφορετικό πλαίσιο – να λαβουν μέρος σε μάχες σώμα με σώμα… “γιατί έτσι”. Άλλο να εντάσσεις δύο χαρακτήρες που θα μπορούσαν να εμφανιστούν σε σεναρικό υπόβαθρο μεσαιωνικό (όπως αυτό των Soul Calibur), άλλο να εντάσσεις σε αυτό το υπόβαθρο δύο χαρακτήρες από ένα μακρινό μέλλον, προκειμένου να διασταυρώσουν τα… φωτόσπαθά τους με ατσάλι. Και άλλο να “δανείζεσαι” χαρακτήρες από κάποιο διαφορετικό φανταστικό κόσμο, άλλο να επιλέγεις όχι οποιουσδήποτε τέτοιους χαρακτήρες, αλλά χαρακτήρες των Star Wars, οι οποίοι έχουν “πουληθεί” από τον Lucas και την παρέα του με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους. Η επιλογή της Namco είναι τόσο επιτηδευμένη, τόσο απροκάλυπτα συμφεροντολογική, τόσο in-your-face, που καταντά πραγματικά προσβλητική.

Αναρωτιέμαι πως θα εξηγούσε ο σεναριογράφος της Namco τη σκηνή στην οποία ο Yoda και Mitsurugi θα πρέπει να διασταυρώσουν τα ξίφη τους (αν η Namco ενδιαφερόταν για κάτι τέτοιο βέβαια, αλλά ας υποθέσουμε). Ήλθαν οι Vader και Yoda από το μέλλον για να χρησιμοποιήσουν το Soul Edge, ώστε να φέρουν – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – την… ειρήνη στην Αυτοκρατορία; Έστειλαν οι μάγοι που ανέστησαν τον Astaroth σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου ο Knightmare είναι Sith Lord, για να κλέψει το σατανικό ξίφος; Ή όλη η σειρά των Soul Calibur έχει λάβει χώρα σ’ ένα ολογραφικό χώρο στο arcade room του Αυτοκράτορα… και όλοι εμείς παίζαμε ένα fighting simulator εδώ και 13 χρόνια;

Φυσικά, δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τους λόγους πίσω από την επιλογή της Namco. Τα video games κοστίζουν υπέρογκα ποσά για να αναπτυχθούν πλέον και, για να φέρουν σημαντικά κέρδη, θα πρέπει να αποδεικνύονται επιτυχή και στις τρεις μεγάλες αγορές παγκοσμίως. Θα πρέπει επίσης να απευθύνονται με επιτυχία σε όσο το δυνατόν περισσότερους gamers – και, ναι, αυτό σημαίνει κατά βάση στους Αμερικανούς gamers, αφού αυτή η αγορά έχει αναδειχθεί ως η μεγαλύτερη και πιο σημαντική τα τελευταία χρόνια. Αλλά, ακόμη κι έτσι, δεν μπορεί να μην εκφράσει κανείς σκεπτικισμό απέναντι στην επιλογή της Namco. Η όλη αγορά των Star Wars δεν είναι ακριβώς “στις δόξες της”, ακόμη και στις ΗΠΑ (η επόμενη… “στιγμή” της πιθανώς θα είναι με την συλλογή των ταινιών σε υψηλή ευκρίνεια). Παραμένει υπολογίσιμη, σίγουρα, αλλά είναι τόσο μεγάλη ώστε να δικαιολογεί την απόφαση των στελεχών της Namco;

Οι Ιάπωνες, άλλωστε, δείχνουν γενικά να μην έχουν ιδιαίτερη αίσθηση του τί είναι “in” στο Δυτικό κόσμο – κάτω από πραγματικές συνθήκες και όχι όπως το Hollywood τις αναπαριστά – αν δηλαδή μιλήσει κανείς για το σύνολο των ανεπτυγμένων χωρών και όχι μόνο τις ΗΠΑ. Δηλαδή, έλεος. Τον Darth Vader…?!?!? Δεν είναι πια και τόσο δημοφιλής όσο στη… δεκαετία του ’80 και οι άνθρωποι που γνωρίζουν από σινεμά έχουν εδώ και χρόνια συνειδητοποιήσει ότι κινηματογραφικά είναι στην ουσία αδύναμο “σύμβολο”. Ο καιρός του έχει περάσει. Οι έφηβοι που τοιχοκολούσαν αφίσες του στο δωμάτιό τους είναι πια… 30βάλε και μάλλον ωριμότεροι ως προς την οπτική τους γωνία για το μύθο του Lucas.

Η πικρή αλήθεια είναι αυτή: περισσότερο θα προτιμούσε το κοινό εκείνο που ενδιαφέρεται για την… “lifestyle πλευρά” του Soul Calibur να έχει ως επιλέξιμους χαρακτήρες όπως ο Aragorn ή ο Jack Sparrow ή ο Blade ή η The Bride, παρά χαρακτήρες όπως ο Vader και ο Yoda. Συν τοις άλλοις, να έκανε η Namco μία επιλογή όπως αυτή με την ελπίδα να θέλξει το ενδιαφέρον θιασωτών των Star Wars για ένα σύγχρονο beat’ em up, απλώς και μόνο περιλαμβάνοντας έναν χαρακτήρα που τους άρεσε σε αυτό; Και… κανένα ενδιαφέρον για τους πιστούς φίλους της σειράς των Soul Calibur, οι οποίοι θα αδιαφορήσουν (στην καλύτερη περίπτωση) ή θα ενοχληθούν (στην χειρότερη) με αυτήν την απόφαση; Εκτός αν η Namco υποτιμά το κοινό που την υποστήριξε, θεωρώντας ότι αυτό θα αγοράσει το SCIV ακόμη κι αν έκανε την εμφάνισή του στην σειρά των μαχητών του τίτλου ο… SpongeBob Squarepants.

Όχι, δεν υπάρχει καμία λογική σε όλα αυτά. Απολύτως καμία.

Όταν όλα έχουν ειπωθεί, ωστόσο, το σημαντικότερο στην επιλογή της Namco είναι το γεγονός ότι ποτέ ήταν θέμα μόνο λογικής ή πωλήσεων ή παγκόσμιας εμβέλειας marketing. Ήταν πάνω απ’ όλα θέμα σεβασμού. Σεβασμού σε μία κληρονομιά που δημιουργήθηκε μέσα από δουλειά για περισσότερα από 10 χρόνια, σε τέσσερις διαφορετικές εκδόσεις και πολλαπλά διαφορετικά φορμά. Σεβασμού στους gamers που έχουν τιμήσει αυτήν την κληρονομιά, αναγνωρίζοντας την προσπάθεια που έχει καταβληθεί για να “χτιστεί” ένας κόσμος με λεπτομέρεια και συνάφεια, όπως αυτός των Soul Calibur: ένας κόσμος με αξιοπρεπέστατη βασική υπόθεση, η οποία εμπλέκει μια σειρά από ενδιαφέροντες – αντικρουόμενους και “δεμένους” μεταξύ τους με τις δικές τους ιστορίες – χαρακτήρες.

Όλα αυτά πλέον καταρρίπτονται με τον πλέον ωμό τρόπο. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να διατηρήσει κανείς αυτήν την επική αίσθηση, αυτήν την ατμόσφαιρα εποχής που διέκρινε τα Soul Calibur, τη στιγμή που θα δει έναν χαρακτήρα των Star Wars να διασχίζει μια μεσαιωνική αυλή κάστρου ή έναν γιαπωνέζικο κήπο, κραδαίνοντας το… φωτόσπαθό του. Οι δύο εικόνες είναι απόλυτα ασύμβατες μεταξύ τους – και αυτό που προκύπτει ως θέαμα είναι απλώς τραγελαφικό. Και καταστρέφει τα πάντα.

Από την άλλη πλευρά… ε, αφού προφανώς δεν υπάρχει κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα με τη Namco που προσπαθεί να “σφηνώσει” μέσα στην ομάδα μαχητών του Soul Calibur χαρακτήρες που ουδεμία σχέση έχουν με το υπόβαθρό του, έχω μια πρόταση να κάνω. Γιατί να σταματήσει εκεί και να μην το κάνει… σωστά το πράγμα; Ας συμπεριλάβει οποιονδήποτε χαρακτήρα το τμήμα marketing κρίνει ότι θα βοηθήσει στις πωλήσεις. Ας συμπεριλάβει την Oprah να κραδαίνει ένα τηγάνι (ανοξείδωτο). Κι ας κάνει πίστα μάχης το TV set των εκπομπών της. Ας συμπεριλάβει τον Mark Zuckerberg του Facebook να κραδαίνει έναν σκληρό δίσκο με όλα μας τα προσωπικά δεδομένα αποθηκευμένα εκεί. Ειδική κίνηση: το Suspension of Account. Απ’ ότι ακούω, η Britney Spears επιστρέφει με νέο δίσκο αυτόν τον καιρό. Ας την οπλίσει με κανένα πραγματικά μακρύ κοντάρι και ας την ρίξει στη μάχη. Γιατί όχι;

Η απογοήτευσή μου είναι μεγάλη. Μα πολύ μεγάλη. Και, παρ’ όλα αυτά… θα αγοράσω το Soul Calibur IV; Ε, ναι. Εννοείται. Απλώς ελπίζω ο οποιοσδήποτε ανεύθυνος και αδίστακτος στα κεντρικά της Namco αποφάσισε ότι ήταν καλή ιδέα όλο αυτό, να έχει και την αξιοπρέπεια να συμπεριλάβει μία επιλογή “Special Characters On/Off” στο μενού ρυθμίσεων του SCIV. Ούτε να το βλέπω δεν θέλω αυτό το μαύρο γυαλιστερό κράνος ανάμεσα στα πρόσωπα των αγαπημένων μου χρακτήρων στην Selection Screen. Ούτε να το βλέπω.

Α, και… ελπίζω να μην “παίρνει ιδέες” κανείς στην Capcom από την ντροπιαστική επιλογή της Namco. Ο διευθυντής ανάπτυξης του Street Fighter IV έχει κατ’ επανάληψη δηλώσει ότι θέλει να παραμείνει η νέα έκδοση πιστή στο “πνεύμα” και την “αίσθηση” της κλασικής σειράς τίτλων. Καλά θα ήταν να λείπουν σε διακοπές όλα τα στελέχη του marketing της Capcom που θα μπορούσαν να τον ενοχλήσουν… γιατί το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να δω σε μερικούς μήνες, είναι στιγμιότυπα του SFIV όπου ο 50 Cent έρχεται αντιμέτωπος με τον Ryu. Κρατώντας το .45άρι του.

Namco, κατάφερες να ατιμάσεις τον εαυτό σου και το καλύτερό σου προϊόν όπως μόνο εσύ μπορούσες. Και να σπιλώσεις την κυκλοφορία εκείνη του τίτλου που, στα δικά μου μάτια, ήταν το highlight όλου του 2008.

Συγχαρητήρια. Ελπίζω να το χάρηκες.

1 σχόλιο

Αναρτήθηκε στις Games, PS3, Xbox 360 | Ετικέτες:Games, Namco, Soul Calibur IV

Αναρτήθηκε από: Farkonas | Ιανουαρίου 4, 2008

Vista, ένα χρόνο μετά. Απλώς, οργή.

Αν και σαφώς δεν είναι ιδιαίτερα… σοφό να δημοσιεύει κανείς posts έχοντας χάσει την ψυχραιμία του μόλις λεπτά νωρίτερα, ειλικρινά δεν είμαι σε κατάσταση ή διάθεση να κάνω κάτι «σοφό». Επί 12 μήνες και παραπάνω (την πρώτη μου εγκατάσταση Windows Vista την έκανα στις αρχές Δεκεμβρίου του 2006, από την έκδοση RTM που μου προσέφερε η Microsoft Hellas) τόσο ως δημοσιογράφος όσο και ως «απλός χρήστης», αυτό που κάνω με το νέο αυτό λειτουργικό είναι ένα συγκεκριμένο πράγμα. Λέγεται υπομονή. Υπομονή για να διορθωθούν τα τεράστια προβλήματα που είχε και έχει στην υποστήριξη hardware. Υπομονή για να διευθετηθούν ασυμβατότητες με προγράμματα και εφαρμογές. Υπομονή να διαφανούν τα όποια πλεονεκτήματα της DirectX 10. Υπομονή, υπομονή, υπομονή.

Ε, η υπομονή μου μόλις τελείωσε.

Τελείωσε, παρεμπιπτόντως, με την άρνηση του Photoshop να εκτελέσει μία λειτουργία γιατί δεν είχε στη διάθεσή του αρκετή μνήμη – κάτι που δεν συμβαίνει για πρώτη φορά, βέβαια, αφού με το Photoshop «έπαιζα» ακόμη και όταν δεν είχα PC πραγματικά ικανό να το «αντέξει». Το μήνυμα αυτό εμφανίστηκε όμως σε ένα ολοκαίνουργιο σύστημα αξίας 4000 ευρώ, με 4 GB μνήμης. Το ξαναγράφω. Με ΤΕΣΣΕΡΑ GB ΜΝΗΜΗΣ. Τι άλλο ήταν εν ενεργεία όταν συνέβη αυτό; Ένας Firefox με δύο tabs, ένα Notepad και το Winamp.

Εξηγώ για ποιο λόγο συνέβη αυτό (γιατί το εξοργιστικό είναι πως ναι, ξέρω γιατί συνέβη). Λόγω μίας σειράς παραγόντων – άμεσα συνδεδεμένων με την αρχιτεκτονική των λειτουργικών 32-bit, την «κληρονομιά» των PC από τη δεκαετία του ’90 κλπ. – από τα 4 GB μνήμης που μπορεί να εγκαταστήσει κανείς σε ένα PC, το νέο λειτουργικό της Microsoft, όπως και τα XP, μπορεί να «δει» μέχρι τα 3.25 GB στην καλύτερη περίπτωση. Το γνώριζα και πριν αγοράσω τα 4 GB ότι το… ένα DIMM σχεδόν «πάει υπέρ πίστεως και πατρίδος», αλλά για λόγους εξασφάλισης των επιδόσεων που ήθελα, το τοποθέτησα.

Μήπως αυτό σημαίνει, όμως, ότι όταν ολοκληρώνεται το boot των Vista έχω στη διάθεσή μου 3.25 GB μνήμης; Χα. ΟΧΙ. Γιατί είχα την… απαίτηση να τοποθετήσω δύο κάρτες γραφικών 8800 Ultra στο νέο PC, ώστε να παίζω τα νέα games όπως πρέπει σε monitor 24 ιντσών. Και τι κάνουν τα Windows Vista, μέσα στην… απέραντη σοφία της Microsoft; Δεσμεύουν τόσο ποσό μνήμης από την κεντρική των 4 GB, όσο φέρουν συνολικά οι δύο κάρτες γραφικών!!! Πράγμα που σημαίνει ότι με 768ΜΒx2, περίπου 1.5 GB της κεντρικής μου μνήμης δεν είναι αξιοποιήσιμο από προγράμματα – ποσό μνήμης που έχω πληρώσει εις διπλούν, ουσιαστικά.

Το αποτέλεσμα; Τα Vista αναφέρουν ως χρησιμοποιήσιμα τα… 2.3 GB μνήμης (!). Όχι, δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Έχω στη διάθεσή μου τη μισή μνήμη απ’ όση αγόρασα, κι αυτό επειδή τα νέα Windows χρησιμοποιούν αυτήν την πανηλίθια, αρρωστημένα αδιάφορη, εξοργιστική προσέγγιση στη διαχείριση μνήμης. Έτσι απλά.

Α, και… για να είμαστε ακριβείς… 2.3 είναι τα GB που το σύστημα αναφέρει ως χρησιμοποιήσιμα, όχι όσα είναι στη διάθεση του χρήστη μετά το boot. Γιατί, όταν αυτό τελειώνει, η πραγματική διαθέσιμη μνήμη ανέρχεται σε… 1.3 GB! Εξυπακούεται ότι, ως έμπειρος πια στις συνήθειες των Windows και όλων των σχετικών προγραμμάτων, έχω ήδη απενεργοποιήσει ο,τιδήποτε μη απαραίτητο προσπαθούσε να εκτελέσει τον εαυτό του στο start-up, έχω manually σταματήσει όλα τα services που δεν χρειάζομαι, έχω κοιτάξει και διπλοκοιτάξει τι αναφέρει το boot log όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία, τι εμφανίζει ο Task Manager στα active processes, τι καταναλώνει το καθένα από αυτά…

Και πάλι. Από τα 4 GB… στα 3.25 GB… στα 2.3 GB… στο εξής 1.2 GB, όπως φαίνεται και από τα screenshots του desktop που συνοδεύουν αυτό το post. Υποχρεώνοντάς με να χρησιμοποιήσω memory manager (το Instant Memory Cleaner) για να απελευθερώνω μνήμη κάθε τόσο, κάτι που είχα να κάνω από τα Windows 98. Υπέροχα.

Φυσικά, τόσο για λόγους δημοσιογραφικούς, όσο και προσωπικούς, το έψαξα το θέμα στο Web. Υπάρχουν πολλοί άλλοι χρήστες με το ίδιο πρόβλημα – και το ειρωνικό είναι πως είναι είτε hardcore gamers είτε power users, ακριβώς το κοινό που η Microsoft υποτίθεται ότι «στόχευε» αρχικά και συνεχίζει να «στοχεύει». Κάποιες λύσεις (όπως τη γνωστή του Physical Address Extension κλπ. κλπ.) τις δοκίμασα, ανεπιτυχώς κι εγώ όπως και άλλοι. Με είχε ενοχλήσει για μέρες, εβδομάδες ολόκληρες το γεγονός, αλλά επειδή το μηχανήμα γενικώς απέδιδε και με 2.3 GB και έκανα τη δουλειά μου κανονικά, προσπάθησα και κατάφερα να το «προσπεράσω». Μέχρι σήμερα το πρωί, που ξεκίνησα να φτιάχνω το συνοδευτικό εικαστικό για την «ανασκόπηση της χρονιάς» του Gamespin. Και το Photoshop αρνήθηκε να αντιγράψει κάτι από το clipboard (παρ’ ότι του έχω παραχωρήσει το 75% της μνήμης του συστήματος), γιατί δεν υπάρχει RAM αρκετή γι’ αυτό. Έτσι απλά.

Ε, και έτσι απλά… έχασα την ψυχραιμία μου, την υπομονή μου και μια ώρα από τη ζωή μου, για να συγγράψω αυτό το post.

Από μένα, λοιπόν, μαμά Microsoft, ειλικρινά no more breaks πια. Όχι ότι το είχα εκθειάσει και ποτέ το νέο σου λειτουργικό (το πρώτο μου αφιέρωμα στο Gamespin για το θέμα ήταν σαφές), αλλά είχα την θετικά προσκείμενη διάθεση να περιμένω. Ε, από σήμερα δεν είμαι διατεθειμένος να δώσω άλλες ευκαιρίες στα Vista. Τελείωσε. Είναι ένα κακό προϊόν, με ταραχώδη (το λιγότερο) διαδικασία ανάπτυξης, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις όσες και οφθαλμοφανή «θέματα», που δεν έπρεπε να είχε κυκλοφορήσει στην αγορά πριν από ένα χρόνο. Σε εκείνη την κατάσταση, δεν έπρεπε να είχε κυκλοφορήσει καθόλου και, 12 μήνες μετά, συνεχίζει να είναι προβληματικό. Θα το γράφω όπου βρεθώ κι όπου σταθώ, θα το λέω σε όλον τον κόσμο που με ρωτά: δεν υπάρχει κανένας λόγος να μεταβεί κανείς στα Vista από XP και, αν πρέπει οπωσδήποτε να εγκαταστήσει Vista, θα πρέπει να είναι ενήμερος σχετικά με το τι έχει να αντιμετωπίσει. Επακριβώς όμως. Επακριβώς.

Το γελοίο είναι ότι, μέχρι πρότινος, ως υπερβολικούς τους έκρινα τους συναδέλφους του εξωτερικού που παρότρυναν τη Microsoft να… αποσύρει τα Vista από την αγορά (λες και υπήρχε καμία περίπτωση για κάτι τέτοιο). Πλέον όμως τους καταλαβαίνω. Ο αμερικανικός κολοσσός έχει ουσιαστικά χρησιμοποιήσει ως… beta testers 75 εκατομμύρια χρήστες παγκοσμίως το τελευταίο έτος, ώστε να εντοπίσει εις βάρος τους όλα τα προβλήματα των Vista, να λύσει μερικά από αυτά και να τους αφήσει έκθετους σε άλλα. Δεν με απασχολεί πια αν το θέμα της διαχείρισης μνήμης θα λυθεί με το Service Pack 1. Δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί εξ αρχής.

Τι θα έπρεπε, κανονικά, να κάνω αυτή τη στιγμή; Να αποθηκεύσω τα δεδομένα μου σε ασφαλές μέρος, να κάνω ένα format δίχως οίκτο στον Raptor του λειτουργικού και να εγκαταστήσω Windows XP. Ειλικρινά, το σκέφτομαι. Πιθανώς δεν θα το κάνω τώρα γιατί πραγματικά δεν έχω χρόνο και διάθεση αυτόν τον καιρό για να εγκαθιστώ εκ νέου XP, όλα τα Service Packs, όλα τα patches, όλες τις εφαρμογές κλπ. (ειδικά μετά από όλα όσα πέρασα με το συγκεκριμένο PC). Συν τοις άλλοις, έχω ένα σωρό πράγματα να κάνω για δουλειά με αυτό το μηχάνημα. Αλλά όταν αναπόφευκτα το νέο PC βρεθεί στα πρόθυρα format πριν το καλοκαίρι, ασχέτως του αν έχει ή όχι κυκλοφορήσει το SP1 και ασχέτως του τι θα έχει λύσει ή όχι, επιστρέφω στα XP. Και δεν θα έχω την αίσθηση ούτε ότι με κοροϊδεύουν, ούτε ότι με χρησιμοποιούν για πειραματόζωο, ούτε ότι επένδυσα 4000 ευρώ σε ένα super PC, για να το απαξιώνει στη συνέχεια το λειτουργικό του. Over and out.

Γράψτε ένα σχόλιο

Αναρτήθηκε στις Microsoft, Windows Vista | Ετικέτες:Microsoft, Windows Vista

Αναρτήθηκε από: Farkonas | Ιανουαρίου 3, 2008

Hi-def; TrueHD; Τσκ, τσκ, τσκ. Tres passe.

Μα, φυσικά. Από τα ευκόλως εννοούμενα το γεγονός ότι με ενδιαφέρει περισσότερο από τον πιο πολύ κόσμο η εξέλιξη της τεχνολογίας – και όχι μόνο για… βιοποριστικούς λόγους. Θέλω να την βλέπω να σημειώνει πρόοδο σε όλους τους χώρους που αγγίζει, επειδή ειλικρινά πιστεύω ότι έχει τη δυναμική και τις προοπτικές να κάνει τη ζωή των ανθρώπων καλύτερη, ευκολότερη, διασκεδαστικότερη, εν τέλει ομορφότερη. Αλλά υπάρχουν και φορές που δεν αδικώ όλους εκείνους που υποστηρίζουν πως αρκετές εταιρείες που παράγουν τεχνολογία… «έχουν ξεφύγει» όσον αφορά το ρυθμό της εξέλιξης αυτής. Πως ουσιαστικά εισάγουν νέες τεχνολογίες πολύ ταχύτερα απ’ ότι η αγορά προλαβαίνει να αφομοιώσει τις προηγούμενες. Δεν τους αδικώ. Kαι ελάχιστες, πανελάχιστες φορές, θα μπορούσα να ταχθώ και με το μέρος τους.

Ο λόγος; Αυτή η καταραμένη, μισητή ανακοίνωση της JVC, την οποία συνάντησα πριν από λίγο για δεύτερη φορά στη διάρκεια της συλλογής των πιο σημαντικών ειδήσεων για την «ανασκόπηση της χρονιάς» στο Gamespin. Η ιαπωνική εταιρεία που πρωταγωνιστεί εδώ και χρόνια στην ανάπτυξη τεχνολογιών προβολής ψηφιακής εικόνας επισημοποίησε πριν από μερικές εβδομάδες την εμπορική διάθεση του νέου της projector. Ως εδώ, όλα καλά. Πρόκειται όμως για άλλον ένα TrueHD projector, ως είθισται αυτόν τον καιρό; Εννοείται πως όχι, αλλιώς δεν θα αποτελούσε είδηση – και σίγουρα δεν θα ένοιωθα τέτοια αγανάκτηση για το γεγονός. Όχι. Ο συγκεκριμένος projector έχει ανάλυση… 4096×2400 pixels, υπερδιπλάσια δηλαδή των TrueHD προβολέων. Και ναι μεν έχουν παρουσιαστεί τέτοιοι προβολείς και στο πρόσφατο παρελθόν σε εκθέσεις, όμως η JVC θα τον διαθέσει στην ιαπωνική αγορά μέσα στον τρέχοντα μήνα, το Γενάρη, στην προνομιακή τιμή (sic) των 90.000 ευρώ!

«Ορίστε…;»

Ακριβώς. Εδώ εμείς ακόμη ονειρευόμαστε έναν «ταπεινό» Blackwing ΙΙ ή έναν «γήινο» Emerald (στους «του αθλήματος» δεν χρειάζεται να αναφέρουμε brands… μόνο μοντέλα!), αξίας 7Κ ή 10Κ ευρώ, θεωρούμενους next-gen TrueHD, και η JVC έχει ήδη περάσει στα… real next-gen TrueHD προϊόντα, απλώς «επειδή μπορεί». Εδώ η παγκόσμια αγορά δεν έχει αγγίξει ακόμη το 5% στα συστήματα απεικόνισης 1080p ανεξαρτήτως τεχνολογίας, και η JVC είναι ήδη έτοιμη να πουλήσει σε όλα τα πρώτα ξαδέλφια του αυτοκράτορα της Ιαπωνίας μια συσκευή απεικόνισης 2400p. Ε, ναι. Κάποιος έχει σίγουρα «ξεφύγει» εδώ – και δεν είναι ο T-Rex του Jurassic Park. Είναι, το δίχως άλλο, τα στελέχη της JVC.

Προς τι η… αγανάκτηση; Είναι απλό. Πώς, μα πώς ακριβώς μπορούμε εμείς πλέον να ελπίζουμε ότι το 2008 θα αποκτήσουμε έναν πολύ καλό projector TrueHD και θα είμαστε έστω και για λίγες ημέρες πανευτυχείς, γνωρίζοντας ότι στην άλλη άκρη του κόσμου μερικοί άνθρωποι γελούν με τις 1080 γραμμές μας; Ε; Πώς;

Χμμ… ναι. Ίσως μας… παρηγορεί εμάς τους «κοινούς θνητούς» το γεγονός ότι ο ανιψιός του Donald Trump θα πρέπει να δώσει άλλα 40.000 ευρώ ώστε (α) να βρει εξωτερικό scaler ικανό να υπερδιπλασιάσει τις γραμμές του Casino Royale σε 2400 για να παρακολουθήσει την ταινία σε Blu-ray και (β) να παραγγείλει απίθανης διαγωνίου ποιοτικό πανί ή ειδική μπογιά για να βάψει τον ένα τουλάχιστον τοίχο της έπαυλής του, προκειμένου να δει εικόνα αντάξια της ανάλυσης αυτής. Μας παρηγορεί το γεγονός, αλλά οριακά. Και δεν αρκεί αυτό. Καθόλου!

Φυσικά, σε όλα αυτά υπάρχει πάντοτε και ο αντίλογος. Για παράδειγμα, όταν είχε αρχικά παρουσιαστεί και ο Qualia 004 της Sony στην αγορά, 45.000 ευρώ κόστιζε – για να μην αναφερθεί κανείς στους Barco, που… «κράτησαν ψηλά τη σημαία» των 50.000+ ευρώ για χρόνια, πριν ξεπεραστούν τεχνολογικά. Και εκείνοι ήταν «μπροστά από την εποχή τους», και εκείνοι στην ουσία «δεν είχαν τι να προβάλλουν» αντάξιο των δυνατοτήτων τους, καθώς πηγές hi-def και αντίστοιχο περιεχόμενο στην ουσία δεν υπήρχαν. Αλλά τότε, όλοι τουλάχιστον ξέραμε πως βαδίζαμε μέσα σε 2-3 χρόνια προς την υψηλή ευκρίνεια. Αυτό ήταν το κοινώς αποδεκτό «μέλλον», στις 720 και 1080 γραμμές.

Άλλο όμως εκείνο. Εδώ, σήμερα, γνωρίζουμε ότι projector των 2400 γραμμών δεν θα πλησιάσει «ανθρώπινα» επίπεδα τιμολογιακά για μια… πενταετία minimum, γιατί πολύ απλά η βιομηχανία του θεάματος δεν θα αφήσει τη JVC να το κάνει (τόσες επενδύσεις σε hi-def εξοπλισμό και επεξεργασία, για το τίποτε;). Και θα μείνουμε εμείς για μια πενταετία με το… όνειρο του προβολέα 2400p, παρ’ εκτός κι αν κανένας 19χρονος από το ΜΙΤ μπορέσει να επιβάλλει στους hardware scalers να λειτουργήσουν με… μη ευκλείδεια μαθηματικά και software βασισμένο στη θεωρία του χάους, ώστε να πολλαπλασιάζουν τις γραμμές με έναν RISC των 10 δολαρίων και τον σχετικό αλγόριθμο σε assembly.

Oh, well. «Δε βαριέσαι». Τι 50Κ, τι 90Κ βρε αδελφέ. Όποιος τα έχει, ας τα δώσει. Αλλά έπρεπε να μας το ανακοινώσεις κιόλας, μαμά JVC; Κατασκεύασε 20 τέτοιους projectors και κάνε ένα private auction, κάτι low profile τέλος πάντων. Δεν θέλουμε να ξέρουμε. Ignorance is bliss.

Σνιφ. Κλαψ. Λυγμ.

Γράψτε ένα σχόλιο

Αναρτήθηκε στις Blu-ray, HD-DVD, Home Cinema | Ετικέτες:Home Cinema, Ultra High Definition

Αναρτήθηκε από: Farkonas | Δεκεμβρίου 31, 2007

Τα καλύτερα… ακούγονται. Στον Best, δηλαδή!

Καθώς χρόνος αρκετός για να γίνουν στο Gamespin «κανονικά» reviews μουσικών album δεν υπήρχε ούτε για αστείο αυτές τις ημέρες, αλλά επειδή έχω τελευταία παρατηρήσει κάτι πολύ ευχάριστο που αξίζει να αναφερθεί, η «γρήγορη» υφή ενός blog post είναι σαφώς προτιμότερη από το τίποτε. Το ευχάριστο είναι αυτό: λίγους σχετικά σε αριθμό, αλλά πάρα πολύ καλούς Έλληνες DJ, remixers και compilers είχαμε πάντοτε – όσοι και όσες ασχολούνται με συγκεκριμένα είδη μουσικής την τελευταία πενταετία ή επταετία, το γνωρίζουν και το πιστεύουν. Αλλά ότι η ποιότητα τη δουλειάς τους, έστω και αυτών των ολιγάριθμων, θα πλησίαζε τέτοια επίπεδα, προσωπικά δεν το φανταζόμουν πριν από μερικά χρόνια. Ότι δηλαδή θα είχε το κοινό στη διάθεσή του τόσες και τέτοιες καλές δημιουργίες με ελληνική υπογραφή, τόσο σε επίπεδο νέου υλικού, όσο και συλλογών. Και αν ένας κυνικός, δύσκολος, δύσπιστος δημοσιογράφος με πολλά χρόνια… «φθοράς από το επάγγελμα» μπορεί να πει κάτι τέτοιο με αυτήν την άνεση, δεν τίθεται θέμα καν: η διαπίστωση είναι αναμφίβολα ευχάριστη!

Πιο συγκεκριμένα – και για να μην αοριστολογούμε αφού δεν υπάρχει πραγματικός λόγος – σε περίοπτη θέση φέτος, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, βρίσκονταν και πάλι οι παραγωγοί του ραδιοφωνικού σταθμού Best. Οι καλύτεροι ανάμεσά τους και σταθερά ποιοτική, και διαφορετική, και «ψαγμένη» μουσική προσφέρουν στο κοινό τους. Έχουν αποδείξει, δε, κατ’ επανάληψη ότι είναι σε θέση να ακολουθούν τα μηνύματα των καιρών με τρόπο που προσωπικά αντιλαμβάνομαι ως τον καλύτερο δυνατό: να μένουν κοντά στο πνεύμα της νέας μουσικής όπως αυτή εξελίσσεται, αλλά να μην καταλήγουν «μοδάτοι» και ως εκ τούτου αναλώσιμοι στις επιλογές τους. Καθόλου εύκολο το τελευταίο, όπως θα διαπιστώσει οποιοσδήποτε αν «κάνει μια βόλτα» στα ελληνικά ερτζιανά…

Έξι παραγωγών του Best τις συλλογές αγόρασα από το καλοκαίρι, και των έξι το επίπεδο κινήθηκε από το «ΟΚ» και το «πολύ καλό», έως το «ανέλπιστα ποιοτικό» και το «πραγματικά ξεχωριστό». Αναφέρομαι στα Under the Milky Way του Σπύρου Παγιατάκη, La Suite 5 του Αλέξανδρου Χριστόπουλου, Silent Wonder του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου, Back 2 Back Sessions 2 των G-Pal και Άννας Μαρίας Χαροκόπου, Concealed Truth του Ανδριανού Παπαδέα και Lillium Butterflies της Άννας Αναστασίου (οι playlists των συλλογών βρίσκονται εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ αντίστοιχα).

Το Under the Milky Way, χωρίς να είναι κατά βάση κακή δουλειά, ήταν η συλλογή που με εντυπωσίασε λιγότερο όχι τόσο επειδή περιείχε τα λιγότερα πραγματικά ΑΑΑ κομμάτια (ας μην ξεχνάμε, προσωπικές απόψεις εκφράζουμε εδώ), αλλά κυρίως γιατί έπασχε από σχετική «ανισορροπία». Το συγκεκριμένο πρόβλημα χαρακτήριζε – όπως είχα πιστεύω δικαιολογημένα γράψει – την περυσινή συλλογή του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου, το One Dream Closer. Η φετινή όμως, το Silent Wonder, ήταν πολύ καλύτερη και πραγματικά στο επίπεδο δουλειάς που ο έμπειρος compiler μπορεί να αποδώσει, με υπέροχες επιλογές σε ένα γενικώς πιο «μεστό» σύνολο.

Το δεύτερο Back 2 Back Sessions του «ανδρόγυνου των decks» είναι αξιοπρεπέστατο, η αλήθεια είναι ότι το περίμενα καλύτερο: και ο G-Pal και η AMX έχουν δώσει «δείγματα γραφής» εντυπωσιακά στο παρελθόν και, με δεδομένη τη χημεία και την εμπειρία τους, προσέβλεπα σε κάτι πιο «δυνατό» από αυτό που εισπράττω ως αποτέλεσμα. Το έχω ακούσει αρκετές φορές αυτές τις μέρες το νέο τους διπλό CD αλλά… κάτι, κάτι λείπει. Αυτό το κάτι που θα σε εμποδίσει να βάλεις κάτι άλλο στο Winamp όταν η playlist φτάσει στο τέλος της, ίσως – κάτι προφανώς σημαντικό. Το πέμπτο La Suite, δε, είναι άκρως αντιπροσωπευτικό δείγμα της σειράς, με ό,τι αυτό συνεπάγεται: σε άλλους αρέσει το ελαφρώς ελιτιστικό, jet-set, κοσμοπολίτικο στυλ του ήχου αυτού, σε άλλους δεν αρέσει, ουκ ολίγα όμως κομμάτια από αυτή τη συλλογή «λάμπουν» αυτόνομα και δεν… χρειάζονται να αποδείξουν κάτι σε οποιονδήποτε. Ο Αλέξανδρος, ξέρει.

Οι πραγματικές αποκαλύψεις, ωστόσο, μέσα στο 2007 ανήκουν στους… «νέους»: τόσο ο Ανδριανός Παπαδέας όσο και η Άννα Αναστασίου συνέθεσαν τις πρώτες τους συλλογές το καλοκαίρι που μας πέρασε και, αντικειμενικά, απλώς… δεν θα μπορούσαν να το κάνουν με καλύτερο τρόπο. Στο Concealed Truth έχω αναφερθεί διεξοδικά και δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο από το γεγονός ότι συνεχίζω να το ακούω με την ίδια ευχαρίστηση από τον Ιούνιο. Όσο για το Lilium Butterflies… οι λέξεις είναι λίγες. Η πραγματικά διαφορετική, σε ύφος και χρώμα, συλλογή της δημοφιλούς παραγωγού του Best περιέχει μερικά από τα πλέον αγαπημένα μου κομμάτια ever, σε μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες εκτελέσεις τους. Αυτή η συλλογή, και μόνο για το γεγονός ότι συνδύασε τόσες ιδιόρρυθμες μουσικές με τόσο αρμονικό τρόπο για ένα τόσο ξεχωριστό αποτέλεσμα, κερδίζει την ψήφο μου για το «compilation της χρονιάς», κι ας το έχω απολαύσει το Concealed Truth δεόντως. Sorry, Ανδριανέ!

Συλλογές και δουλειές άξιες αναφοράς υπήρξαν κι άλλες, βέβαια (το Contact to the Spirits του Hiroshi Watanabe, το In Search of Sunrise 6 του Tiesto, το Black Water των Blu Mar Ten, το Articulations του David Alvarado έρχονται στο μυαλό… «γρήγορα και εύκολα»). Εδώ καταμέτρησα απλώς αυτές τις ελληνικές προσπάθειες που «ακούστηκαν» περισσότερο, τόσο πρόσφατα όσο και μέσα στη χρονιά. Και φυσικά αυτές τις δουλειές που άκουσα και ακούω περισσότερο όταν γράφω, όταν οδηγώ, όταν ταξιδεύω… με την κυριολεκτική και τη μεταφορική έννοια.

Και με αυτό το… «unofficial Top 5», τρόπον τινά, κλείνω τη χρονιά, το post αυτό, καθώς και το PC μου. Σε λίγες ώρες είναι 2008. Μακάρι να είναι το νέο έτος αυτό που όλοι θα θυμόμαστε ως εκείνο που ανέτρεψε το – ανυπόφορα κοντά στην πραγματικότητα – «κάθε πέρσι και καλύτερα». Μακάρι. Καλή, δημιουργική, ευτυχισμένη χρονιά σε όλους!

Γράψτε ένα σχόλιο

Αναρτήθηκε στις Best Radio, Music, Personal | Ετικέτες:Best Radio, Music, Personal

Αναρτήθηκε από: Farkonas | Δεκεμβρίου 31, 2007

E-shop.gr. Με μία λέξη; «Μακριά».

Ουφ… τελείωσε κι αυτό. Το πρωί, μετά και από το τελικό overclocking και όλες τις απαραίτητες ρυθμίσεις, έβαλα στη θέση της και τη στερνή βίδα του νέου PC που θα χρησιμοποιώ για τους επόμενους μήνες στο Gamespin. Όχι κανένα… κατόρθωμα, φυσικά, αλλά αισθάνομαι ότι «έφυγε από τη μέση» μία εκκρεμότητα μεγάλη, καθώς το συγκεκριμένο μηχάνημα με ταλαιπώρησε όσο κανένα άλλο μέχρι σήμερα και με στενοχώρησε ακόμη περισσότερο. Και για όλα, μα όλα, φταίει το πασίγνωστο πλέον E-shop.gr, για του οποίου την κακή υποδομή και το χείριστο service πολλοί με είχαν προειδοποιήσει και κανέναν δεν άκουσα – και το πλήρωσα σε χρόνο, χρήμα και νεύρα. Και παρ’ ότι δεν συνηθίζω να «γκρινιάζω δημοσίως» για πράγματα που αφορούν εμένα προσωπικά και όχι τους καταναλωτές ή το κοινό εν γένει, αυτή τη φορά θα κάνω μία εξαίρεση. Αν μη τι άλλο για να αποτρέψω όποιον και όποια μπορώ, από το να ψωνίσει και να βασιστεί σε αυτήν την άθλια εταιρεία και αυτούς τους απαράδεκτους ανθρώπους.

Για το νέο αυτό PC, λοιπόν. Το χρειάστηκα φυσικά για τις ανάγκες της δουλειάς μου στα μέσα Νοεμβρίου (ναι, ναι, λόγω Crysis… ας το αφήσουμε στην άκρη αυτό) και αποφάσισα να παραγγείλω όλα σχεδόν τα υποσυστήματα και τη συναρμολόγηση του από το E-shop.gr. Το έκανα στις 14/11. Γνωρίζοντας τις «κλασικές» καθυστερήσεις όλων των καταστημάτων σχετικά με «εκείνο το εξάρτημα που έχουν παραγγείλει και ακόμη περιμένουν», φρόντισα εξ αρχής να επιλέξω προϊόντα που στο Web site αναφέρονταν ως διαθέσιμα (κάτι που μου επιβεβαίωσε και ο υπάλληλος που καταχώρησε την παραγγελία στο σύστημα της εταιρείας). Το μόνο που την 14/11 δεν διέθετε προς πώληση το E-shop.gr ήταν ο επεξεργαστής QX6850, τον οποίο συμφωνήσαμε ότι θα έβρισκα από κάπου αλλού και θα παρέδιδα για ενσωμάτωση στο σύστημα. Με άλλα λόγια, αν εξαιρέσει κανείς τη CPU, η συναρμολόγηση του PC θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει (ή τουλάχιστον να «παίρνει σειρά») από τις 14/11. Και ας μην αρχίσει κανείς τα «μα, πρέπει να έχει όλα τα εξαρτήματα κανείς για να πιάσει κατσαβίδι», γιατί θα κοροϊδεύει κι εμάς και τον εαυτό του.

Την ίδια Παρασκευή, στις 18/11, παρέδωσα ο ίδιος τον επεξεργαστή στο υποκατάστημα του E-shop.gr στις Αχαρνές (όπου συναρμολογούνται όλα τα συστήματα), παραγγέλνοντας μία ψύκτρα γι’ αυτόν και έναν WD Raptor 150 παράλληλα. Με δεδομένο το γεγονός ότι δεν ζήτησα την εγκατάσταση λειτουργικού συστήματος, η προσθήκη αυτή δεν θα έπρεπε να έχει καμία επίπτωση στους χρόνους παράδοσης. Ενημερώνοντας σχετικά με την επαγγελματική χρήση του μηχανήματος τον πωλητή, παρακάλεσα για την αποφυγή άσκοπων καθυστερήσεων, αν και έλαβα διαβεβαίωση ότι «ούτως ή άλλως ο χρόνος παράδοσης των νέων PC είναι 6 εργάσιμες ημέρες ή 8 στη χειρότερη περίπτωση».

Το διάστημα αυτό το έκρινα υπερβολικά μεγάλο για ένα PC του οποίου είναι διαθέσιμα όλα τα υποσυστήματα, με δεδομένο όμως ότι είχε ήδη αρχίσει να πλησιάζει ο φόρτος δουλειάς της εορταστικής περιόδου για τα καταστήματα και ότι «χρειάζονταν 1-2 ημέρες δοκιμών» από τους υπαλλήλους του E-shop.gr (σύμφωνα με τα λεγόμενά τους) πριν μου παραδοθεί το σύστημα, δεν είχα και πολλές επιλογές ακριβώς. Θα έπαιζα το Crysis σωστά μερικές ημέρες αργότερα απ’ ότι ήλπιζα… αλλά τί να γίνει. Περίμενα, λοιπόν.

Σε τηλεφώνημά μου στα μέσα της επόμενης εβδομάδας, σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις, διαβεβαιώθηκα ότι το PC συναρμολογείται και πως μέχρι την Παρασκευή 23/11 «το πιθανότερο είναι να μπορώ να το παραλάβω». Η Παρασκευή ήλθε και παρήλθε, φυσικά, και όχι μόνο PC δεν έλαβα, αλλά ούτε ένα τηλέφωνο ενημερωτικό τουλάχιστον. Χρειάστηκε φυσικά να ξανατηλεφωνήσω τη Δευτέρα, οπότε και διαβεβαιώθηκα ότι θα το έχω την Τετάρτη 28/11, «γιατί γίνονται οι απαραίτητες δοκιμές πριν παραδοθεί».

Την Τετάρτη όντως παρέλαβα το νέο PC. Βρισκόταν σφραγισμένο πρόχειρα με σιλοτέιπ μέσα σε μία εμφανώς παλιά, ταλαιπωρημένη συσκευασία, γεγονός όμως που δεν με υποψίασε γιατί «συμβαίνουν αυτά». Κουρασμένος από την αναμονή μίας και πλέον ώρας στο κατάστημα, πλήρωσα, πήρα τη συσκευασία (αφού με τόσο κόσμο δεν υπήρχε καμία περίπτωση να την ανοίξω εκεί και να δοκιμαστεί το μηχάνημα μπροστά μου, όπως πρέπει) και έφυγα. Στο σπίτι πλέον, διαπίστωσα ότι (α) είχε χρησιμοποιηθεί άλλο case από αυτό που παρήγγειλα (και είχε καταλλήλως αλλαχθεί στην παραγγελία το προϊόν), ότι (β) έλειπε ο σκληρός δίσκος και η σωστή ψήκτρα, καθώς και ότι (γ) το PC… δεν εκκινούσε με τίποτε (!!!), ό,τι κι αν δοκίμασα. Δεν έφτανε καν στη διαδικασία του POST.

Aς τα πάρουμε με τη σειρά: η παραγγελία του case είχε αλλαχθεί, period, ό,τι κι αν νομίζουν ότι έχουν να πουν οι «υπεύθυνοι» του E-shop.gr. Είχα παραγγείλει μαύρο case της CoolerMaster με συγκεκριμένο κωδικό (μου άρεσε που ο πωλητής της εταιρείας από το τηλέφωνο με είχε διαβεβαιώσει ότι «ένα τελευταίο είχαν, οπότε έπρεπε να το παραγγείλω για να το εξασφαλίσω»!), και έλαβα ασημί μοντέλο της ίδιας εταιρείας αλλά προηγούμενο μοντέλο με άλλο κωδικό, το οποίο δεν θα μπορούσα να είχα παραγγείλει γιατί… πολύ απλά αυτό ήταν το case που χρησιμοποιούσα εδώ και ένα χρόνο και ήθελα διαφορετικό στο νέο PC. O σκληρός δίσκος και η ψύκτρα δεν είχαν χρεωθεί, αλλά φυσικά αυτό δεν λέει κάτι από τη στιγμή που είχε καταγραφεί στο σύστημα CRM ότι αφορούν στην ίδια παραγγελία.

Σε κάθε περίπτωση, μετά από πολύωρη έρευνα στο Web διαπίστωσα ότι η συγκεκριμένη μητρική (η Striker Extreme της Asus) εμφανίζει το σύμπτωμα αυτό με πολλές «μάρκες» μνήμης, σε ουκ ολίγες περιπτώσεις. Ίσως εν μέρει και λάθος δικό μου που δεν το είχα ψάξει σε βάθος πριν την παραγγελία του PC (αν και φυσικά θα μπορούσε να με είχε προειδοποιήσει και κάποιος τεχνικός του E-shop… αν βέβαια υπήρχε κάποιος τέτοιος με τη σχετική γνώση και κατάρτιση). Ίσως. Το οφθαλμοφανές γεγονός ωστόσο παραμένει ότι είτε (α) κανένας τεχνικός του E-shop.gr δεν… μπήκε στον κόπο να πατήσει το πλήκτρο Power για να δει αν τουλάχιστον το PC δουλεύει, ακόμη και χωρίς λειτουργικό, είτε (β) το έκανε και… απλώς το άφησε να φύγει από τα «εργαστήρια δοκιμών» σε αυτήν την κατάσταση. Και στις δύο περιπτώσεις, θεωρώ ότι η συμπεριφορά των τεχνικών ήταν απαράδεκτη. Πόσο μάλλον και λόγω του ότι το μηχάνημα άργησε γιατί… «περνούσε από τεχνικό έλεγχο» (LOL, που λένε και στο Messenger), ενώ καταφανώς ούτε ένα MemTest σε περιβάλλον DOS δεν έγινε, κάτι το εντελώς αυτονόητο πια όταν τοποθετούνται 4 GB μνήμης σε ένα σύγχρονο PC.

Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, είχα πλέον αρχίσει να χάνω με θεαματικούς ρυθμούς την όποια υπομονή μού είχε απομείνει. Το αποτέλεσμα ήταν (α) να αναγκαστώ να αγοράσω εκ νέου case όπως αυτό που εξ αρχής ήθελα, (β) να αγοράσω άλλη μητρική, την EVGA 680i, κατώτερη της κορυφαίας αρχικής αλλά αποδεδειγμένα λειτουργική και (γ) να φέρω τεχνικό του E-shop.gr στον προσωπικό μου χώρο για να μεταφέρει στο νέο case και μητρική όλα τα υποσυστήματα του… «παλιού». Και όλα αυτά γιατί είμαι απολύτως βέβαιος πως αν επέστρεφα το PC στο κατάστημα του E-shop.gr στις Αχαρνές «για να το κοιτάξουν», δεν υπήρχε καμία των περιπτώσεων να κάνω τη δουλειά μου… μέσα στο 2007.

Ο τεχνικός ήλθε. Εξυπηρετικό το παιδί, αν σκεφτεί κανείς ότι ταλαιπωρήθηκε αρκετά (που να «δει» η EVGA 680i με firmware Φεβρουαρίου τον QX6850… αλλά και γι’ αυτό ο ίδιος ανέλαβα να βρω επιτόπου το update και να φτιάξω το bootable CD, διαφορετικά θα έπρεπε να το «πάω το μηχάνημα στο εργαστήριο για επισκευή»!). Πλήρωσα όμως και 115 ευρώ για αυτές τις τρεις ώρες δουλειάς του τεχνικού, που δεν θα είχαν οδηγήσει πουθενά αν δεν είχε γίνει το firmware update. Κοινώς θα είχα καταβάλλει το αντίτιμο, θα είχα αναγκαστεί να πάω το PC πάλι στις Αχαρνές και… ευτυχισμένο το 2008, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Το αποτελειωτικό; Το παιδί μέσα στη βιασύνη του να κλείσει το μηχάνημα και να φύγει, δεν τοποθέτησε σωστά την δεύτερη κάρτα γραφικών και δεν συνέδεσε το LED του σκληρού δίσκου με το motherboard. Ξανα-μανά άνοιγμα του PC (αφού είχα πρώτα σπαταλήσει μερικές ώρες να ψάχνω γιατί τα Vista δεν εμφανίζουν την επιλογή ενεργοποίησης SLI). Και όλα αυτά ενώ είχα ήδη μείνει πίσω με τη δουλειά του PC World (και του περιοδικού και του εορταστικού ενθέτου) και του Gamespin, και άρρωστος από ίωση επίσης. Όχι, το E-shop.gr δεν φταίει γι’ αυτό, φταίει για όλα τα άλλα όμως.

Εξίσου ενδεικτικό με το τι συνέβη γενικά με αυτό το μηχάνημα, ωστόσο, ήταν και κάτι άλλο: η συμπεριφορά των υπαλλήλων του E-shop.gr όταν ανέφερα τα λάθη και τα προβλήματα, και δια τηλεφώνου και προσωπικά. Αδιαφορία στον απόλυτο βαθμό! Το ίδιο παρατήρησα τις ουκ ολίγες ώρες που περίμενα στο κατάστημα στις Αχαρνές: πολλούς, μα πολλούς ανθρώπους να επιστρέφουν PC γιατί «δεν δουλεύουν» και οι υπάλληλοι να μην κάνουν καμία ερώτηση, να μην δείχνουν κανένα ενδιαφέρον, αλλά απλώς να τα τυλίγουν μηχανικά και να τα στέλνουν στο υπόγειο «για κοίταγμα» (στο τμήμα των… εξαντλητικών δοκιμών απ’ όπου πέρασε και το δικό μου μηχάνημα, υποθέτω), σαν να ήταν το συνηθέστερο πράγμα στον κόσμο. Είχα ξανακούσει και στο παρελθόν πολλά ιδιαιτέρως αρνητικά για το customer service του E-shop.gr, αλλά… ε. Άλλο να τα ακούς και άλλο να τα βιώνεις «από πρώτο χέρι». Προφανώς.

Το πρωί, λοιπόν, αφού βρήκα το χρόνο επιτέλους, έκανα ένα σχετικό overclocking, έκανα τις τελικές δοκιμές, «το έκλεισα» το μηχάνημα. Δεν θα αναλωθώ περισσότερο με αυτό. Όμως «το πάθημα έγινε μάθημα» με το E-shop.gr, ακόμη και σε μένα που «του χώρου» είμαι και – όσο να’ ναι – έχω εκ των πραγμάτων ακούσει αμέτρητες φρικαλέες ιστορίες για το επίπεδο της εξυπηρέτησης και της τεχνικής υποστήριξης στην Ελλάδα. Πίστευα ότι, επειδή ήμουν πολύ πιεσμένος από χρόνο, θα ήταν καλύτερα να το αφήσω το PC στα χέρια αυτών που συναρμολογούν εκατοντάδες κάθε χρόνο και να το πάρω έτοιμο για εγκατάσταση λειτουργικού. Την επόμενη φορά, ένα-ένα τα εξαρτηματάκια θα τα αγοράσω μόνος, θα το στήσω το μηχάνημα πάνω στο γραφείο με την ησυχία μου, θα το τεστάρω όπως πρέπει. Μόνο έτσι θα είμαι 100% σίγουρος ότι… όταν το πατήσω το power-on, θα δω «μνήμη να μετρά» τουλάχιστον. Και, σε κάθε περίπτωση, σίγουρα δεν θα χρειαστώ 15 ημέρες!

Όσο για το E-shop.gr; Είμαι της γνώμης πως είτε πρέπει να αλλάξει τρόπο λειτουργίας και φιλοσοφία γενικότερα, είτε να τον αφήσει το χώρο της κατασκευής PC σε άλλους που εννοούν να το κάνουν σοβαρά. Γιατί μπορεί να «χτυπά αλύπητα» τις τιμές και να πετυχαίνει να είναι μερικά ευρώ φθηνότερο σε πάρα πολλά προϊόντα, αλλά… «να το βράσω», που λέει κι ο θυμόσοφος ελληνικός λαός, αν το PC μου κοστίζει σε τιμές E-shop.gr περί τα 3.975 ευρώ, π.χ. στο Πλαίσιο.gr περί τα 4.000 ευρώ, αλλά με το E-shop.gr έχω «βγάλει τον καρκίνο» με το μηχάνημα αυτό και έχω χάσει απαράδεκτα πολύ χρόνο (ίσον χρήμα) για να βρω μια άκρη και να κάνω τη δουλειά μου. Ό,τι κερδίζει κανείς σε χρήμα με την πρώτη ματιά, το χάνει επίσης σε χρήμα επί του πρακτέου, αν το σκεφτεί καλύτερα.

Και για την… ψυχική οδύνη, ένα πράγμα, ας το αφήσουμε. Στην Αμερική από εταιρειούλες τύπου «E-shop.gr» ένας καταναλωτής με… έφεση στις μηνύσεις παίρνει «για πλάκα» αποζημιώσεις 10 φορές μεγαλύτερες από το κόστος του PC. Αλλά «εδώ είναι Βαλκάνια», εξ ου και η δική μου αδιαφορία ίσως: αυτό το post… «και πολύ είναι». Βεβαίως μου κόστισε η ταλαιπωρία, καταφανώς με κράτησε πίσω στη δουλειά μου και με υποχρέωσε σε ξενύχτια για να προλάβω, εννοείται ότι μου έσβησε με τον πιο άσχημο τρόπο εκείνο τον ενθουσιασμό που έχουν όλοι οι χρήστες PC πριν «έλθει σπίτι το καινούργιο μηχάνημα». Αλλά έχω τόσα πολλά άλλα να κάνω… για τα E-shop.gr αυτού του κόσμου πραγματικά δεν έχω καιρό και ψυχικά αποθέματα. Εύχομαι και απεύχομαι, όμως, να τύχει κάποια στιγμή κάποιος άλλος ανάλογης μεταχείρισης, αλλά να έχει την όρεξη και το πείσμα που χρειάζεται για να ασχοληθεί. Ειλικρινά. Ακόμη και με αυτό το τραγικά «χαλαρό» νομικό πλαίσιο που ορίζει τις υποχρεώσεις των εταιρειών πληροφορικής στη χώρα μας. Χίλιες λέξεις ρεπορτάζ θα του γράψω του ανθρώπου. Τουλάχιστον.

Εννοείται, βέβαια, ότι μετά από όλα αυτά, από εμένα τουλάχιστον ευρώ τσακιστό δεν θα δει στο μέλλον το E-shop.gr. Και ακριβό UPS, και εξωτερικό δίσκο 1 TB, και ένα σωρό άλλα πράγματα πήρα όλες εκείνες τις μέρες που πήγαινα και ξαναπήγαινα στο κατάστημα στις Αχαρνές, αλλά ήταν τα τελευταία. Πάπαλα. Και σε κάθε συγγενή και φίλο και γνωστό που με ρωτά, θα λέω κι εγώ αυτά που μου έλεγαν κι εμένα πριν πάω να αγοράσω PC από την εν λόγω εταιρεία: «μακριά». Απλώς… να. Δεν θα μπορέσω ποτέ να επικαλεστώ ξανά εκείνο το αγαπημένο μου… «δεν ήξερες, δεν ρώταγες;». Γιατί και ήξερα, και είχα ρωτήσει, και την έκανα τη λάθος επιλογή τελικά. Oh, well. Ποτέ δεν είναι αρκετά μεγάλος ή έμπειρος κανείς για να «φάει τα λόγια του», υποθέτω…

1 σχόλιο

Αναρτήθηκε στις Internet, Other, Personal | Ετικέτες:E-shop.gr, Greek, Personal

Αναρτήθηκε από: Farkonas | Νοεμβρίου 3, 2007

Τα Vista σε… Crysis. Και μάλιστα σοβαρή.

Και έτσι, μάλλον άδοξα και ελαφρώς… κωμικά, γκρεμίζεται και το… «τελευταίο προπύργιο» της DirectX 10. Μαζί του συμπαρασύρει, δε, όλους τους ισχυρισμούς της Microsoft ότι η υποδομή αυτή των γραφικών που θα ωθούσε τα PC games στο «επόμενο επίπεδο», δεν ήταν εφικτό να ενσωματωθεί στα Windows XP και απαιτούσε αναβάθμιση στα Windows Vista – ένα selling point που, αντικειμενικά, και 12 μήνες χρειάστηκε για να αποκτήσει οποιουδήποτε είδους αληθοφάνεια και, εν τέλει, δεν έπεισε ποτέ κανέναν.

Το «προπύργιο» δεν είναι άλλο από το Crysis, ο πολυαναμενόμενος τίτλος της Crytek και της Electronic Arts που θα κυκλοφορήσει σε μερικές ημέρες, αναπροσδιορίζοντας επίπεδο στο οποίο κινούνται τα κορυφαία PC games (και γενικώς games, για να λέει κανείς τα πράγματα με το όνομά τους). Το Crysis θα λειτουργεί τόσο με DirectX 9 και Windows XP, όσο και με DirectX 10 και Windows Vista – μόνο που, στη δεύτερη περίπτωση, ο παίκτης είχε στη διάθεσή του περισσότερα εφέ βελτίωσης της εικόνας, ρεαλιστικότερες επιφάνειες στο νερό και κάποια άλλα υλικά, περισσότερο περίπλοκο φωτισμό κλπ. Ή τουλάχιστον έτσι ισχυριζόταν το… δελτίο Τύπου της ΕΑ και τα στελέχη της ομάδας DirectX της Microsoft.

Μία μόλις ημέρα μετά την διάθεση του demo του Crysis, μερικοί PC gamers με… «περιέργεια» ανακάλυψαν ότι κάνοντας απλό copy/paste μερικών γραμμών στο αρχείο διαμόρφωσης του τίτλου, είναι σε θέση να ενεργοποιήσουν όλα εκείνα τα εφέ απεικόνισης και βελτίωσης της ποιότητας των γραφικών που υποτίθεται ότι «χρειάζονταν» Windows Vista, στα XP. Το αποτέλεσμα της «επέμβασης» δεν φαίνεται στα menu επιλογών, αλλά τα screenshots μέσα από τον τίτλο δεν… «λένε ψέματα»: τα γραφικά είναι όντως πανομοιότυπα. Το μόνο που απομένει να δούμε, είναι αν η Crytek θα επιδείξει… παιδική ανωριμότητα και θα απενεργοποιήσει τη δυνατότητα παρέμβασης σε αυτά τα αρχεία διαμόρφωσης του τίτλου ή αν θα κάνει το σωστό, επιτρέποντας στους gamers με XP να απολαύσουν τα ίδια υπέροχα γραφικά που θα βλέπουν οι συνάδελφοί τους με Vista.

Απλώς… υπενθυμιστικά αξίζει να σημειωθεί ότι, νωρίτερα στη χρονιά, hackers με περισσή ευκολία είχαν «σπάσει» τα Halo 2 και Shadowrun – τίτλους της Microsoft που προωθούνταν ως «Vista-only» – ώστε να «παίζουν» κανονικά και σε XP. Αν προσθέσει κανείς στη λίστα και τα Gears of War, Unreal Tournament III, BioShock και The Orange Box, που ανοιχτά «παραδέχονται» ότι δεν προσφέρουν καλύτερα γραφικά σε DX10 απ’ ότι σε DX9, τι μένει; Mε την DirectX 10.1 άλλωστε – που έχει τις προδιαγραφές για να φέρει όντως κάποιες αλλαγές στην ποιότητα προβολής – τουλάχιστον έξι μήνες μακριά (θα έλθει πιθανώς ως τμήμα του Service Pack 1 των Vista) και τις αντίστοιχες κάρτες γραφικών το ίδιο, η Microsoft θα έπρεπε μάλλον να αποδεχθεί το προφανές και να αναπτύξει την DX10 επισήμως και για Windows XP. Αλλά, φυσικά, πού τέτοια… «τύχη». Αλοίμονο!

Γράψτε ένα σχόλιο

Αναρτήθηκε στις Games, Microsoft, Windows Vista | Ετικέτες:Crysis, DirectX, Games, Windows Vista

Αναρτήθηκε από: Farkonas | Οκτωβρίου 11, 2007

Νέο «διπλό φάουλ». Και των… δύο Sony.

Η κατάσταση με αυτήν την εταιρεία έχει αρχίσει να αγγίζει τα όρια του κωμικού γιατί, σε τελική ανάλυση, και να θέλει πραγματικά κανείς να μην… κακολογεί τη Sony Computer Entertainment και τη Sony Hellas, απλώς δεν είναι εφικτό. Και οι δύο προσφέρουν συνεχώς (όχι, όχι… κυριολεκτικά σε μόνιμη βάση) λόγους για τους οποίους το καταναλωτικό κοινό έχει δικαίωμα να διαμαρτύρεται και να αισθάνεται αδικημένο από τις πρακτικές τους. Τα δύο καινούργια «φάουλ» για τα οποία αξίζει να γίνει λόγος είναι αντιπροσωπευτική περίπτωση: το ένα αφορά όλη τη Δυτική αγορά, το άλλο… αμιγώς την ελληνική.

Για το καινούργιο χειριστήριο για το PS3, με το όνομα DualShock3, που πρόσφατα επιβεβαιώθηκε από την ιαπωνική εταιρεία, οι περισσότεροι ενδιαφερόμενοι έχουν ήδη ακούσει. Αυτό ενσωματώνει επιτέλους τις πολυπόθητες δυνατότητες ανάδρασης που η Sony είχε αποποιηθεί (ως… last-gen… χε) λόγω της δικαστικής της διαμάχης με την Immersion, την εταιρεία που κατέχει τα πνευματικά δικαιώματα του μηχανισμού. Το καλό είναι, δε, ότι τις ενσωματώνει χωρίς να στερείται τις λειτουργίες ανίχνευσης κίνησης του SixAxis, όπως άλλωστε και η Immersion υποστήριζε εξαρχής. Υπέροχα. Πού βρίσκεται το πρόβλημα, λοιπόν; Εχμ, σε μία… μικρή λεπτομέρεια: το DualShock3 θα κυκλοφορήσει στην Ιαπωνία το Νοέμβριο, αλλά σε Αμερική και Ευρώπη το Μάρτιο (!!!).

Τι σημαίνει αυτό το γεγονός πρακτικά; Απλό. Σημαίνει ότι όλοι αυτοί οι gamers που θα αγοράσουν PS3 και έξτρα SixAxis μέσα στην επερχόμενη εορταστική περίοδο, θα πρέπει να το κάνουν γνωρίζοντας ότι αγοράζουν ξεπερασμένης πια τεχνολογίας χειριστήρια, που θα «περάσουν στα αζήτητα» το Μάρτιο. Και ότι, αν θέλουν να παίξουν όπως πρέπει – με την λειτουργία rumble να έχει ρόλο στο gameplay δηλαδή – τίτλους όπως το Gran Turismo 5 και το Metal Gear Solid 4, θα υποχρεωθούν τελικά να αγοράσουν εκ νέου άλλο ένα ή δύο DualShock3 την άνοιξη. Προς 50 ευρώ έκαστο. Τουλάχιστον.

Η Αμερική και η Ευρώπη καλούνται να αγοράσουν «ό,τι απέμεινε», λοιπόν, μέσα στα Χριστούγεννα, ώστε να μην «ξεμείνει στοκ» από παλιότερα χειριστήρια του PS3 στις αποθήκες της Sony – και το γελοίο είναι ότι, αντικειμενικά, αυτό είναι το σενάριο των… «καλών προθέσεων». Γιατί το σενάριο των «κακών» θέλει τη Sony να έχει κατά βάση οργανώσει όλη αυτή την κατάσταση εξ αρχής και να έχει αργήσει να κυκλοφορήσει το «σωστό» DualShock, ώστε να… «εισπράξει διπλά» και από αυτό και από το SixAxis (είναι γνωστό πόσο μεγάλο περιθώριο κέρδους έχουν οι Microsoft, Sony και Nintendo στα επίσημα περιφερειακά τους). Και κανείς μας δεν θέλει να πιστέψει ότι η Sony Computer Entertainment είναι τόσο αδίστακτη (ή απελπισμένη) ώστε να καταφύγει σε τέτοιες πρακτικές για να αποσπάσει περισσότερα χρήματα από τους gamers, ε; Ε;

Σε όλο αυτό, πάντως, «θύματα» είναι τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ευρωπαίοι gamers, όχι μόνο οι Έλληνες. Αν θέλει κανείς να αναζητήσει περιπτώσεις στις οποίες αδικούνται οι καταναλωτές της δικής μας χώρας συγκεκριμένα, δεν έχει παρά να… εμπιστευτεί τη Sony Hellas, η οποία δεν θα απογοητεύσει ποτέ! Τον Μάρτιο είχαμε κληθεί να καταβάλλουμε 659 ευρώ για το PlayStation3, όταν όλη η υπόλοιπη Ευρώπη κατέβαλλε 599 ευρώ. Την Παρασκευή 12/10, που κυκλοφορεί το καινούργιο μοντέλο PlayStation3, η Ευρώπη θα έχει την ευκαιρία να το αποκτήσει αντί 399 ευρώ. Εμείς; Α, εμείς είμαστε άλλου είδους καταναλωτές (τι είδους, καλύτερα να μην αναλύσουμε) και θα πρέπει να καταβάλουμε 449 ευρώ. Πενήντα ευρώ παραπάνω, που θα μπορούσαμε να ξοδέψουμε π.χ. σε έναν τίτλο για το PS3. Γιατί; Γιατί… έτσι!

Με την απάντηση «γιατί έτσι», βέβαια, θα πρέπει να μείνουν ικανοποιημένοι και εκείνοι που δεν μπορούν να καταλάβουν για ποιόν ακριβώς λόγο σε όλη την Ευρώπη το προηγούμενο μοντέλο PS3 (αυτό με τον σκληρό δίσκο των 60 GB) δέχθηκε επίσης μείωση τιμής στα 499 ευρώ, ενώ στην Ελλάδα… όχι. Φυσικά, «γιατί έτσι». Ίσως γιατί η Sony Hellas δεν προτίθεται να καταβάλλει τη χρηματική διαφορά ως αποζημίωση τους εμπόρους που έχουν ακόμη στην αποθήκη τους στοκ από το ακριβότερο αυτό «πακέτο». Σε κάθε περίπτωση, μέχρι να εξαντληθεί αυτό το στοκ (καλή του τύχη σε αυτό, από την Παρασκευή), 659 ευρώ «και σε όποιον αρέσει». Σε όποιον… δεν, υπάρχουν πάντοτε και πολλά μεγάλα ευρωπαϊκά e-shops, βέβαια, έστω κι αν είναι… υπολογισμένο το «φέσι» ώστε να μην «απέχει» πολύ από τα «ασφαλή» μεταφορικά των courier. Αλοίμονο!

Εννοείται ότι, εφαρμόζοντας την γνωστή της τακτική, η Sony Hellas δεν έχει προβεί σε καμία επίσημη ανακοίνωση για κανένα από τα δύο ζητήματα. Το κάνει για να γλιτώσει τα… ενοχλητικά τηλέφωνα των δημοσιογράφων; Το κάνει γιατί στην σχετική προφανή ερώτηση δεν θα είχε ούτως ή άλλως τίποτε να απαντήσει; Το κάνει για κάποιον άλλο λόγο; Δεν έχει σημασία. Περισσότερη σημασία έχει να βρεθεί η απάντηση σε άλλα ερωτήματα. Όπως: σε ποια ακριβώς φάση θα καταλάβει η Sony Hellas ότι τον Έλληνα καταναλωτή δεν τον ενδιαφέρει (και δεν θα έπρεπε να τον ενδιαφέρει) τι περιθώριο κέρδους θα προσφέρει η εταιρεία στο εμπορικό της κανάλι; Πότε θα συνειδητοποιήσει η Sony Europe ή/και η Sony Hellas ότι σε τελική ανάλυση υποχρεούνται να επωμιστούν τα διάφορα υποτιθέμενα «έξοδα μεταφοράς» ή «έξοδα διάθεσης», ώστε η τιμή πώλησης του PS3 στα ελληνικά καταστήματα να είναι απολύτως όμοια με την αντίστοιχη των καταστημάτων του εξωτερικού; Με ποιο τρόπο θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι οι Έλληνες gamers έχουν την αξίωση να αντιμετωπίζονται ακριβοδίκαια σε σχέση με τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους;

Αν έπρεπε να στοιχηματίσω, ωστόσο, θα έλεγα ότι ποτέ δεν θα πάρουμε απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Όχι μόνο γιατί κανείς από την Sony Hellas δεν μπορεί ουσιαστικά να απαντήσει, αλλά γιατί δεν θέλει κιόλας. Και είναι κρίμα. Γιατί το PS3 είναι όντως πάρα πολύ καλό σύστημα, γιατί όντως έχει πολύ μεγάλη δυναμική, γιατί όντως αξίζει να επιτύχει εμπορικά. Αλλά όχι έτσι. Όχι εκβιαστικά και βρώμικα και ανήθικα. Γιατί και αυτό, σε τελική ανάλυση, έχει το κόστος του. Και όχι μόνο «σε βάθος χρόνου», μαμά Sony. Ένα πακέτο ονόματι Xbox 360 Arcade Pack το έχεις ακούσει; Αν όχι, ψάξε το λίγο…

Υ.Γ. Πριν από λίγη ώρα διέρρευσε και η πρόθεση της Sony Hellas να μην κρατήσει τελικά στα 659 ευρώ την τιμή του υπάρχοντος πακέτου PS3, αλλά θα την μειώσει στα 560 ευρώ, φυσικά και πάλι 60 ευρώ ακριβότερα από τα 499 όλης της Ευρώπης. Αλοίμονο…

1 σχόλιο

Αναρτήθηκε στις Games, PS3, Sony | Ετικέτες:DualShock, Greece, PlayStation, Sony

Αναρτήθηκε από: Farkonas | Οκτωβρίου 3, 2007

Κοροϊδία… σε βαθμό Ultimate

Από τη μία πλευρά, ενδέχεται να μη… «δικαιούμαι διά να ομιλώ» στο συγκεκριμένο ζήτημα, για λόγους που θα καταστήσω σαφείς στη συνέχεια. Από την άλλη, αν και δεν είμαι ο πρώτος (και σίγουρα όχι ο τελευταίος) που θα καταθέσει τη γνώμη του για το θέμα, είπα να το πράξω έχοντας όμως πρώτα σχηματίσει άποψη βάσει εμπειρίας πρακτικής και όχι… θεωρητικά, όπως κάνουν άλλοι. «Συνάδελφοι» και μη.

Η αιτία; Τα πολυσυζητημένα Extras της έκδοσης Ultimate των Windows Vista, τα οποία έχουν δημιουργήσει τόσο αρνητικό κλίμα στο Web αυτή τη στιγμή, ώστε να οδηγήσουν σε απολογητική δήλωση τη Microsoft – μία εταιρεία που, ιστορικά, αποζημιώνει μεν για τα λάθη της, αλλά για όσα από αυτά αναγνωρίζει. Η αφορμή; Οι τάσεις αϋπνίας μια νύχτα από τις πρόσφατες, όταν αποφάσισα να εγκαταστήσω το τελευταίο τέτοιο Extra, το περίφημο DreamScene, που η αμερικανική εταιρεία διέθεσε στην τελική του μορφή μετά από προΰπαρξη του σε μορφή beta για διάστημα έξι μηνών σχεδόν.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Τα Extras των Windows Vista τα οποία υποτίθεται ότι θα απολάμβαναν μόνο οι χρήστες της Ultimate έκδοσης, θα κάλυπταν μία μεγάλη γκάμα από πρόσθετες δυνατότητες και θα προσέφεραν ενδιαφέρουσες ψυχαγωγικές λειτουργίες. Μέχρι σήμερα είχε κυκλοφορήσει μόνο το BitLocker (μία μικρή εφαρμογή για την καλύτερη διαχείριση «κωδικοποιημένων» σκληρών δίσκων), ένα poker game αντίστοιχο του Texas Hold’ Em στο Xbox Live, καθώς και 20 «language packs», που «μεταφράζουν» σε διάφορες γλώσσες το περιβάλλον εργασίας των Vista.

Αυτά.

Όπως εύκολα καταλαβαίνει οποιοσδήποτε, ανάμεσα στις υποσχέσεις της Microsoft για «νέα Extras κάθε μήνα» και την τελική εικόνα που παρουσιάζουν τα Extras αυτά 10 μήνες μετά την κυκλοφορία των Vista Ultimate, υπάρχει… χάος. Που απλώς «δεν γεφυρώνεται» με το DreamScene, το πλέον ανούσιο add-on που μπορεί να σκεφτεί κανείς. Αρχεία video ως background στο desktop…;!:!;! Του είδους που καταναλώνει από 8%-25% (!) των processor cycles σε έναν Core 2 Duo στα 3 GHz…; Όχι, ευχαριστώ. Κι ας υπάρχουν μερικά πολύ συμπαθητικά τέτοια video backgrounds στην σχετική σελίδα της εταιρείας Stardock, η οποία με ένα προγραμματάκι της, το DeskScape, επιτρέπει στους κατόχους των Windows Vista Ultimate να αξιοποιήσουν τα δεκάδες διαφορετικά δωρεάν τέτοια αρχεία.

Όπως προανέφερα, βεβαίως, εγώ ενδέχεται να μην… «δικαιούμαι διά να ομιλώ» καθώς η Microsoft μου προσέφερε για την αξιολόγηση των Windows Vista και την συγγραφή των σχετικών άρθρων την έκδοση Ultimate, τόσο σε μορφή RTM (τον περασμένο Δεκέμβρη) όσο και εμπορική (τον Φεβρουάριο). Το γεγονός ότι αν είχα κληθεί να αγοράσω μία έκδοση των Vista, αυτή σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν η Ultimate, είναι ουσιαστικά άνευ σημασίας. Αυτό που έχει ουσιαστικό νόημα να αναφερθεί είναι ότι (α) αν και χρήστης της συγκεκριμένης έκδοσης επί 12 μήνες, δεν μπόρεσα να διακρίνω κανέναν απολύτως λόγο να προτιμήσει κανείς την «πλούσια» έκδοση των Vista από την «απλή οικιακή», καθώς και ότι (β) αν είχα πραγματικά αγοράσει την έκδοση Ultimate, την οποία χαρακτηρίζει διαφορά της τάξης των 200 ευρώ από την πληρέστατη Home Premium, θα ήμουν δίχως αμφιβολία πραγματικά εξοργισμένος. Όπως είναι και πολλές εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες σε όλο τον κόσμο, βέβαια.

Το συμπέρασμα όλων αυτών; Η Microsoft, έχω την αίσθηση, πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο από την απλή… «παραδοχή του λάθους της», όπως έχει πράξει μέχρι στιγμής δηλαδή. Καλό θα ήταν να καταργήσει άμεσα την έκδοση Ultimate των Windows Vista (ειδικά καθώς πλησιάζουμε σε εορταστική περίοδο), αφού εν τέλει δεν μπορεί να την υποστηρίξει και να την εμπλουτίσει έτσι, ώστε να έχει νόημα. Ακόμη καλύτερο θα ήταν να αποζημιώσει τους ανθρώπους που επένδυσαν στην έκδοση Ultimate με κάποιο «δώρο» αξίας ίσης με τη χρηματική διαφορά που υφίσταται ανάμεσα στην Home Premium και την Ultimate έκδοση. Μια εισαγωγική έκδοση του Office 2007 δεν θα ήταν καθόλου κακή ιδέα.

Ποιό θα ήταν το καλύτερο όλων, δε; Απλό. Θα ήταν η Microsoft να κάνει τα παραπάνω ΚΑΙ να προσφέρει δωρεάν τα λιγοστά Extras που διέθεσε τελικά, στους χρήστες όλων των εκδόσεων Windows Vista. Και να… «προχωρήσει με τη ζωή της», χωρίς να ασχοληθεί ξανά με αντίστοιχα «πειράματα» στο μέλλον, αν δεν εξασφαλίσει ότι μπορεί να διαθέσει τους σχετικούς πόρους σε ανθρώπους, χρήμα και χρόνο. Τόσο απλά. Γιατί μερικές φορές, μαμά Microsoft, τα πασίγνωστα «ξυπνοπούλια» του marketing (που νομίζουν ότι κάνουν καλά τη δουλειά τους αν εφεύρουν έναν «catchy» τρόπο να αποσπάσουν περισσότερα χρήματα από τον καταναλωτή άνευ λόγου και αιτίας), «λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο»… και δεν αποδεικνύεται ακριβώς ωφέλιμο. Για κανέναν.

Γράψτε ένα σχόλιο

Αναρτήθηκε στις Microsoft, Windows Vista | Ετικέτες:Ultimate Extras, Windows Vista

Αναρτήθηκε από: Farkonas | Σεπτεμβρίου 25, 2007

Και «φώναζε» εσύ όσο θες, μαμά Sony…

Ένας χρόνος σχεδόν έχει περάσει από τότε που ξεκινήσαμε να γράφουμε για το PS3 σαν να ήταν «προ των πυλών» της ελληνικής αγοράς (πού να το φανταζόμασταν τότε ότι από Νοέμβρη, θα το βλέπαμε Μάρτη στα μέρη μας). Παρ’ όλα αυτά, μόλις σήμερα συνειδητοποίησα πραγματικά πόσο απίθανα, απίστευτα πολύ συνεχίζω να εκνευρίζομαι όταν αντικρύζω σε Δελτία Τύπου (που αντιγράφονται copy/paste κατά κόρον από πολλά μέσα ενημέρωσης), σε e-shops, αλλά και όπου αλλού αναφέρεται το όνομα του συστήματος της Sony, τον τρόπο με τον οποίο η ιαπωνική εταιρεία θέλει να αναφέρουμε το προϊόν της.

Να το λέμε «PS3»; Όχι, παρ’ εκτός κι αν είναι απολύτως απαραίτητο. Να το λέμε «Playstation 3»; Όχι, είναι λάθος. Να το λέμε «PlayStation 3», με μεγάλο S, αφού έχουμε… συνηθίσει πια στο «δασκαλίκι» τόσων χρόνων από το PS2; Όχι, πάλι λάθος. Βάλαμε ένα κενό παραπάνω. Να το λέμε «PlayStation3», λοιπόν; Όχι βέβαια, αφού το τμήμα marketing με τα ξυπνοπούλια της Sony δεν θέλει να ακολουθήσουμε τον τρόπο του PS2. Όοοοοχι…

…πρέπει να το λέμε PLAYSTATION®3.

Προσπερνάμε για λίγο το γεγονός ότι σιγά και μη χρησιμοποιούμε το σήμα των «all rights reserved» κάθε φορά που θέλουμε να πούμε κάτι για ένα καταναλωτικό προϊόν (ναι λοιπόν, καταναλωτικό είναι… δεν μπορεί να στείλει ανθρώπους στο φεγγάρι). Το προσπερνάμε αυτό. Εκείνα ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ, προς τί; Για να τραβούν περισσότερο την προσοχή μέσα στα κείμενα; Για να βροντοφωνάζουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης το μεγαλείο μιας συσκευής 600 ευρώ (για τους Έλληνες 659); Για να μας θυμίζουν ότι δεν μιλάμε για απλή παιχνιδομηχανή, αλλά για κάτι… ανώτερο, με διαστημικές προδιαγραφές και/η θεϊκές ιδιότητες;

Έλεος. Ή, μάλλον, ΕΛΕΟΣ.

Εμ, αυτά παθαίνεις όταν προσλαμβάνεις στα τμήματα marketing πολυεθνικών όπως η Sony είτε (α) 20χρονα που νομίζουν ότι είναι ευαγγελιστές του lifestyle είτε (β) 50χρονους που δεν ξέρουν πώς μπαίνει ένας υπολογιστής στην πρίζα. Όταν οι 100.000 νοματαίοι σε όλον τον κόσμο πρωτοξεκίνησαν να χρησιμοποιούν τα κανάλια του IRC και σέβονταν ο ένας τον άλλο γράφοντας με πεζά – ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΤΑΣΗ – τα 20χρονα αυτά ακόμη περίμεναν τη μαμά να έλθει να τα παραλάβει από τον παιδικό σταθμό. Τον ίδιο καιρό, οι 50χρονοι ήταν 30-κάτι και νόμιζαν ότι βλέποντας την καινούργια τους Corvette, όλες οι γκαρσόνες στο μπαρ θα ξεμαλλιάζονταν για μία θέση στο πίσω κάθισμα. Έτσι, σήμερα έχουμε φαινόμενα σαν αυτά: υπεροπτικού και, την ίδια στιγμή, απολύτως ηλίθιου marketing.

Δεν ξέρω τι θεωρούν σωστό ή προτίθενται να κάνουν οι άλλοι συνάδελφοι, δημοσιογράφοι και μη, για το ζήτημα (εξαιρουμένων προφανώς όσων κάνουν ούτως ή άλλως copy/paste τα δελτία Τύπου), ξέρω ωστόσο τι κάνω και πάντοτε θα κάνω προσωπικά. Κείμενο που να περιέχει αυτό το «PLAYSTATION®3», με τη δική μου τουλάχιστον υπογραφή στο τέλος, δεν πρόκειται να δει κανείς πουθενά. Ο χαρακτηρισμός «PS3» και «PlayStation3» νομίζω ότι είναι υπεραρκετός, ειδικά αν σκεφτεί κανείς το πόσο συχνά θα πρέπει να τον αναφέρουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τη συγκεκριμένη αγορά και γράφουν γι’ αυτή σχεδόν καθημερινά.

Τώρα, αν αυτό δεν… συμβαδίζει με την corporate γραμμή της ιαπωνικής εταιρείας, τί να γίνει. Too bad. Ας τηλεφωνήσει κάποιος ή κάποια από την εταιρεία PR της Sony να… «το συζητήσουμε»: μπορούμε να μιλάμε επί ώρες «για τα παλιά τα χρόνια» του Internet και της επικοινωνίας γενικότερα, που οι άνθρωποι σέβονταν σε ένα βαθμό ο ένας τον άλλο. Έστω και γραπτά.

1 σχόλιο

Αναρτήθηκε στις Games, PS3, Sony | Ετικέτες:PlayStation, PS3, Sony