1. Η nVidia κατάφερε επιτέλους, μετά από τέσσερα ή πέντε χρόνια (ποιός μετράει αν είναι πάνω από 12 μήνες…), να δώσει τη δυνατότητα με τους νέους της drivers σε όλους τους κατόχους σύγχρονων PC να έχουν ταυτόχρονα ΚΑΙ διάταξη SLI για επιδόσεις στα απαιτητικά 3D games, ΚΑΙ διάταξη dual monitor για σοβαρή δουλειά. Δεν χρειάζεται πλέον, με άλλα λόγια, αν θέλει κανείς και τα δύο μαζί, να “στριμώχνει” μία τρίτη κάρτα γραφικών ανάμεσα σε δύο άλλες (όπως είχα αναγκαστεί να κάνω εδώ και πολλούς μήνες), με κίνδυνο υπερθέρμανσης της κάρτας ήχου (τουλάχιστον στο motherboard με 680i που χρησιμοποιώ). Μετά από τη σχετική δοκιμή των drivers, παραδόξως δουλεύουν as advertised. Εύγε, εύγε nVidia. Ποιος ξέρει. Μέσα στο 2009 μπορεί να κάνεις και την υπέρβαση, επιτρέποντάς μας να παίζουμε ΜΕ διάταξη SLI και εκείνα τα games που αξιοποιούν ΔΥΟ monitor. Λέμε τώρα!

2. Η Sony κατάφερε επίσης, μετά από δύο και πλέον χρόνια, να απαλλαγεί από την εκνευριστική, αηδιαστικά υπεροπτική της εμμονή να αναγράφει την ονομασία του PlayStation ως PLAYSTATION, τουλάχιστον στους όρους του PlayStation Network και του PlayStation Store. Το ίδιο το PS3 συνεχίζει βέβαια να το αναγράφει ως PLAYSTATION3 (δεν μπαίνω καν στον κόπο να εισάγω το σύμβολο του copyright), πιθανώς γιατί είναι… ΜΕΓΑΛΟ προϊόν και δεν μπορεί να ανεχτεί τα πεζοκεφαλαία. Είναι όμως μια αρχή τα άλλα δύο. Ποιος ξέρει. Ίσως το 2009 μας επιφυλάσσει και σε αυτήν την περίπτωση υπερβάσεις. Λέμε τώρα!

3. Μετά τον… “ΟΚ ενθουσιασμό” του Soul Calibur IV – που είχε φροντίσει να εκνευρίσει τον γράφοντα και άλλους πριν την κυκλοφορία του με τους Yoda και Vader και τους πάντες μετά την κυκλοφορία του, με τις απαράδεκτες πρακτικές της Namco σχετικά με το DLC – και την ελαφρή απογοήτευση του Street Fighter II Turbo HDR, δηλώνω ευθαρσώς ότι εναποθέτω τις ελπίδες μου για πραγματικά hardcore BEU ενασχόληση στο Street Fighter IV πλέον. Εξ ου και το καινούργιο Gallery από 22 πλέον wallpaper με τους χαρακτήρες του, πάντοτε σε ανάλυση 2560×1600. Ακόμη ψάχνω σε super hi-res τον Ken και τον Ryu για να πάρουν τη θέση που δικαιούνται στο όλο set. Υποθέτω θα τους “πετύχω” πριν βρω τους δύο τελευταίους χαρακτήρες, την Cammy και τον Gen. Λέμε τώρα!

4. Από το Service Pack 1 του Μαρτίου και μετά, μαζί με τα hotfixes και τα patches που ακολούθησαν, τα Windows Vista 64-bit όλους αυτούς τους μήνες πρακτικά δεν δυσλειτούργησαν ούτε μία φορά. Συνεχίζουν να καταλαμβάνουν πρακτικά… όλα τα 4 GB που βρίσκουν στη διάθεσή τους κατά το boot, λόγω της περίφημης λειτουργίας SuperFetch, αλλά έκτοτε διάβασα αρκετές τεχνικές αναλύσεις που επιμένουν στο εξής: τα Vista παίρνουν την πρωτοβουλία και δεσμεύουν όλη αυτή τη μνήμη προκειμένου να επιταχύνουν τα προγράμματα που έχουν “πάρει μυρωδιά” ότι ο κάτοχος του συστήματος χρησιμοποιεί περισσότερο (κάτι σαν… pre-caching ένα πράγμα). Επιμένουν επίσης ότι τα Vista είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμα να απελευθερώσουν αυτή τη μνήμη σε πραγματικό χρόνο και χωρίς καμία διαμαρτυρία αμέσως μόλις χρειαστεί για κάτι άλλο, οπότε αρνητική επίπτωση στις επιδόσεις του συστήματος συνολικά δεν παρατηρείται (επιμένουν).

Αν κάτι τέτοιο ισχύει ή όχι εν τέλει πραγματικά δεν μπορώ να προσυπογράψω, ξέρω όμως ότι θα ήθελα να έχω την επιλογή της διαχείρισης με κάποιο τρόπο. Το γνωμικό των όσων επιμένουν, πάντως, το “memory just empty is memory wasted”, με την έννοια της non-cached ως μη αξιοποιημένης, ίσως έχει ένα νόημα. Λέμε τώρα!

Από τα σύνεφα στα τάρταρα σε τέσσερις μέρες… και αυτόν τον καιρό βιώνω ακριβώς το ίδιο. Ανυπομονησία στα όρια του νευρωσισμού για την κυκλοφορία του Toll The Hounds, του επόμενου βιβλίου της σειράς, μετρώντας τις ημέρες μέχρι την 1η Ιουλίου. Και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, λόγω της περσινής απογοήτευσης – που δεν άλλαξε σε μεγάλο βαθμό η δεύτερη ανάγνωση του Reaper’s Gale – υπάρχει πια και η μικρή φοβία ότι το όγδοο αυτό βιβλίο δεν θα θυμίζει τα απίστευτα πέντε πρώτα της σειράς, αλλά το έβδομο. Υπάρχει ωστόσο, και η ελπίδα ότι ο… κύκλος των συναισθημάτων που ανοίγει με τον ίδιο τρόπο, φέτος θα κλείσει αλλιώς.

Όποιος φίλος ή φίλη έχει ασχοληθεί με τα Malazan Books of the Fallen, γνωρίζει ήδη σε τί αναφέρομαι. Για κάθε άλλο ενδιαφερόμενο ή ενδιαφερόμενη, αξίζει μία μικρή “επί τροχάδην” αναφορά, για να τεθούν τα πράγματα σε κατανοητό πλαίσιο. Η σειρά αυτή των βιβλίων είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει αυτή τη στιγμή η λογοτεχνία του φανταστικού, bar none. Είναι ένα ασύλληπτα ευρύ, περίπλοκο, βαθύ, πολυδιάσταστο, συναρπαστικό έπος, το οποίο έχει απλώς αναπροσδιορίσει τί μπορεί να περιμένει κανείς από την κατηγορία του fantasy ή high fantasy σήμερα. Είναι, δε, τόσο εμπνευσμένη και σε πολλά στοιχεία της τόσο “μπροστά”, που – έρχεται, έρχεται η βλάσφημη δήλωση – το The Lord of the Rings φαντάζει μπροστά της… ρηχό. Ω, ναι.

Δεν έχει νόημα να αναλύσει κανείς σε δύο ή τρεις παραγράφους τα concept, τους χαρακτήρες, τις τοποθεσίες, τα σεναριακά νήματα και κάθε τί άλλο που καθιστά το έργο των Steven Erikson και Cameron Esslemont (συγγραφέων που έχουν δημιουργήσει τον κόσμο των Malazan από κοινού) απλώς μοναδικό. Θα έπρεπε να γραφεί βιβλίο για τα βιβλία. Αλλά ας το θέσουμε έτσι: το Reaper’s Gale το διάβασα την ίδια χρονιά που πέρασαν από τα χέρια μου αριστουργήματα όπως η τριλογία του Warrior Prophet του R.Scott Baker, τα Stardust και Anansi Boys του Neil Gaiman, το The God Delusion του Richard Dawkins… και πάλι, με το “ένα κλικ χαμηλότερα” δεδομένο, το Reaper’s Gale ξεχώρισε.

Για να θέσει, άλλωστε, σε ακόμη σαφέστερο πλαίσιο κανείς το επίπεδο των The Malazan Book of the Fallen, μπορεί να πει το εξής παράτολομο αλλά πέρα για πέρα αληθινό για το… “όχι και τόσο super” Reaper’s Gale: έκανε ακόμη και πραγματικά καλά βιβλία, που δεν περιφρονεί κανείς σε καμία περίπτωση, όπως τις δύο τριλογίες της Trudi Cavanan (τα Black Magician και The Age of Five), την τριλογία των His Dark Materials του Philip Pullman, τα Innocent Mage και Awakened Mage της Karen Miller, το End Game του Andy Secombe και τον τελευταίο Potter της Rowling, να μοιάζουν… μέτρια. Τόσο απλά.

Και τώρα… ταπ-ταπ-ταπ-ταπ. Τα δάχτυλα χτυπούν στο πληκτρολόγιο, για να μην χτυπούν χωρίς σκοπό στο γραφείο κοιτώντας τον απέναντι τοίχο. Όχι, αλήθεια.

Ευτυχώς, οι δύο συγγραφείς έχουν διαμορφώσει το έργο τους έτσι, ώστε να έχουμε να περιμένουμε κάτι είτε από τον ένα είτε από τον άλλο σε τακτά διαστήματα. Φέτος συνέπεσαν, βέβαια. Το The Return of the Crimson Guard του Esslemont δεν μπορούσα να περιμένω μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου για να το αποκτήσω σε paperback, το αγόρασα λοιπόν στην hardcover, διπλή, πανάκριβη, numbered, συλλεκτική έκδοση που κυκλοφόρησε το Μάιο – και δεν το μετάνοιωσα στιγμή καθώς, αν και όχι κορυφαίο, ήταν ένα πάρα, πάρα πολύ καλό βιβλίο (και με θέμα το… αγαπημένο μου θέμα, πως θα μπορούσε να μην ήταν…;).

Και έτσι… φτάνουμε στην παρούσα κατάσταση της δυσβάσταχτης αναμονής. Είμαι ήδη στη δεύτερη ανάγνωσή του, έχοντας κάνει ένα διάλλειμα δέκα ημερών διαβάζοντας το προηγούμενο βιβλίο του Esslemont και επιλεγμένα chapters από τα τελευταία τέσσερα βιβλία του Erikson – για να “μείνω στο κλίμα” όσο το δυνατόν περισσότερο μέχρι να έλθει στα χέρια μου το Toll the Hounds, φυσικά. Έτσι είναι τα πραγματικά πάθη. Ή τα αφήνεις να σε παρασέρνουν εντελώς, είτε όχι!

Μεγάλο ενδιαφέρον, έχει, δε, πώς μπορεί να συνδυάσει κανείς τα πάθη του αν έχει διάθεση και χρόνο (ο δεύτερος είναι πάντα το πρόβλημα, λέμε τώρα). Για παράδειγμα. Πόσες φορές δεν έχω προσπαθήσει να φανταστώ πώς θα ήταν ένα fighting game α λα Soul Calibur με τους απίστευτους χαρακτήρες των The Malazan Book of the Fallen… Αμέτρητες, αμέτρητες φορές. Αυτό, φυσικά, δεν μπορώ να το έχω. Και δεν ξέρω αν θέλω κιόλας, με τα απαράδεκτα φάουλ που έχει κάνει η Namco τελευταία – θα προσέθετε στο σκηνικό των Malazan και τον David Copperfield σε ρόλο “μάγου”, τον Iron Man σε ρόλο σιδερόφρακτου ιππότη και τη Madonna ως unlockable χαρακτήρα με μεταλιζέ κολάν, έτσι, για “υψηλότερες πωλήσεις”…

Μπορώ όμως να κάνω κάτι άλλο. Κι ας απαιτεί πείσμα και χρόνο, έστω κι αν δεν είναι προφανώς το ίδιο με το να είχε αναπτυχθεί αυτόνομος τίτλος με τις “ευλογίες” των Erikson και Esslemont. Μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λειτουργία Create-Α-Soul του Soul Calibur IV για να δημιουργήσω μερικούς τουλάχιστον από τους αντιπροσωπευτικούς χαρακτήρες του κόσμου των βιβλίων. Κάποιοι από αυτούς διαμορφώνονται εύκολα κατά τα πρότυπα συνηθισμένων σε games πολεμιστών (ninja, samurai, barbarian, scout, assassin, soldier κλπ.) ενώ για κάποιους άλλους θα είναι κατά πολύ δυσκολότερο, αλλά η Namco έχει υποσχεθεί στο SCIV μεγαλύτερη ευελιξία και ποικιλία στις λειτουργίες του Create-A-Soul απ’ ότι στην αντίστοιχη επιλογή του SCIII.

Για πρώτη ίσως φορά, και λόγω high definition στα γραφικά και λόγω τοπικού αποθηκευτικού μέσου κλπ υπάρχει πλέον μεγάλη πιθανότητα να πλησιάσει κανείς πολύ κοντά στο πώς οι Erikson και Esslemont φαντάστηκαν τους χαρακτήρες αυτούς εξ αρχής. Τα σετ των κινήσεών τους βέβαια θα έχουν, αναγκαστικά, πολλές ομοιότητες, αλλά δεν μπορεί να τα έχει κανείς όλα (αν δεν έχει πρώτα πολλά, μα πάρα πολλά εκατομμύρια δολάρια για να “παραγγείλει” από τη Namco ένα fighting game όπως το θέλει).

Το πραγματικό ερώτημα, ωστόσο, είναι το εξής: θα έχει προνοήσει η ιαπωνική εταιρεία ώστε να είναι εφικτό να στείλει κανείς αυτούς τους χαρακτήρες σε άλλους χρήστες, μέσω του PlayStation Network; Και θα είναι σε θέση κανείς να συλλάβει στιγμιότυπα ή και video μέσα από το Soul Calibur IV, όπως είχε υποσχεθεί η Sony μέσω των εργαλείων του YouTube; Αν η απάντηση και στα δύο είναι θετική… there goes this year’s holiday for me. Αφού είπαμε. Τα πάθη δεν είναι πάθη αν είναι… ελεγχόμενα! Σωστά;

Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Εβδομήντα. Εβδομήντα διαφορετικά wallpapers με θέμα χαρακτήρες και περιβάλλοντα μάχης από τη σειρά των Soul Calibur, σε διάσταση 2560×1600 pixels. Δέκα διαφορετικοί χαρακτήρες σε επτά διαφορετικά backgrounds, σε φορμά PNG (καμία συμπίεση δηλαδή), στην υψηλότερη δυνατή ανάλυση που μπορεί να ζητήσει κανείς από μεμονωμένη desktop οθόνη σήμερα. Τα wallpapers τα έχω καταχωρήσει στο Flickr – χρειάστηκε να αγοράσω Pro account για να μην τα κάνει η υπηρεσία resize σε πολύ χαμηλότερο μέγεθος, αλλά έπρεπε ούτως ή άλλως κάποια στιγμή, οπότε…! Τα έχω διαχωρίσει σε 7 διαφορετικά album, τα οποία βρίσκονται εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και… μαντέψτε… ναι. Εδώ.

Απ’ όσο γνωρίζω (και για ευνόητους λόγους “το είχα ψάξει” πολύ), πουθενά σε ολόκληρο το Internet δεν μπορεί να βρει κανείς wallpaper αυτού του μεγέθους για το SCIV, πόσο μάλλον 70 διαφορετικά. Θα ήθελα πολύ να υποσχεθώ ότι θα βρω χρόνο να τα τροποποιήσω και για οθόνες 24, 22 και 20 ιντσών (αναλύσεις 1920×1200 και 1680×1050 δηλαδή), αλλά ειλικρινά δεν ξέρω αν θα μπορέσω να το κάνω σύντομα, οπότε… no promises καλύτερα. Αυτό που μπορώ να υποσχεθώ είναι περισσότερα wallpapers σε 2560×1600 με περισσότερους χαρακτήρες στα ίδια backgrounds, καθώς και μερικά multi-monitor wallpapers (αφού ήδη έχω ξεκινήσει να συνθέτω μερικά τέτοια για το παρόν setup μου).

Και ένα μικρό… hint για να χαρούν αυτά τα wallpapers περισσότερο όσοι φίλοι και φίλες τα χρησιμοποιήσουν: επειδή τα wallpapers έχουν δημιουργηθεί με μία σχετική ομοιομορφία (για λόγους χρόνου προφανώς), προσφέρονται για τυχαία εναλλαγή. Με τη βοήθεια δηλαδή κάποιου σχετικού utility μπορεί κανείς να ορίσει είτε να εμφανίζεται διαφορετικό wallpaper κάθε φορά που εισέρχεται στα Windows είτε σε τακτά χρονικά διαστήματα να αλλάζει το wallpaper αυτόματα στο ίδιο session – κάθε boot ή κάθε δίωρο και μία… μικρή έκπληξη, τρόπον τινά!

Υπάρχουν δεκάδες διαφορετικά προγραμματάκια γι’ αυτή τη δουλειά, μετά από σχετική αναζήτηση όμως κατέληξα σε δύο: τον Automatic Wallpaper Changer και το DisplayFusion. Το πρώτο είναι δωρεάν, γρήγορο, δεν καταναλώνει πόρους και κάνει αυτό ακριβώς που υπόσχεται, τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Το δεύτερο υποστηρίζει πολλά monitor ταυτόχρονα, μπορεί να αντλήσει wallpapers απευθείας από το Flickr και προσφέρει πολλές περισσότερο εξειδικευμένες επιλογές. Η δωρεάν έκδοσή του κάνει τα απαραίτητα, η εμπορική (πολύ προσιτή) κάνει πρακτικά τα πάντα. Καλή διασκέδαση!

Y.Γ. Νο 1. Και επειδή τα υστερόγραφα συχνά-πυκνά είναι τα πιο ενδιαφέροντα, εδώ βρίσκονται και 14 wallpapers με θέμα τους χαρακτήρες του… Street Fighter IV! Αφού η Namco με πίκρανε με τα καμώματά της όσον αφορά στο Soul Calibur IV, και η ανυπομονησία μου για το SFIV είναι ούτως ή άλλως πολύ μεγάλη, έφτιαξα και για τον τίτλο της Capcom αντίστοιχα wallpapers, ανάλυσης 2560×1600, με θέμα τους χαρακτήρες του ιστορικού BEU. Το υπέροχο art style που έχει χρησιμοποιηθεί από την ιαπωνική εταιρεία ομολογουμένως βοήθησε πάρα πολύ στο εξαιρετικά καλαίσθητο τελικό αποτέλεσμα. Από το roster των χαρακτήρων που έχουν επιβεβαιωθεί για την arcade έκδοση λείπουν μόνο οι Ryu, Ken και Seth, καθώς δεν μπόρεσα να βρω πουθενά στο Δίκτυο πραγματικά υψηλής ανάλυσης σχετικό artwork. Αν έχει συναντήσει κανείς κάτι τέτοιο, ευπρόσδεκτο!

Υ.Γ. Νο 2. Σε οποιονδήποτε φίλο ή φίλη σκέφτεται να δώσει χρήματα σε υπηρεσία photo hosting, χρήσιμη προειδοποίηση: μην επιλέξει την Webshots.com. Είναι ΟΚ επιλογή γιατί προσφέρει δωρεάν φιλοξενία φωτογραφιών (την είχα χρησιμοποιήσει κι εγώ στο παρελθόν άλλωστε), αλλά μόνο για αρχεία διαστάσεων μέχρι π.χ 2400×2000 pixels. Ακόμη κι αν πληρώσει κανείς για full account, όπως έκανα εγώ, η Webshots θα μικρύνει τα γραφικά στα… 2400 pixel μήκος ΚΑΙ θα τις συμπιέσει κατά JPEG. Απαράδεκτο, αν σκεφτεί κανείς ότι η υπηρεσία ζητά 30 ευρώ το χρόνο για το full account, τη στιγμή που με 50 αγοράζει κανείς 2 έτη στο Flickr. Για δωρεάν και μικρές σχετικά φωτογραφίες, ΟΚ. Ειδάλλως… μακριά.

Πρώτα χρειάστηκε να αποδεχθούμε ότι δύο εντελώς ασύμβατοι με τον κόσμο του Soul Edge και του Soul Calibur χαρακτήρες, ο Yoda και ο Darth Vader, θα συμπεριλαμβάνονται στο roster της νέας έκδοσης για PS3 και Xbox 360. Σημειωτέον ότι κάθε ένας θα εμφανιστεί σε μία μόνο εκ των δύο εκδόσεων, ώστε… χμ… να νοιώσουμε υποχρεωμένοι να αγοράσουμε και τις δύο ίσως; Cute, Namco, very cute. Σαν να μην είναι πιθανότερο ούτως ή άλλως να διαθέσεις μετά από λίγο καιρό τον Vader και τον Yoda “στο άλλο” φορμά μέσω Xbox Live και PlayStation Store… λέμε τώρα.

Είχαμε και… συνέχεια, όμως. Πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι και οι δύο εκδόσεις θα έχουν στο roster τους και τρίτο χαρακτήρα από τον κόσμο των Star Wars, αυτόν που θα πρωταγωνιστεί στο The Force Unleashed της Lucas Arts το φθινόπωρο και θα είναι υποτίθεται ο άγνωστος μαθητευόμενος του Darth Vader. Φυσικά και αυτός ο χαρακτήρας, ονόματι Starkiller, δεν έχει καμία σχέση με την υπόθεση των SC… αλλά τί σημασία έχει; Άλλο ένα εργαλείο marketing, για την προώθηση του The Force Unleashed αυτή τη φορά.

Αλλά το… “τελειωτικό χτύπημα” δεν ήταν άλλο από τα εξώφυλλα. Ναι, τα εξώφυλλα. Αυτά που θα κοσμούν την έκδοση του PS3 και του Xbox 360, στα οποία πρωταγωνιστούν οι Vader/Mitsurugi και Yoda/Ivy αντίστοιχα. Ναι, αυτοί και μόνο, από όλους τους άλλους (σημαντικότερους στην υπόθεση και την γενικότερη πορεία του SC). Και… απλώς συνοδευτικά… το λογότυπο του SCIV από πάνω τους. Έτσι, στο by the way, για να μην ξεγελαστεί κανείς και νομίσει ότι… η Lucas Arts κυκλοφόρησε beat’ em up με χαρακτήρες των Star Wars.

Τα εξώφυλλα για την ώρα είναι της ιαπωνικής έκδοσης και μια αμυδρή ελπίδα υπάρχει ότι δεν θα αναγκαστώ να φιλοξενήσω αυτές τις προσβλητικές συσκευασίες στη βιβλιοθήκη μου… αλλά αμυδρή. Εδώ στην Ιαπωνία το έκαναν, δεν θα το κάνουν στην Αμερική που είναι συγκεντρωμένα τα περισσότερα Star Wars fanboys;

Μετά από όλα αυτά, πραγματικά δεν ξέρω τί με ενοχλεί περισσότερο. Το γεγονός ότι η Namco με έχει θεωρήσει εμένα, και πολλές χιλιάδες άλλους φίλους της σειράς των Soul Calibur (και του αρχικού Soul Edge στο PlayStation) εντελώς… δεδομένους, ότι “μας έχει” δηλαδή, ότι πιστεύει πως θα αγοράσουμε το SCIV όσο κι αν το “βιάσει” σαν προϊόν; Ή το γεγονός ότι, κατά βάση, έχει δίκιο; Το δεύτερο ίσως με ενοχλεί περισσότερο, δεν αλλάζει ωστόσο σε κανέναν βαθμό το μέγεθος του φάουλ που έχει γίνει εδώ. Τίποτε δεν είναι πια το ίδιο στα μάτια μου όσον αφορά τη Namco. Και στα παλαιότερα των υποδημάτων μου η περίφημη ιαπωνική “τιμή”, που μάλλον μόνο όταν τους συμφέρει τους σχιστομάτηδες τη θυμούνται.

Επίσης, έχω προτάσεις. Μία για τη Namco και μία για τους εξοργισμένους, πικραμένους fans όπως εμένα, που δεν έχουν “σηκώσει τα χέρια ψηλά” και θα ήθελαν να κάνουν κάτι για την κατάσταση αυτή. Πρόταση πρώτη. Μαμά Namco, ο Indiana Jones είναι επίσης της Lucas, εμφανίστηκε πρόσφατα και σε νέα ταινία (μετριότατη, αλλά τί σημασία έχει…) και συνήθως χρησιμοποιεί λάσο και πιστόλι. Μια χαρά για unlockable χαρακτήρας από την Ivy ή τον Cervantes. Επίσης, η Xena ταιριάζει απόλυτα με το όλο μεσαιωνικό… ε…. αρχαίο ελληνικό… ε… απροσδιορίστου ιστορικής περιόδου σκηνικό, ενώ το όπλο της πολύ πιο πιστευτό είναι από άλλων χαρακτήρων. Επίσης, έχουμε ένα γλυκούλι κοριτσάκι εδώ στα μέρη μας, ονόματι Καλομοίρα, η οποία πρόσφατα “πήρε χάλκινο” σε ένα μικρό event για φίλους, ονόματι Eurovision. Λοιπόν, της βάζετε ένα μίνι ελάχιστα κάτω από τον αφαλό, της δίνετε να κραδαίνει ένα μικρόφωνο στο ένα χέρι και ένα cheeseburger των Goody’s στο άλλο και… τσουπ. Ορίστε ο unlockable χαρακτήρας του Rafael, που του αρέσουν και τα… “τραγανούλια”.

Όσον αφορά στη δεύτερη πρόταση, για όσους αγαπούν πραγματικά τα SC και έχουν χρόνο στα χέρια τους. Αντί να κάθεστε με το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια και να κοιτάτε θλιμμένοι το πάτωμα, σκεπτόμενοι “What the fuck is Yoda doing in my Soul Calibur”, αντεπιτεθείτε. Ξεκινήστε από αύριο τα e-mail, καθημερινά και πολλές φορές την ημέρα, στην Lucas Arts ζητώντας (όχι, απαιτώντας) να συμπεριλάβει τον Mitsurugi, την Taki και την Ivy στο The Force Unleashed. Τί; Πώς ταιριάζουν κάτι samurai, κάτι ninja και μία αλχημίστρια με συμβόλαιο στο Hustler, με τη Γαλαξιακή Αυτοκρατορία; Μα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ταιριάζει και ένας “καλός” Jedi ή ένας “κακός” Jedi με το ναό του Ηφαίστου ή μια κινέζικη παγόδα. Εύκολα.

Ναι, η αλήθεια είναι πως η κίνηση δεν βοηθά και πολύ, αφού η ατίμωση του SCIV ήταν το θέμα να αποφευχθεί, όχι η σπίλωση άλλων τίτλων στο βωμό του marketing. Αν μη τί άλλο, όμως, μετά θα μπορείτε να κάθεστε και πάλι θλιμμένοι να κοιτάτε το πάτωμα, αλλά αυτή τη φορά παρέα με εκείνον τον ξάδελφο, τον αμετανόητο θαυμαστή του Lucas, που θα σιγομουρμουρίζει δίπλα σας “What the fuck is a Jena Jameson wannabe doing in my Star Wars game?”. Το σύμπαν, παρά την εντροπία, εν τέλει διατηρεί τις ισορροπίες του, σωστά; Ε, βοηθήστε το.

Υ.Γ. Α, και… για να μην αφήσω κανένα πράγμα που με ενοχλεί με το SCIV, ανομολόγητο… Λοιπόν, το χέρι από τη ρίζα να μου κοπεί, αν γράψω ποτέ και πουθενά το όνομα του αγαπημένου μου fighting game όπως θέλει η αναθεματισμένη Ubisoft, επειδή είναι hip να φτιάχνουμε ονόματα που δεν σημαίνουν τίποτε και να υπονοούμε με κάποιο τρόπο ότι γι’ αυτό είναι cool. Άκου… σόουλκάλιμπουρ, μία λέξη! Λες και το Soul Edge και το Soul Calibur, τα δύο ξέχωρα και αντίπαλα σπαθιά, δεν υπήρξαν ποτέ. Motherfucking marketing bozzos…

Για την κυκλοφορία του Gran Theft Auto IV, του νέου υψηλής ευκρίνειας και Δικτυακών δυνατοτήτων “κεφαλαίου” στη σειρά video games που έχει καταγράψει πολλές δεκάδες εκατομμύρια πωλήσεων στην ιστορία της (και ευθύνεται για την απώλεια… πολλών δασών σε χαρτί, λόγω της πολεμικής που έχει δημιουργήσει γύρω από το περιεχόμενό της), το πιθανότερο είναι ότι δεν χρειάζεται να ειπωθούν και πολλά. Πριν από τρεις μέρες, στις 29/4, ο τίτλος κυκλοφόρησε επίσημα και στην Ελλάδα για το Xbox 360 και το PS3 χωρίς… τυμπανοκρουσίες ακριβώς, ίσως λόγω των “ημιεορταστικών” ημερών, ίσως λόγω του (μάλλον δικαιολογημένα) ανύπαρκτου marketing εκ μέρους της ελληνικής αντιπροσωπείας.

Την επόμενη ημέρα, 30/4, είχαμε τις πρώτες αναφορές στον ημερήσιο Τύπο, ο οποίος παραδοσιακά τυγχάνει να είναι και ο πλέον “συντηρητικός” και εχθρικός απέναντι στα GTA. Ακόμη και με αυτά τα δεδομένα, ωστόσο, τίποτε δεν θα μπορούσε να μας είχε προετοιμάσει για… πρωτοσέλιδα. Και τί πρωτοσέλιδα! Όπως αυτό του “Ελεύθερου Τύπου”, για παράδειγμα, ο οποίος θεωρεί την κυκλοφορία της Rockstar τόσο μεγάλο ζήτημα πανελλήνιου ενδιαφέροντος, ώστε να αφιερώσει τα 3/5 της πρώτης σελίδας σε αυτό, με τους τίτλους “70.000.000 κλέφτες αυτοκινήτων”, “Εγκλωβισμένοι στην εικονική πραγματικότητα της βίας χιλιάδες ανήλικοι και στην Ελλάδα”, “Grand Theft Auto IV: Το πιο πετυχημένο και αμφιλεγόμενο βιντεοπαιχνίδι στον κόσμο ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων, πωλείται ανεξέλεγκτα ακόμη και σε μικρά παιδιά”.

Το πλέον αστείο στοιχείο στο άρθρο του “Ελεύθερου Τύπου” έγκειται στο γεγονός ότι ελάχιστη σχέση έχει με τον προκλητικό τίτλο του πρωτοσέλιδου, το οποίο προσβάλλει τη νοημοσύνη των αναγνωστών που γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται και δημιουργεί την γνωστή αρρωστημένη περιέργεια αυτών που… δεν. Είναι ένα κομμάτι μόνο οριακά δημοσιογραφικό, το οποίο πολύ περισσότερο αντιγράφει αυτολεξεί στοιχεία από εταιρικό δελτίο Τύπου, παρά ενδιαφέρεται να εκφέρει άποψη για το ζήτημα, θετική ή αρνητική (απολύτως σαφές άλλωστε είναι και το γεγονός ότι οι δύο άγνωστες στο χώρο υπογράφουσες όχι επαφή με το θέμα δεν έχουν, αλλά ούτε το κεντρικό menu οποιουδήποτε GTA δεν έχουν ποτέ αντικρύσει).

Ο βαθμός στον οποίο στερείται ουσίας το “άρθρο” αυτό είναι τόσο μεγάλος, που δημιουργεί σχεδόν υποψίες για… advertorial – όσο κι αν το GTA IV δεν χρειαζόταν κανενός είδους “πονηρή” εμπορική προώθηση, όσο κι αν “ακόμη και η αρνητική δημοσιότητα είναι δημοσιότητα”. Με μικρά γράμματα κάτω από τους τίτλους του πρωτοσέλιδου, μάλιστα, υπήρχε η… διευκρίνιση “Κυρίως θέμα σελ.2, Η θέση μας σελ.58″, σαν να ήθελε το μέσο να διαχωρίσει την άποψή του από το δισέλιδο που “ανοίγει” το φύλλο (!). Η άποψη της πίσω σελίδας, ωστόσο, μπορεί να συρρικνωθεί σε μία πρόταση του στυλ “Κακό, κακό GTA, αλλά κάτι πρέπει να κάνουμε κι εμείς οι γονείς”. Βολικά γενικόλογη, βολικά “θαμμένη”… άποψη, σε 200 λέξεις, όχι ακριβώς αντίβαρο και σίγουρα όχι υπεύθυνη, τεκμηριωμένη δημοσιογραφική θέση.

Η εφημερίδα Τα “Νέα”, από την άλλη πλευρά, παρουσιάσε το θέμα επίσης στην πρώτη της σελίδα, αλλά σε πολύ μικρότερη έκταση και με σαφώς μετριοπαθέστερες διαθέσεις: “Έφτασε το πιο καυτό βίντεογκεϊμ”, “Έτοιμη η 4η εκδοχή του βίαιου βιντεοπαιχνιδιού Grand Theft Auto, του παιχνιδιού που μίσησε η Χίλαρι” (για να μην αποσυντονιζόμαστε και από τα αμερικανικά εσωτερικά πολιτικά δρώμενα, δηλαδή!). Το αντίστοιχο άρθρο των “Νέων”, ωστόσο, δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες. Είναι κάτι που προσπαθεί μεν να έχει δημοσιογραφική υφή, αλλά καταφεύγει τελικά σε κοινοτυπίες ή γενικολογίες. Αν υπάρχει κάποιου είδους “απόχρωση” στην προσέγγιση του συντάκτη απέναντι στο “βίντεογκεϊμ” (sic), αυτή είναι η αποστειρωμένα ή/και συγκεκαλυμμένα αρνητική.

Σε καμία περίπτωση πάντως, η παρουσίαση των “Νέων” στο θέμα δεν είναι τόσο προκλητική όσο η αντίστοιχη πρωτοσέλιδη παρουσίαση στον “Ελεύθερο Τύπο”. Έστω κι αν παραπλεύρως του άρθρου έχει τοποθετηθεί η κειμενολεζάντα “Η Χίλαρι το χαρακτήρισε σιωπηρή επιδημία, στην Αυστραλία απαγορεύτηκε, στις ΗΠΑ κατηγορείται για αυτοκτονίες εφήβων” (!!!), έστω κι αν στην κεφαλίδα του άρθρου υπάρχει η… βολικά απροσδιόριστη φράση “To GTA 4 καταγγέλεται για τη βιαιότητά του αλλά το λατρεύουν εκατομμύρια παίκτες” (χωρίς να διευκρινίζεται ποιός “καταγγέλει τί και σε ποιον, γιατί αν πρόκειται για τον Jack Thompson…). Είναι φανερό ωστόσο ότι και αυτός ο συντάκτης – επίσης άγνωστος στον ελλαδικό χώρο της ηλεκτρονικής διασκέδασης – δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο και απλώς αντιγράφει και μεταφράζει υλικό από το Web, κρατώνοντας ό,τι του αρέσει και “προσπερνώντας” ό,τι δεν εξυπηρετεί την ήδη διαμορφωμένη του άποψη για το θέμα.

Όσον αφορά τα έντυπα μέσα ενημέρωσης, πάντως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ο ξενόγλωσσος Τύπος (που την τελευταία πενταετία είχε “κατακρεουργήσει” τη Rockstar για όλους τους συζητήσιμους και μη συζητήσιμους λόγους) υπήρξε σε γενικές γραμμές ψύχραιμος στις αντιδράσεις και τα σχόλιά του. Ακόμη και οι χαμηλότερου επιπέδου φυλλάδες έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι πλέον “in” να βάλλουν εναντίον της Rockstar και ανέφεραν την κυκλοφορία του Grand Theft Auto IV με μάλλον καθησυχαστικούς έως… αδιάφορους τόνους. Ακόμη και οι πρακτικά άχρηστοι, ημιμαθείς γραφιάδες που απλώς γεμίζουν σελίδες με ασυναρτησίες – και είναι πάρα πολλοί αυτοί στα mainstream και “lifestyle” μέσα, τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα – έχουν καταλάβει ότι δεν “υπάρχει θέμα” πια στην ύπαρξη video games με περιεχόμενο για ανθρώπους άνω των 18 ετών. Είναι απλώς η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, σε όλες τις μορφές ψυχαγωγίας.

Στη χώρα μας, όμως; Ε, εδώ όψιμο ενδιαφέρον – πάντοτε για λόγους εντυπωσιασμού, όχι ουσιαστικούς – και άρθρα ή ρεπορτάζ κυριολεκτικά “ό,τι να’ ναι”, τόσο στα επιχειρήματα, όσο και στην τεκμηρίωση του θέματος συνολικά. Όπως αναμένει κανείς πάντοτε από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτε για ο,τιδήποτε γράφουν, δηλαδή.

Το… “κερασάκι στην τούρτα”, ωστόσο, βρίσκεται στην στάση που κράτησε η τηλεόραση ως μέσο απέναντι στο θέμα. Ο μηχανισμός των… “συγκοινωνούντων δοχείων”, που επικρατεί στην ελληνική πραγματικότητα των media, οδήγησε προφανώς τους “δημοσιογράφους” των καναλιών να “κυνηγήσουν το θέμα” (sic) για τα δελτία ειδήσεων των 8.00 της 1/5, με αποτελέσματα αρκούντως τραγελαφικά. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω όλες τις αναφορές που πιθανώς έγιναν, αλλά αυτές που εντόπισα στο Mega, τον Alpha και τον Σκάι είναι μάλλον ενδεικτικές.

Ο ρεπόρτερ του Σκάι, για παράδειγμα, αφού σχεδόν… απήγγειλε λέξη προς λέξη την εισαγωγή στο άρθρο των “Νέων”, παρέθεσε αποσπάσματα από το gameplay και “δηλώσεις” πωλητών σε καταστήματα και gamers, εστιάζοντας στη βία που (ένα σχετικό video με το ρεπορτάζ μπορεί να δει κανείς εδώ). Το υπόλοιπο ρεπορτάζ αναλώθηκε στο τί είχαν να πουν σε ξένα κανάλια gamers του εξωτερικού, κάτι που φυσικά δεν προσέφερε τίποτε ουσιαστικό στο ρεπορτάζ per se. Το μόνο θετικό στην παρουσίαση που έτυχε το όλο θέμα στο Σκάι εντοπίζεται στο γεγονός ότι ανέφερε, με έμφαση μάλιστα, ότι ο τίτλος της Rockstar απευθύνεται σε καταναλωτές άνω των 18 ετών.

Eξέχουσα θέση, ωστόσο, δεν μπορεί παρά να έχει απέναντι στο θέμα ο Alpha, ο οποίος επέδειξε για μία ακόμη φορά… δημοσιογραφική πυγμή, άριστη σχέση με το αντικείμενο του θέματος και κυρίως αντικειμενικότητα στην προσέγγιση του ζητήματος γενικότερα (σε κάποια εναλλακτική πραγματικότητα, δηλαδή). Η καταφανώς αδίστακτη ρεπόρτερ, αφού υπογράμμισε πολλάκις το πόση βία μπορεί να ασκήσει κανείς στο gameplay του GTA IV και πόσα πορνογραφικά και ειδεχθή στοιχεία αυτό ενσωματώνει, επανέλαβε τα γνωστά ανεδαφικά περί επιβλαβών επιρροών των games στα παιδιά (χωρίς ούτε μία φορά να σταθεί στο γεγονός ότι ο τίτλος δεν απευθύνεται σε αυτά ούτως ή άλλως). Στη συνέντευξη που πήρε από το Σπύρο Γιαμά, τον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας που εισάγει τον τίτλο της Rockstar στη χώρα μας – η ρεπόρτερ επίσης βολικά τον “ώθησε” να παραδεχθεί τα ποσοστά βίας του τίτλου.

Το πραγματικά απίθανο – από πλευράς θράσους στο μοντάζ και καταφανούς χειραγώγησης του θέματος – ήταν άλλο, ωστόσο. Η ρεπόρτερ ρώτησε τον διευθύνοντα σύμβουλο αν έχει παιδιά, αν ο ίδιος τους επιτρέπει να παίζουν games και δη games τύπου GTA IV – και όταν εκείνος απάντησε θετικά, θετικά και αρνητικά αντίστοιχα, παρά το γεγονός ότι το στέλεχος της CD-Media διεκρίνισε ότι τα παιδιά είναι 12 και 14 χρονών, το μοντάζ… πήρε πρωτοβουλίες και “φώτισε” από τελείως διαφορετική οπτική γωνία την παραδοχή του Σπύρου Γιαμά. Στο “παράθυρο” που κλήθηκε γνωστή παιδοψυχολόγος να καταθέσει την (ανύπαρκτη ουσιαστικά) άποψή της για το θέμα, αφού ανέφερε με τη σειρά της τα περί “ώθησης σε παραβατικές συμπεριφορές”, στάθηκε στο τελευταίο αυτό στοιχείο, παραλληλίζοντας τον διευθύνοντα σύμβουλο της CD-Media με έμπορο ναρκωτικών (!!) που δεν επιτρέπει στα παιδιά του να χρησιμοποιούν το… “εμπόρευμα”. Ούτε η ρεπόρτερ, ούτε η παρουσιάστρια, ούτε η… ενδελεχώς ενημερωμένη ψυχολόγος μπήκαν στον κόπο να λάβουν υπόψιν τους το γεγονός ότι ο τίτλος απευθύνεται σε άτομα άνω των 18, οπότε λογικό θα ήταν ο διευθύνων σύμβουλος της CD Media να μην επιτρέψει στα ανήλικα παιδιά του να ασχοληθούν με το GTA IV.

Από τα τηλεοπτικά κανάλια που κάλυψαν άμεσα το θέμα, περισώθηκε σε κάποιο βαθμό μόνο το Mega – με το οποίο όμως οι σοβαροί άνθρωποι που ασχολούνται με την ηλεκτρονική διασκέδαση στη χώρα μας παραμένουν εξοργισμένοι λόγω εκείνης της πραγματικά απαράδεκτης καμπάνιας “Η ζωή έχει χρώμα” του Υπουργείου Υγείας (περισσότερα εδώ). Στο θέμα του Grand Theft Auto IV, πάντως, δεν ήταν τόσο δηκτικό όσο τα δύο προαναφερθέντα, αναφέροντας κι αυτό τα γνωστά περί θεωριών των επιστημόνων για βίαιη μελλοντική συμπεριφορά κλπ. κλπ. αλλά κρατώντας αποστάσεις από το “κυνήγι μαγισσών” που εκτυλίσσεται γύρω από τη σειρά τίτλων της Rockstar. Αυτό που παντελώς απέτυχε να κάνει το Mega, βέβαια, ήταν να θίξει το γεγονός ότι το GTA IV απευθύνεται σε ενήλικες και μόνο – και το γεγονός ότι είναι ευθύνη του γονέα το τί θα παίξει στο σπίτι του ένα παιδί κάτω των 18.

Και όλα αυτά, ενώ ακόμη οι… “φωστήρες” που ευθύνονται για απείρου κάλλους επιλογές και διατάξεις όπως ο διαβόητoς νόμος 3037 (ο γνωστός για τα… “φρουτάκια”) δεν έχουν ακόμη “ενημερωθεί” για την κυκλοφορία του νέου Grand Theft Auto στη χώρα μας. Με άλλα λόγια, και… τυχερούς να θεωρούν εαυτούς όσοι πρόλαβαν και αγόρασαν το GTA IV, γιατί αν “πάρει το αυτί” κανενός βουλευτή το θέμα…!

Πέρα από αστεϊσμούς, οι λόγοι για τους οποίους δικαίως το Grand Theft Auto IV είναι τίτλος κατηγορίας “Μ” (για καταναλωτές 18 ετών και άνω) δεν είναι αμελητέτοι. Το τί πρέπει επίσης να γίνει ώστε οι γονείς να αποκτήσουν την ενημέρωση εκείνη που θα τους επιτρέψει να επιλέγουν οι ίδιοι (και σωστά) τα games των παιδιών τους, είναι ένα άλλο θέμα, μεγάλο από μόνο του. Δεν θα έπρεπε όμως να συγχέονται όλα αυτά με το ζήτημα της γενικής στάσης και συμπεριφοράς διαφόρων ελληνικών μέσων ενημέρωσης. Συμπεριφορά αισχρή και ντροπιαστική, όχι τόσο για αυτούς δημιουργούν κυριολεκτικά θέματα “από το πουθενά” – θέματα εν τέλει τρομολαγνείας και μόνο – αλλά πολύ περισσότερο για εκείνους που και δίνουν βήμα στους “συναδέλφους” αυτούς και αποφασίζουν να εκθέτουν τέτοια άρθρα σε πρωτοσέλιδα αρκούντως προκλητικά ή ρεπορτάζ πεντάλεπτα σε κεντρικά δελτία ειδήσεων, στην ουσία προβάλλοντας τη δική τους ημιμάθεια, τις δικές επιδιώξεις για εντυπωσιασμό, τις δικές τους ανασφάλειες και φοβίες.

Συνειδητή σκανδαλολαγνεία, κακή δημοσιογραφία, ανύπαρκτος επαγγελματισμός. Και όλα αυτά για… ποιο λόγο; Για μερικές εκατοντάδες φύλλα παραπάνω (σε καθημερινές εφημερίδες και για μία ημέρα μόνο); Για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από θέματα απείρως πιο σημαντικά και χρήζοντα πρωτοσέλιδου και μεγαλύτερων ρεπορτάζ; Για λόγους αμιγώς… εμπορικούς, ίσως; Κίνηση γελοία, απελπισμένη και ύποπτη, “τρία σε ένα” στην περίπτωση του “Ελεύθερου Τύπου”, κίνηση απολύτως ανεδαφική στην περίπτωση των “Νέων”. Για τα τηλεοπτικά κανάλια, δε, ειδικά τον Alpha… δεν υπάρχουν λόγια. Ρεπορτάζ είτε ανούσιο, είτε προκατειλημμένο. Τίποτε άλλο.

Όπως και να έχει το πράγμα, σήμερα – 2/5 πια – που συζητούσα το όλο θέμα με συναδέλφους (πραγματικούς, όχι… κατ’ όνομα) και συνεργάτες, αυτό που αναδείχθηκε ως κοινός παρανομαστής όλων ήταν η ντροπή που εμείς νοιώσαμε – όχι αυτοί που έπρεπε – για το επίπεδο των ελληνικών ΜΜΕ. Kαι εις… κατώτερα να ευχηθώ λοιπόν στα περισσότερα ελληνικά μέσα ενημέρωσης που κάλυψαν το “θέμα” της κυκλοφορίας του Grand Theft Auto IV μέχρι στιγμής. Και τα ψυχρά μου συγχαρητήρια σε όλους αυτούς που έκαναν εμένα και αρκετούς άλλους ανθρώπους – που που αντιλαμβάνονται μερικά πράγματα παραπάνω) να αισθανθούμε για άλλη μια φορά κάτοικοι τριτοκοσμικής και υπανάπτυκτης χώρας, χωρίς πραγματικά να είμαστε. Εύγε.

Ως είθισται πλέον για να… εξασφαλιστούν οι maximum πωλήσεις ενός τίτλου όπως αυτός, ο Vader θα είναι διαθέσιμος μόνο στην έκδοση του PS3, ενώ ο Yoda μόνο στην έκδοση του Xbox 360 (αναρωτιέμαι αν αυτό μαρτυρά κάτι για την άποψη της Namco σχετικά με την Dark Side of the Force… χε). Το πιο πιθανό είναι πάντως αυτό να ισχύσει μόνο αρχικά, καθώς οι υποψίες πως και οι δύο χαρακτήρες θα γίνουν διαθέσιμοι και στο άλλο φορμά αντί πληρωμής αργότερα, μέσω Xbox Live και PSN, είναι βάσιμες. Συν τοις άλλοις, στο Web κυκλοφορούν ήδη φήμες που θέλουν τους δύο αυτούς χαρακτήρες να μην είναι οι μόνοι από τον κόσμο των Star Wars που θα εμφανιστούν στο Soul Calibur IV. Κάτι επίσης πιθανό, καθώς η Namco δεν θα έμπαινε στην διαδικασία να διαπραγματευτεί με την διαβόητη Lucas Arts για δύο μόνο χαρακτήρες των Star Wars.

Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή αυτή της Namco ήταν – στα δικά μου μάτια τουλάχιστον – άσχημη. Πολύ όμως.

Θυμάμαι την ημέρα εκείνη που είχα πρωτοδιαβάσει για την παρουσία των Heihachi Mishima, Link και Spawn στις εκδόσεις του Soul Calibur II για PS2, Gamecube και Xbox αντίστοιχα. Η απογοήτευσή μου τότε ήταν μεγάλη, καθώς ήταν η ίδια συλλογιστική του… ανελέητου marketing με τη σημερινή αυτή που είχε ως απόρροια και εκείνη την επιλογή της Namco. O Heihachi και ο Link, ωστόσο, ήταν εξ αρχής χαρακτήρες από video games, γεγονός που ήταν σε ένα βαθμό παρηγορητικό. Πρακτικά, ο έλεγχος του Link δεν ήταν καθόλου άσχημος και το στυλ του δεν ήταν τόσο παράταιρο με αυτό του υπόλοιπου τίτλου (αν εξαιρέσει κανείς τις βόμβες φυσικά). Όσο για τα μεταλλικά περικάρπια του Heihachi, που ήταν ικανά να… εμποδίσουν ξίφη; Σαφώς γελοία, αλλά το είχα αποδεχθεί (για τις τρεις ή τέσσερις μέρες που χρειάστηκαν για να ολοκληρώσω την έκδοση του PS2). Ο Spawn ήταν εντελώς… “τόπου και χρόνου”, βεβαίως, με την παρουσία του στον τίτλο δικαιολογήσιμη μόνο εξαιτίας της δημοτικότητάς του στο αμερικανικό κοινό, έμαθα όμως να τον αγνοώ σχετικά γρήγορα. Μετά από λίγο καιρό, και οι τρεις αυτοί χαρακτήρες απλώς “πέρασαν στο παρασκήνιο” για μένα… και αυτό ήταν όλο. Υποθέτω ότι αυτό συνέβη και σε όλους τους πραγματικούς φίλους των Soul Calibur, αργά ή γρήγορα.

Τότε, ωστόσο, είχα απλά απογοητευτεί. Σήμερα είμαι οργισμένος.

Είμαι οργισμένος γιατί… ε, από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, υπάρχουν επιλογές και επιλογές όσον αφορά το “πόσο μακριά μπορεί να τραβήξει το σχοινί” μία εταιρεία για να “πουλήσει”. Άλλο να χρησιμοποιείς χαρακτήρες από άλλα video games (όπου επίσης μάχονταν) εν έδει kameo εμφάνισης σε ένα beat’ em up, άλλο να βάζεις κινηματογραφικούς χαρακτήρες – που δημιουργήθηκαν σε τελείως διαφορετικό πλαίσιο – να λαβουν μέρος σε μάχες σώμα με σώμα… “γιατί έτσι”. Άλλο να εντάσσεις δύο χαρακτήρες που θα μπορούσαν να εμφανιστούν σε σεναρικό υπόβαθρο μεσαιωνικό (όπως αυτό των Soul Calibur), άλλο να εντάσσεις σε αυτό το υπόβαθρο δύο χαρακτήρες από ένα μακρινό μέλλον, προκειμένου να διασταυρώσουν τα… φωτόσπαθά τους με ατσάλι. Και άλλο να “δανείζεσαι” χαρακτήρες από κάποιο διαφορετικό φανταστικό κόσμο, άλλο να επιλέγεις όχι οποιουσδήποτε τέτοιους χαρακτήρες, αλλά χαρακτήρες των Star Wars, οι οποίοι έχουν “πουληθεί” από τον Lucas και την παρέα του με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους. Η επιλογή της Namco είναι τόσο επιτηδευμένη, τόσο απροκάλυπτα συμφεροντολογική, τόσο in-your-face, που καταντά πραγματικά προσβλητική.

Αναρωτιέμαι πως θα εξηγούσε ο σεναριογράφος της Namco τη σκηνή στην οποία ο Yoda και Mitsurugi θα πρέπει να διασταυρώσουν τα ξίφη τους (αν η Namco ενδιαφερόταν για κάτι τέτοιο βέβαια, αλλά ας υποθέσουμε). Ήλθαν οι Vader και Yoda από το μέλλον για να χρησιμοποιήσουν το Soul Edge, ώστε να φέρουν – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – την… ειρήνη στην Αυτοκρατορία; Έστειλαν οι μάγοι που ανέστησαν τον Astaroth σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου ο Knightmare είναι Sith Lord, για να κλέψει το σατανικό ξίφος; Ή όλη η σειρά των Soul Calibur έχει λάβει χώρα σ’ ένα ολογραφικό χώρο στο arcade room του Αυτοκράτορα… και όλοι εμείς παίζαμε ένα fighting simulator εδώ και 13 χρόνια;

Φυσικά, δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τους λόγους πίσω από την επιλογή της Namco. Τα video games κοστίζουν υπέρογκα ποσά για να αναπτυχθούν πλέον και, για να φέρουν σημαντικά κέρδη, θα πρέπει να αποδεικνύονται επιτυχή και στις τρεις μεγάλες αγορές παγκοσμίως. Θα πρέπει επίσης να απευθύνονται με επιτυχία σε όσο το δυνατόν περισσότερους gamers – και, ναι, αυτό σημαίνει κατά βάση στους Αμερικανούς gamers, αφού αυτή η αγορά έχει αναδειχθεί ως η μεγαλύτερη και πιο σημαντική τα τελευταία χρόνια. Αλλά, ακόμη κι έτσι, δεν μπορεί να μην εκφράσει κανείς σκεπτικισμό απέναντι στην επιλογή της Namco. Η όλη αγορά των Star Wars δεν είναι ακριβώς “στις δόξες της”, ακόμη και στις ΗΠΑ (η επόμενη… “στιγμή” της πιθανώς θα είναι με την συλλογή των ταινιών σε υψηλή ευκρίνεια). Παραμένει υπολογίσιμη, σίγουρα, αλλά είναι τόσο μεγάλη ώστε να δικαιολογεί την απόφαση των στελεχών της Namco;

Οι Ιάπωνες, άλλωστε, δείχνουν γενικά να μην έχουν ιδιαίτερη αίσθηση του τί είναι “in” στο Δυτικό κόσμο – κάτω από πραγματικές συνθήκες και όχι όπως το Hollywood τις αναπαριστά – αν δηλαδή μιλήσει κανείς για το σύνολο των ανεπτυγμένων χωρών και όχι μόνο τις ΗΠΑ. Δηλαδή, έλεος. Τον Darth Vader…?!?!? Δεν είναι πια και τόσο δημοφιλής όσο στη… δεκαετία του ’80 και οι άνθρωποι που γνωρίζουν από σινεμά έχουν εδώ και χρόνια συνειδητοποιήσει ότι κινηματογραφικά είναι στην ουσία αδύναμο “σύμβολο”. Ο καιρός του έχει περάσει. Οι έφηβοι που τοιχοκολούσαν αφίσες του στο δωμάτιό τους είναι πια… 30βάλε και μάλλον ωριμότεροι ως προς την οπτική τους γωνία για το μύθο του Lucas.

Η πικρή αλήθεια είναι αυτή: περισσότερο θα προτιμούσε το κοινό εκείνο που ενδιαφέρεται για την… “lifestyle πλευρά” του Soul Calibur να έχει ως επιλέξιμους χαρακτήρες όπως ο Aragorn ή ο Jack Sparrow ή ο Blade ή η The Bride, παρά χαρακτήρες όπως ο Vader και ο Yoda. Συν τοις άλλοις, να έκανε η Namco μία επιλογή όπως αυτή με την ελπίδα να θέλξει το ενδιαφέρον θιασωτών των Star Wars για ένα σύγχρονο beat’ em up, απλώς και μόνο περιλαμβάνοντας έναν χαρακτήρα που τους άρεσε σε αυτό; Και… κανένα ενδιαφέρον για τους πιστούς φίλους της σειράς των Soul Calibur, οι οποίοι θα αδιαφορήσουν (στην καλύτερη περίπτωση) ή θα ενοχληθούν (στην χειρότερη) με αυτήν την απόφαση; Εκτός αν η Namco υποτιμά το κοινό που την υποστήριξε, θεωρώντας ότι αυτό θα αγοράσει το SCIV ακόμη κι αν έκανε την εμφάνισή του στην σειρά των μαχητών του τίτλου ο… SpongeBob Squarepants.

Όχι, δεν υπάρχει καμία λογική σε όλα αυτά. Απολύτως καμία.

Όταν όλα έχουν ειπωθεί, ωστόσο, το σημαντικότερο στην επιλογή της Namco είναι το γεγονός ότι ποτέ ήταν θέμα μόνο λογικής ή πωλήσεων ή παγκόσμιας εμβέλειας marketing. Ήταν πάνω απ’ όλα θέμα σεβασμού. Σεβασμού σε μία κληρονομιά που δημιουργήθηκε μέσα από δουλειά για περισσότερα από 10 χρόνια, σε τέσσερις διαφορετικές εκδόσεις και πολλαπλά διαφορετικά φορμά. Σεβασμού στους gamers που έχουν τιμήσει αυτήν την κληρονομιά, αναγνωρίζοντας την προσπάθεια που έχει καταβληθεί για να “χτιστεί” ένας κόσμος με λεπτομέρεια και συνάφεια, όπως αυτός των Soul Calibur: ένας κόσμος με αξιοπρεπέστατη βασική υπόθεση, η οποία εμπλέκει μια σειρά από ενδιαφέροντες – αντικρουόμενους και “δεμένους” μεταξύ τους με τις δικές τους ιστορίες – χαρακτήρες.

Όλα αυτά πλέον καταρρίπτονται με τον πλέον ωμό τρόπο. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να διατηρήσει κανείς αυτήν την επική αίσθηση, αυτήν την ατμόσφαιρα εποχής που διέκρινε τα Soul Calibur, τη στιγμή που θα δει έναν χαρακτήρα των Star Wars να διασχίζει μια μεσαιωνική αυλή κάστρου ή έναν γιαπωνέζικο κήπο, κραδαίνοντας το… φωτόσπαθό του. Οι δύο εικόνες είναι απόλυτα ασύμβατες μεταξύ τους – και αυτό που προκύπτει ως θέαμα είναι απλώς τραγελαφικό. Και καταστρέφει τα πάντα.

Από την άλλη πλευρά… ε, αφού προφανώς δεν υπάρχει κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα με τη Namco που προσπαθεί να “σφηνώσει” μέσα στην ομάδα μαχητών του Soul Calibur χαρακτήρες που ουδεμία σχέση έχουν με το υπόβαθρό του, έχω μια πρόταση να κάνω. Γιατί να σταματήσει εκεί και να μην το κάνει… σωστά το πράγμα; Ας συμπεριλάβει οποιονδήποτε χαρακτήρα το τμήμα marketing κρίνει ότι θα βοηθήσει στις πωλήσεις. Ας συμπεριλάβει την Oprah να κραδαίνει ένα τηγάνι (ανοξείδωτο). Κι ας κάνει πίστα μάχης το TV set των εκπομπών της. Ας συμπεριλάβει τον Mark Zuckerberg του Facebook να κραδαίνει έναν σκληρό δίσκο με όλα μας τα προσωπικά δεδομένα αποθηκευμένα εκεί. Ειδική κίνηση: το Suspension of Account. Απ’ ότι ακούω, η Britney Spears επιστρέφει με νέο δίσκο αυτόν τον καιρό. Ας την οπλίσει με κανένα πραγματικά μακρύ κοντάρι και ας την ρίξει στη μάχη. Γιατί όχι;

Η απογοήτευσή μου είναι μεγάλη. Μα πολύ μεγάλη. Και, παρ’ όλα αυτά… θα αγοράσω το Soul Calibur IV; Ε, ναι. Εννοείται. Απλώς ελπίζω ο οποιοσδήποτε ανεύθυνος και αδίστακτος στα κεντρικά της Namco αποφάσισε ότι ήταν καλή ιδέα όλο αυτό, να έχει και την αξιοπρέπεια να συμπεριλάβει μία επιλογή “Special Characters On/Off” στο μενού ρυθμίσεων του SCIV. Ούτε να το βλέπω δεν θέλω αυτό το μαύρο γυαλιστερό κράνος ανάμεσα στα πρόσωπα των αγαπημένων μου χρακτήρων στην Selection Screen. Ούτε να το βλέπω.

Α, και… ελπίζω να μην “παίρνει ιδέες” κανείς στην Capcom από την ντροπιαστική επιλογή της Namco. Ο διευθυντής ανάπτυξης του Street Fighter IV έχει κατ’ επανάληψη δηλώσει ότι θέλει να παραμείνει η νέα έκδοση πιστή στο “πνεύμα” και την “αίσθηση” της κλασικής σειράς τίτλων. Καλά θα ήταν να λείπουν σε διακοπές όλα τα στελέχη του marketing της Capcom που θα μπορούσαν να τον ενοχλήσουν… γιατί το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να δω σε μερικούς μήνες, είναι στιγμιότυπα του SFIV όπου ο 50 Cent έρχεται αντιμέτωπος με τον Ryu. Κρατώντας το .45άρι του.

Namco, κατάφερες να ατιμάσεις τον εαυτό σου και το καλύτερό σου προϊόν όπως μόνο εσύ μπορούσες. Και να σπιλώσεις την κυκλοφορία εκείνη του τίτλου που, στα δικά μου μάτια, ήταν το highlight όλου του 2008.

Συγχαρητήρια. Ελπίζω να το χάρηκες.

Για το καινούργιο χειριστήριο για το PS3, με το όνομα DualShock3, που πρόσφατα επιβεβαιώθηκε από την ιαπωνική εταιρεία, οι περισσότεροι ενδιαφερόμενοι έχουν ήδη ακούσει. Αυτό ενσωματώνει επιτέλους τις πολυπόθητες δυνατότητες ανάδρασης που η Sony είχε αποποιηθεί (ως… last-gen… χε) λόγω της δικαστικής της διαμάχης με την Immersion, την εταιρεία που κατέχει τα πνευματικά δικαιώματα του μηχανισμού. Το καλό είναι, δε, ότι τις ενσωματώνει χωρίς να στερείται τις λειτουργίες ανίχνευσης κίνησης του SixAxis, όπως άλλωστε και η Immersion υποστήριζε εξαρχής. Υπέροχα. Πού βρίσκεται το πρόβλημα, λοιπόν; Εχμ, σε μία… μικρή λεπτομέρεια: το DualShock3 θα κυκλοφορήσει στην Ιαπωνία το Νοέμβριο, αλλά σε Αμερική και Ευρώπη το Μάρτιο (!!!).

Τι σημαίνει αυτό το γεγονός πρακτικά; Απλό. Σημαίνει ότι όλοι αυτοί οι gamers που θα αγοράσουν PS3 και έξτρα SixAxis μέσα στην επερχόμενη εορταστική περίοδο, θα πρέπει να το κάνουν γνωρίζοντας ότι αγοράζουν ξεπερασμένης πια τεχνολογίας χειριστήρια, που θα «περάσουν στα αζήτητα» το Μάρτιο. Και ότι, αν θέλουν να παίξουν όπως πρέπει – με την λειτουργία rumble να έχει ρόλο στο gameplay δηλαδή – τίτλους όπως το Gran Turismo 5 και το Metal Gear Solid 4, θα υποχρεωθούν τελικά να αγοράσουν εκ νέου άλλο ένα ή δύο DualShock3 την άνοιξη. Προς 50 ευρώ έκαστο. Τουλάχιστον.

Η Αμερική και η Ευρώπη καλούνται να αγοράσουν «ό,τι απέμεινε», λοιπόν, μέσα στα Χριστούγεννα, ώστε να μην «ξεμείνει στοκ» από παλιότερα χειριστήρια του PS3 στις αποθήκες της Sony – και το γελοίο είναι ότι, αντικειμενικά, αυτό είναι το σενάριο των… «καλών προθέσεων». Γιατί το σενάριο των «κακών» θέλει τη Sony να έχει κατά βάση οργανώσει όλη αυτή την κατάσταση εξ αρχής και να έχει αργήσει να κυκλοφορήσει το «σωστό» DualShock, ώστε να… «εισπράξει διπλά» και από αυτό και από το SixAxis (είναι γνωστό πόσο μεγάλο περιθώριο κέρδους έχουν οι Microsoft, Sony και Nintendo στα επίσημα περιφερειακά τους). Και κανείς μας δεν θέλει να πιστέψει ότι η Sony Computer Entertainment είναι τόσο αδίστακτη (ή απελπισμένη) ώστε να καταφύγει σε τέτοιες πρακτικές για να αποσπάσει περισσότερα χρήματα από τους gamers, ε; Ε;

Σε όλο αυτό, πάντως, «θύματα» είναι τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ευρωπαίοι gamers, όχι μόνο οι Έλληνες. Αν θέλει κανείς να αναζητήσει περιπτώσεις στις οποίες αδικούνται οι καταναλωτές της δικής μας χώρας συγκεκριμένα, δεν έχει παρά να… εμπιστευτεί τη Sony Hellas, η οποία δεν θα απογοητεύσει ποτέ! Τον Μάρτιο είχαμε κληθεί να καταβάλλουμε 659 ευρώ για το PlayStation3, όταν όλη η υπόλοιπη Ευρώπη κατέβαλλε 599 ευρώ. Την Παρασκευή 12/10, που κυκλοφορεί το καινούργιο μοντέλο PlayStation3, η Ευρώπη θα έχει την ευκαιρία να το αποκτήσει αντί 399 ευρώ. Εμείς; Α, εμείς είμαστε άλλου είδους καταναλωτές (τι είδους, καλύτερα να μην αναλύσουμε) και θα πρέπει να καταβάλουμε 449 ευρώ. Πενήντα ευρώ παραπάνω, που θα μπορούσαμε να ξοδέψουμε π.χ. σε έναν τίτλο για το PS3. Γιατί; Γιατί… έτσι!

Με την απάντηση «γιατί έτσι», βέβαια, θα πρέπει να μείνουν ικανοποιημένοι και εκείνοι που δεν μπορούν να καταλάβουν για ποιόν ακριβώς λόγο σε όλη την Ευρώπη το προηγούμενο μοντέλο PS3 (αυτό με τον σκληρό δίσκο των 60 GB) δέχθηκε επίσης μείωση τιμής στα 499 ευρώ, ενώ στην Ελλάδα… όχι. Φυσικά, «γιατί έτσι». Ίσως γιατί η Sony Hellas δεν προτίθεται να καταβάλλει τη χρηματική διαφορά ως αποζημίωση τους εμπόρους που έχουν ακόμη στην αποθήκη τους στοκ από το ακριβότερο αυτό «πακέτο». Σε κάθε περίπτωση, μέχρι να εξαντληθεί αυτό το στοκ (καλή του τύχη σε αυτό, από την Παρασκευή), 659 ευρώ «και σε όποιον αρέσει». Σε όποιον… δεν, υπάρχουν πάντοτε και πολλά μεγάλα ευρωπαϊκά e-shops, βέβαια, έστω κι αν είναι… υπολογισμένο το «φέσι» ώστε να μην «απέχει» πολύ από τα «ασφαλή» μεταφορικά των courier. Αλοίμονο!

Εννοείται ότι, εφαρμόζοντας την γνωστή της τακτική, η Sony Hellas δεν έχει προβεί σε καμία επίσημη ανακοίνωση για κανένα από τα δύο ζητήματα. Το κάνει για να γλιτώσει τα… ενοχλητικά τηλέφωνα των δημοσιογράφων; Το κάνει γιατί στην σχετική προφανή ερώτηση δεν θα είχε ούτως ή άλλως τίποτε να απαντήσει; Το κάνει για κάποιον άλλο λόγο; Δεν έχει σημασία. Περισσότερη σημασία έχει να βρεθεί η απάντηση σε άλλα ερωτήματα. Όπως: σε ποια ακριβώς φάση θα καταλάβει η Sony Hellas ότι τον Έλληνα καταναλωτή δεν τον ενδιαφέρει (και δεν θα έπρεπε να τον ενδιαφέρει) τι περιθώριο κέρδους θα προσφέρει η εταιρεία στο εμπορικό της κανάλι; Πότε θα συνειδητοποιήσει η Sony Europe ή/και η Sony Hellas ότι σε τελική ανάλυση υποχρεούνται να επωμιστούν τα διάφορα υποτιθέμενα «έξοδα μεταφοράς» ή «έξοδα διάθεσης», ώστε η τιμή πώλησης του PS3 στα ελληνικά καταστήματα να είναι απολύτως όμοια με την αντίστοιχη των καταστημάτων του εξωτερικού; Με ποιο τρόπο θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι οι Έλληνες gamers έχουν την αξίωση να αντιμετωπίζονται ακριβοδίκαια σε σχέση με τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους;

Αν έπρεπε να στοιχηματίσω, ωστόσο, θα έλεγα ότι ποτέ δεν θα πάρουμε απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Όχι μόνο γιατί κανείς από την Sony Hellas δεν μπορεί ουσιαστικά να απαντήσει, αλλά γιατί δεν θέλει κιόλας. Και είναι κρίμα. Γιατί το PS3 είναι όντως πάρα πολύ καλό σύστημα, γιατί όντως έχει πολύ μεγάλη δυναμική, γιατί όντως αξίζει να επιτύχει εμπορικά. Αλλά όχι έτσι. Όχι εκβιαστικά και βρώμικα και ανήθικα. Γιατί και αυτό, σε τελική ανάλυση, έχει το κόστος του. Και όχι μόνο «σε βάθος χρόνου», μαμά Sony. Ένα πακέτο ονόματι Xbox 360 Arcade Pack το έχεις ακούσει; Αν όχι, ψάξε το λίγο…

Υ.Γ. Πριν από λίγη ώρα διέρρευσε και η πρόθεση της Sony Hellas να μην κρατήσει τελικά στα 659 ευρώ την τιμή του υπάρχοντος πακέτου PS3, αλλά θα την μειώσει στα 560 ευρώ, φυσικά και πάλι 60 ευρώ ακριβότερα από τα 499 όλης της Ευρώπης. Αλοίμονο…

Να το λέμε «PS3»; Όχι, παρ’ εκτός κι αν είναι απολύτως απαραίτητο. Να το λέμε «Playstation 3»; Όχι, είναι λάθος. Να το λέμε «PlayStation 3», με μεγάλο S, αφού έχουμε… συνηθίσει πια στο «δασκαλίκι» τόσων χρόνων από το PS2; Όχι, πάλι λάθος. Βάλαμε ένα κενό παραπάνω. Να το λέμε «PlayStation3», λοιπόν; Όχι βέβαια, αφού το τμήμα marketing με τα ξυπνοπούλια της Sony δεν θέλει να ακολουθήσουμε τον τρόπο του PS2. Όοοοοχι…

…πρέπει να το λέμε PLAYSTATION®3.

Προσπερνάμε για λίγο το γεγονός ότι σιγά και μη χρησιμοποιούμε το σήμα των «all rights reserved» κάθε φορά που θέλουμε να πούμε κάτι για ένα καταναλωτικό προϊόν (ναι λοιπόν, καταναλωτικό είναι… δεν μπορεί να στείλει ανθρώπους στο φεγγάρι). Το προσπερνάμε αυτό. Εκείνα ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ, προς τί; Για να τραβούν περισσότερο την προσοχή μέσα στα κείμενα; Για να βροντοφωνάζουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης το μεγαλείο μιας συσκευής 600 ευρώ (για τους Έλληνες 659); Για να μας θυμίζουν ότι δεν μιλάμε για απλή παιχνιδομηχανή, αλλά για κάτι… ανώτερο, με διαστημικές προδιαγραφές και/η θεϊκές ιδιότητες;

Έλεος. Ή, μάλλον, ΕΛΕΟΣ.

Εμ, αυτά παθαίνεις όταν προσλαμβάνεις στα τμήματα marketing πολυεθνικών όπως η Sony είτε (α) 20χρονα που νομίζουν ότι είναι ευαγγελιστές του lifestyle είτε (β) 50χρονους που δεν ξέρουν πώς μπαίνει ένας υπολογιστής στην πρίζα. Όταν οι 100.000 νοματαίοι σε όλον τον κόσμο πρωτοξεκίνησαν να χρησιμοποιούν τα κανάλια του IRC και σέβονταν ο ένας τον άλλο γράφοντας με πεζά – ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΤΑΣΗ – τα 20χρονα αυτά ακόμη περίμεναν τη μαμά να έλθει να τα παραλάβει από τον παιδικό σταθμό. Τον ίδιο καιρό, οι 50χρονοι ήταν 30-κάτι και νόμιζαν ότι βλέποντας την καινούργια τους Corvette, όλες οι γκαρσόνες στο μπαρ θα ξεμαλλιάζονταν για μία θέση στο πίσω κάθισμα. Έτσι, σήμερα έχουμε φαινόμενα σαν αυτά: υπεροπτικού και, την ίδια στιγμή, απολύτως ηλίθιου marketing.

Δεν ξέρω τι θεωρούν σωστό ή προτίθενται να κάνουν οι άλλοι συνάδελφοι, δημοσιογράφοι και μη, για το ζήτημα (εξαιρουμένων προφανώς όσων κάνουν ούτως ή άλλως copy/paste τα δελτία Τύπου), ξέρω ωστόσο τι κάνω και πάντοτε θα κάνω προσωπικά. Κείμενο που να περιέχει αυτό το «PLAYSTATION®3», με τη δική μου τουλάχιστον υπογραφή στο τέλος, δεν πρόκειται να δει κανείς πουθενά. Ο χαρακτηρισμός «PS3» και «PlayStation3» νομίζω ότι είναι υπεραρκετός, ειδικά αν σκεφτεί κανείς το πόσο συχνά θα πρέπει να τον αναφέρουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τη συγκεκριμένη αγορά και γράφουν γι’ αυτή σχεδόν καθημερινά.

Τώρα, αν αυτό δεν… συμβαδίζει με την corporate γραμμή της ιαπωνικής εταιρείας, τί να γίνει. Too bad. Ας τηλεφωνήσει κάποιος ή κάποια από την εταιρεία PR της Sony να… «το συζητήσουμε»: μπορούμε να μιλάμε επί ώρες «για τα παλιά τα χρόνια» του Internet και της επικοινωνίας γενικότερα, που οι άνθρωποι σέβονταν σε ένα βαθμό ο ένας τον άλλο. Έστω και γραπτά.

Το… «σαδιστικό στοιχείο» προκύπτει τη στιγμή που συνειδητοποιεί κανείς ότι η Namco έχει ξεκινήσει να διοχετεύει στα μέσα ενημέρωσης πληροφορίες και στιγμιότυπα του Soul Calibur IV όχι 6 μήνες, όχι 9 μήνες, αλλά τουλάχιστον 12 πριν την κυκλοφορία του τίτλου στην αγορά! Γιατί, μαμά Namco; Γιατί…; Δεν αντιλαμβάνεται κανείς εκεί στα κεντρικά σου στην Ιαπωνία ότι για πολλές χιλιάδες gamers σε όλο τον πλανήτη, αυτό δεν είναι τίποτε λιγότερο από μαρτύριο; Πραγματικά; Κυριολεκτικά; Αναμφίβολα;

Κακά τα ψέματα. Το PS3 μου φιλοξενεί στο σκληρό του δίσκο το Tekken Dark Resurrection, το BD-ROM του Virtua Fighter 5 βρίσκει το δρόμο του στο drive ενίοτε… αυτό όμως με το οποίο θέλω να ασχοληθώ πραγματικά είναι το μόνο beat’ em up που διασκεδάζει αρχάριους και έμπειρους. Το μόνο που δεν με εκνευρίζει είτε με την παράλογη δυσκολία στο χειρισμό, είτε με το βάθους… λακούβας gameplay. Και αυτό – ένα μεγάλο… «συγνώμη» στους φίλους των Tekken και των Virtua Fighter – μπορεί να είναι μόνο ένα Soul Calibur. Απλά πράγματα.Ναι, ναι, ναι… ναι. Ω, ναι. Με τα fanboys πάντοτε «είχα θέμα» και θα συνεχίσω πάντοτε να έχω (Nintendo fanboys, Apple fanboys, Linux fanboys… η λίστα είναι μεγάλη), αλλά όσον αφορά στα fighting games, είμαι επικίνδυνα κοντά στο σημείο που θα χαρακτηριζόμουν επίσης «fanboy». Δεν γράφει κανείς review δεκατεσσάρων (!) σελίδων για ένα video game – όταν τα άλλα του reviews κυμαίνονται από δύο έως πέντε σελίδες – και δεν αναπτύσσει ολόκληρο, κανονικό, «δυναμικό» Web site (με τη βοήθεια φίλου, έστω!) για έναν και μόνο τίτλο αν δεν τον αγαπά πραγματικά. Όντως.

Αλλά… τί να πω. Έχω παίξει σχεδόν για ένα τέταρτο του αιώνα, ο,τιδήποτε μπορεί να συμπεριληφθεί στην κατηγορία των fighting games (από το International Karate+ και το Yie Ar Kung Fu, μέχρι κάθε Street Fighter, κάθε σχετικό τίτλο της SNK, κάθε Battle Arena Toshinden της συμφοράς, κάθε Mortal Kombat της πυρκαγιάς… σαφέστερος δύσκολα μπορώ να γίνω!). Και όλα αυτά τα χρόνια, κανένας τίτλος του είδους δεν έχει καταφέρει να συγκεντρώσει όλα αυτά τα σε ΜΙΑ παραγωγή, όπως τα Soul Calibur. Τα ποιοτικά γραφικά. Τον υπέροχο ήχο. Την απίστευτη «αίσθηση» των όπλων, της κίνησης στο χώρο, της επαφής στις συγκρούσεις. Τη μαγική ισορροπία στο gameplay. Όλα. Κανένας.

Από την άλλη πλευρά, βέβαια, υπάρχει πάντοτε και ο θετικός τρόπος για να αντιμετωπίσει κανείς μία κατάσταση όπως το «μαρτύριο της αναμονής» (κατά το «μαρτύριο της σταγόνας») των δώδεκα μηνών για το Soul Calibur IV. Μπορώ να επισπεύσω καθ’ οποιονδήποτε τρόπο την διαδικασία της ανάπτυξής του; Όχι. Έχει κανένα νόημα να… μαζοχίζομαι διαγράφοντας ημέρες από τη ημερολόγιό μου, σαν φυλακισμένος; Σίγουρα όχι. Τί σκοπεύω να κάνω, λοιπόν;Είναι απλό. Θα απολαύσω το μεσοδιάστημα αυτό διάβαζοντας κάθε τί σημαντικό και ασήμαντο, περιδιαβαίνοντας τις λεπτομέρειες κάθε screenshot, συγκεντρώνοντας κάθε πληροφορία για τον τίτλο που περιμένω πιο πολύ από κάθε άλλον. Θα σχεδιάσω τα πιο λεπτομερή, πιο όμορφα, πιο σπάνια wallpapers που έχουν εμφανιστεί στο Web για την σειρά των Soul (καλύτερα από αυτά που έχω δημοσιεύσει ήδη στο Webshots, δηλαδή). Έχω «κλείσει» ήδη την διεύθυνση soulcalibur.wordpress.com για να αναφέρω και να σχολιάζω ότι αξίζει να αναφερθεί και να σχολιαστεί γι’ αυτόν. Το domain name που είχα πριν από τόσο καιρό συνδέσει με το Web site για το Soul Calibur II, το Soulcharge.com, είναι ακόμη υπό την κατοχή μου και θα το ανακατευθύνω σε εκείνο το (αγγλόφωνο) blog.

Ευτυχώς, παράλληλα με αυτή τη διαδικασία, υπάρχουν και δύο… γλυκά distractions που θα βοηθήσουν – ελπίζω! – στο όλο θέμα. Το ένα δεν είναι άλλο από το Soul Calibur Legends για το Wii: λίγα έχουν γίνει μέχρι στιγμής γνωστά, είναι τελείως διαφορετικό στο gameplay, το Wiimote μπορεί να προσφέρει διασκεδαστικό ή όχι χειρισμό… αλλά όπως και να’ χει, είναι Soul Calibur και δημιουργία της Namco. Σαφώς θα ασχοληθώ μαζί του, λοιπόν. Το άλλο είναι φυσικά το Street Fighter II Turbo HD, για το οποίο τρέφω πάρα, μα πάρα πολλές ελπίδες. Και τα δύο θα είναι διαθέσιμα στην Ελλάδα (το πρώτο στα καταστήματα, το δεύτερο μέσω Xbox Live ή PSN) μέχρι τα Χριστούγεννα. Γλυκά, ενδιαφέροντα, καλοδεχούμενα distractions.

Χμμμμ… distractions.

Εντάξει, λοιπόν. On second thought… «360 και σήμερα»… «359 και σήμερα»… «358 και σήμερα»…

Παρ’ όλα αυτά, η δημιουργία της Ninja Theory έχει να επιδείξει κάτι εξαιρετικό: καλλιτεχνική φροντίδα και πραγματικά υπέροχο artwork. Η πρωταγωνίστρια (μία sexy δεσποινίδα ονόματι Nariko) μπορεί να μην απειλεί να εκθρονίσει τη Lara Croft ακριβώς, αλλά είναι ένας χαρακτήρας με αρκετό «βάθος» για να στηρίξει κανείς πάνω του κάτι παραπάνω από 6-7 ώρες hack’n'slash. Οι περιοχές όπου λαμβάνουν χώρα οι σκηνές της όλης περιπέτειας είναι σχεδιασμένες με λεπτομέρεια μεν, αλλά με τρόπο «παραμυθένιο», όχι «ρεαλιστικό». I like. Ακόμη και ο «μεγάλος κακός», ο Bohan, και όμορφα σχεδιασμένος είναι, και ενδιαφέρον background έχει ο δικός του ρόλος στο σενάριο.

ΟΚ. Ανέφερα κάπου ότι η Nariko είναι sexy; Αν όχι, το αναφέρω τώρα. Αν ναι, το αναφέρω πάλι. Για ποιο λόγο; Μάλλον για να δικαιολογήσω – έστω και μερικώς… χε – το γεγονός ότι, σήμερα που ο τίτλος της Sony και της Ninja Theory «έχει την τιμητική του» (κοινώς κυκλοφορεί στα ελληνικά καταστήματα), έφτιαξα μερικά wallpapers με θέμα το Heavenly Sword. Τα δημοσίευσα στο Webshots (το Flickr… έχει άποψη και τα καταχωρεί σε μικρότερο μέγεθος) και θα τα αφήσω εκεί, «να βρίσκονται» όπως λένε, για όλους τους φίλους και τις φίλες που ίσως αγάπησαν τον συγκεκριμένο τίτλο του PS3 περισσότερο από μένα. Το θέμα των περισσότερων είναι, ε, προφανώς η Nariko, συμπεριέλαβα όμως και ένα με τον Bohan και ένα περισσότερο abstract («οι μικροί μας φίλοι» νομίζω ότι το λένε «για να μην καρφωνόμαστε», αυτό!).

Τα wallpapers τα δημοσίευσα σε πολύ υψηλές αναλύσεις (2560×1600 και 1920×1200) και σε μία χαμηλότερη (1680×1050), όλα όμως είναι σχεδιασμένα για widescreen οθόνες. Βρίσκονται σε τρία διαφορετικά σετ, εδώ, εδώ και εδώ αντιστοίχως. Τα wallpapers των 1920×1200 με ένα μικρό resize ή cropping (ε, τα credits στο κάτω μέρος τους δεν τα βλέπω να διατηρούνται για πολύ εκεί… όλο και κάπου θα τα «πετύχω» στο Rapidshare «κομμένα» υποθέτω) μετατρέπονται εύκολα σε μέγεθος και ανάλυση TrueHD, για να χρησιμοποιηθούν ως background π.χ. στην Cross Media Bar του PS3. Ιδέες δίνουμε εδώ, ιδέες…

Σε κάθε περίπτωση, wallpapers όπως αυτά δεν υπάρχουν οπουδήποτε στο Δίκτυο (ακόμη και στο πολύ όμορφα σχεδιασμένο Web site του Heavenly Sword, όσα προσφέρονται είναι σημαντικά χαμηλότερης ανάλυσης και ποιότητας). Ελπίζω να αρέσουν λοιπόν: «εξαιρετικά αφιερωμένα», έλεγαν κάποτε στο ραδιόφωνο. Τώρα και στο Webshots!

Υ.Γ. Άσχετο με τα παραπάνω. Για όλους εκείνους τους… «καλοθελητές» που έστειλαν mail στο Gamespin για να αμφισβητήσουν «το πώς και το αν ο αρχισυντάκτης του έχει το PSP Slim & Lite για να γράψει εκείνο το review που έγραψε», δημοσίευσα στο Webshots και μερικές φωτογραφίες ως «απόδειξη» του γεγονότος ότι τη συσκευή την έχουμε στα χέρια μας εδώ και μια εβδομάδα. Απλώς προτιμήσαμε να χρησιμοποιήσουμε τις επαγγελματικές φωτογραφίες της Sony για το review, καθώς… ε, προφανώς είναι καλύτερης ποιότητας από τις δικές μας, που συλλάβαμε με μία απλή Sony Τ-100. Το «σύνδρομο του Ελληνάρα», βέβαια, αυτό της κουτοπονηριάς και της κακοπιστίας, δεν «γιατρεύεται» με μερικές ερασιτεχνικές φωτογραφίες. Αλλά θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. Scout’s honor.