Δεν νοιώθω ότι έχει νόημα να αναλωθώ για πολλοστή φορά στο όλο ζήτημα της διαμάχης ανάμεσα στο Blu-ray και το HD-DVD, τον τρόπο που αυτή εξελίχθηκε και πώς κατέληξε με την ήττα του φορμά της Toshiba (έχω ήδη καταθέσει τη γνώμη μου στο Gamespin, το Αθηνόραμα, το PC World, το Ευ Ζην και όπου αλλού μου ζητήθηκε). Ό,τι έγινε, έγινε εν τέλει. Απλώς… να. Είναι πολύ δύσκολο να παρακολουθήσεις το Transformers ή να περιπλανηθείς στα extras του 300 και να μην αναλογιστείς για πολλοστή φορά πόσο “κρίμα και το άδικο” είναι να υποχρεώνεται ένα καθ’ όλα ικανό, τεχνολογικά άρτιο φορμά σε ευθανασία, επειδή η αγορά δεν μπορεί να προχωρήσει μπροστά με “δύο ξένους στην ίδια πόλη”. Πρόκειται για ένα από εκείνα τα πράγματα που είναι καταφανώς σωστά, αλλά τα νοιώθεις ως λάθος όσο κι αν γνωρίζεις ότι κάτι τέτοιο αγγίζει τα όρια του ανόητου. Oh, well.

Παρεμπιπτόντως το Stardust ήταν πολύ καλό ως ταινία και αξιοπρεπέστατο (αλλά όχι κορυφαίο) ως μεταφορά σε high definition εικόνα και ήχο από την κινηματογραφική εκδοχή της. Όχι φαντασμαγορικό πιθανώς, αλλά σίγουρα ένα ταιριαστό “αντίο” στο φορμά του HD-DVD – και… “αντίο” τουλάχιστον όσον αφορά τις νέες κυκλοφορίες πάντοτε, γιατί τα 16 HD-DVD της βιβλιοθήκης μου χρειάζονται άλλα 4 για να καταλήξουν σε έναν στρογγυλό, εύηχο, καταληκτικό αριθμό, όπως το 20 (στα Blu-ray ο αριθμός αυτός έχει ξεπεραστεί προ πολλού, βέβαια, αλλά ο “νικητής” μπορεί να έχει άλλες απαιτήσεις). Οι προσφορές και οι δραματικά μειωμένες τιμές στα e-shops του εξωτερικού δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη, όταν συμβεί όμως οι “υποψήφιοι” έχουν ήδη επιλεγεί. Cult classics, εννοείται!

Ο λόγος; Αυτή η καταραμένη, μισητή ανακοίνωση της JVC, την οποία συνάντησα πριν από λίγο για δεύτερη φορά στη διάρκεια της συλλογής των πιο σημαντικών ειδήσεων για την «ανασκόπηση της χρονιάς» στο Gamespin. Η ιαπωνική εταιρεία που πρωταγωνιστεί εδώ και χρόνια στην ανάπτυξη τεχνολογιών προβολής ψηφιακής εικόνας επισημοποίησε πριν από μερικές εβδομάδες την εμπορική διάθεση του νέου της projector. Ως εδώ, όλα καλά. Πρόκειται όμως για άλλον ένα TrueHD projector, ως είθισται αυτόν τον καιρό; Εννοείται πως όχι, αλλιώς δεν θα αποτελούσε είδηση – και σίγουρα δεν θα ένοιωθα τέτοια αγανάκτηση για το γεγονός. Όχι. Ο συγκεκριμένος projector έχει ανάλυση… 4096×2400 pixels, υπερδιπλάσια δηλαδή των TrueHD προβολέων. Και ναι μεν έχουν παρουσιαστεί τέτοιοι προβολείς και στο πρόσφατο παρελθόν σε εκθέσεις, όμως η JVC θα τον διαθέσει στην ιαπωνική αγορά μέσα στον τρέχοντα μήνα, το Γενάρη, στην προνομιακή τιμή (sic) των 90.000 ευρώ!

«Ορίστε…;»

Ακριβώς. Εδώ εμείς ακόμη ονειρευόμαστε έναν «ταπεινό» Blackwing ΙΙ ή έναν «γήινο» Emerald (στους «του αθλήματος» δεν χρειάζεται να αναφέρουμε brands… μόνο μοντέλα!), αξίας 7Κ ή 10Κ ευρώ, θεωρούμενους next-gen TrueHD, και η JVC έχει ήδη περάσει στα… real next-gen TrueHD προϊόντα, απλώς «επειδή μπορεί». Εδώ η παγκόσμια αγορά δεν έχει αγγίξει ακόμη το 5% στα συστήματα απεικόνισης 1080p ανεξαρτήτως τεχνολογίας, και η JVC είναι ήδη έτοιμη να πουλήσει σε όλα τα πρώτα ξαδέλφια του αυτοκράτορα της Ιαπωνίας μια συσκευή απεικόνισης 2400p. Ε, ναι. Κάποιος έχει σίγουρα «ξεφύγει» εδώ – και δεν είναι ο T-Rex του Jurassic Park. Είναι, το δίχως άλλο, τα στελέχη της JVC.

Προς τι η… αγανάκτηση; Είναι απλό. Πώς, μα πώς ακριβώς μπορούμε εμείς πλέον να ελπίζουμε ότι το 2008 θα αποκτήσουμε έναν πολύ καλό projector TrueHD και θα είμαστε έστω και για λίγες ημέρες πανευτυχείς, γνωρίζοντας ότι στην άλλη άκρη του κόσμου μερικοί άνθρωποι γελούν με τις 1080 γραμμές μας; Ε; Πώς;

Χμμ… ναι. Ίσως μας… παρηγορεί εμάς τους «κοινούς θνητούς» το γεγονός ότι ο ανιψιός του Donald Trump θα πρέπει να δώσει άλλα 40.000 ευρώ ώστε (α) να βρει εξωτερικό scaler ικανό να υπερδιπλασιάσει τις γραμμές του Casino Royale σε 2400 για να παρακολουθήσει την ταινία σε Blu-ray και (β) να παραγγείλει απίθανης διαγωνίου ποιοτικό πανί ή ειδική μπογιά για να βάψει τον ένα τουλάχιστον τοίχο της έπαυλής του, προκειμένου να δει εικόνα αντάξια της ανάλυσης αυτής. Μας παρηγορεί το γεγονός, αλλά οριακά. Και δεν αρκεί αυτό. Καθόλου!

Φυσικά, σε όλα αυτά υπάρχει πάντοτε και ο αντίλογος. Για παράδειγμα, όταν είχε αρχικά παρουσιαστεί και ο Qualia 004 της Sony στην αγορά, 45.000 ευρώ κόστιζε – για να μην αναφερθεί κανείς στους Barco, που… «κράτησαν ψηλά τη σημαία» των 50.000+ ευρώ για χρόνια, πριν ξεπεραστούν τεχνολογικά. Και εκείνοι ήταν «μπροστά από την εποχή τους», και εκείνοι στην ουσία «δεν είχαν τι να προβάλλουν» αντάξιο των δυνατοτήτων τους, καθώς πηγές hi-def και αντίστοιχο περιεχόμενο στην ουσία δεν υπήρχαν. Αλλά τότε, όλοι τουλάχιστον ξέραμε πως βαδίζαμε μέσα σε 2-3 χρόνια προς την υψηλή ευκρίνεια. Αυτό ήταν το κοινώς αποδεκτό «μέλλον», στις 720 και 1080 γραμμές.

Άλλο όμως εκείνο. Εδώ, σήμερα, γνωρίζουμε ότι projector των 2400 γραμμών δεν θα πλησιάσει «ανθρώπινα» επίπεδα τιμολογιακά για μια… πενταετία minimum, γιατί πολύ απλά η βιομηχανία του θεάματος δεν θα αφήσει τη JVC να το κάνει (τόσες επενδύσεις σε hi-def εξοπλισμό και επεξεργασία, για το τίποτε;). Και θα μείνουμε εμείς για μια πενταετία με το… όνειρο του προβολέα 2400p, παρ’ εκτός κι αν κανένας 19χρονος από το ΜΙΤ μπορέσει να επιβάλλει στους hardware scalers να λειτουργήσουν με… μη ευκλείδεια μαθηματικά και software βασισμένο στη θεωρία του χάους, ώστε να πολλαπλασιάζουν τις γραμμές με έναν RISC των 10 δολαρίων και τον σχετικό αλγόριθμο σε assembly.

Oh, well. «Δε βαριέσαι». Τι 50Κ, τι 90Κ βρε αδελφέ. Όποιος τα έχει, ας τα δώσει. Αλλά έπρεπε να μας το ανακοινώσεις κιόλας, μαμά JVC; Κατασκεύασε 20 τέτοιους projectors και κάνε ένα private auction, κάτι low profile τέλος πάντων. Δεν θέλουμε να ξέρουμε. Ignorance is bliss.

Σνιφ. Κλαψ. Λυγμ.

Σε κάθε περίπτωση, άλλο είναι εκείνο το γεγονός που θεωρώ πραγματικά ενοχλητικό, ανησυχητικό και, σε τελική ανάλυση, απλώς λάθος να συμβαίνει: στη διαδικασία της συγκέντρωσης όσο το δυνατόν περισσότερων ταινιών σε Blu-ray και HD-DVD για να τις παρακολουθήσω, συνειδητοποίησα ότι στην ελληνική αγορά έχει γίνει πέραν του δέοντος δύσκολο να βρει κανείς ταινίες στο δεύτερο φορμά. Αντιθέτως, Blu-ray (ακόμη και τα πρώτα, τα πολύ κακής ποιότητας) βρίσκει κανείς πολύ ευκολότερα, ενώ κάποια λίγα video club έχουν αρχίσει να νοικιάζουν τους πιο εμπορικούς τίτλους του στρατοπέδου της Sony. Από το στρατόπεδο της Toshiba, εννοείται, δείγματα «προς ενοικίαση» ούτε για αστείο.

Η εικόνα αυτή φυσικά δεν συμβαδίζει σε τίποτε με αυτήν του εξωτερικού, όπου οι καταναλωτές έχουν επιλογή ανάμεσα στα δύο φορμά σε δεκάδες διαφορετικούς τίτλους, αλλά και ενδιαφέρουσες «αποκλειστικότητες» σε HD-DVD. Εδώ; «Με το κυάλι» και, φυσικά, όπου τις βρίσκει κανείς τις ταινίες σε αυτό το φορμά, είναι ως επί το πλείστον «τσιμπημένες» στην τιμή και χωρίς ελληνικούς υποτίτλους, καθώς είναι εισαγωγής. Στο VideoSun.gr, για παράδειγμα, βρίσκει κανείς HD-DVD, αλλά με διαφορά στην τιμή που κυμαίνεται από 5 ή 10 έως… «ό,τι να’ ναι» ευρώ. Για δισκάκια που, καταφανώς, και το VideoSun παραγγέλνει από το εξωτερικό για να τα παραδώσει στον πελάτη, αφού δεν έχουν ελληνικούς υποτίτλους. Σε άλλα ελληνικά online καταστήματα, δε, όπως το Videoclub13.gr και το Shop21.gr μπορεί να βρει κανείς μόνο Blu-ray προς πώληση (ενώ το δεύτερο μέχρι το Γενάρη είχε και HD-DVD, έστω και λίγα, στον κατάλογό του).

Ας πούμε, ωστόσο, ότι πολλοί από τους early adopters που έχουν αυτόνομο HD-DVD player ή το HD-DVD drive του Xbox 360 δεν ενοχλούνται να παραγγέλνουν online από το VideoSun ή από το Play.com (όπως επέλεξα να κάνω προσωπικά για τις ανάγκες του αφιερώματος). Οι υπόλοιποι; Οι υπόλοιποι θα έλθουν αντιμέτωποι με μία πολύ «περίεργη» κατάσταση. Στην Fnac, για παράδειγμα, δεν υπάρχει HD-DVD. Μόνο Blu-ray. Στο MediaMarkt υπάρχουν και τα δύο, αλλά σαφώς λιγότερα HD-DVD και κανένα με ελληνικούς υποτίτλους. Και πέρα από κει… το χάος. Κυριολεκτικά.

Οι «κακές γλώσσες», πάντως (πολύ πολύ κακές… τσκ, τσκ!), μιλούν για «τεχνητή έλλειψη», με ό,τι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται – και ναι, με αυτό δεν μπορεί να υπονοεί κανείς τίποτε άλλο από «δάκτυλο της Sony Hellas». Εννοείται ότι δεν έχω καμία απτή απόδειξη για να στηρίξω κάτι τέτοιο (και αμφιβάλλω αν έχει κάτι δημοσιεύσιμο στα χέρια του οποιοσδήποτε). Από την άλλη, κανείς δεν έχει αποδείξεις π.χ. και για το γεγονός ότι η Microsoft αντιστοίχως «πιέζει» τρόπον τινά τα καταστήματα που θέλουν να πωλούν Windows, τα πληκτρολόγια και τα mouse της, να φιλοξενήσουν και άλλα προϊόντα της, για τα οποία δεν ενδιαφέρονται να προσφέρουν «χώρο στο ράφι». Και αυτό, προφανώς, συμβαίνει. Εδώ και χρόνια.

Φυσικά, υπάρχει πάντοτε και η εξής πολύ απλούστερη εκδοχή: η Sony να προωθεί με καθ’ όλα νόμιμο και σωστό τρόπο τα Blu-ray και η αποτελεσματικότητα, τρόπον τινά, των μεθόδων της να είναι τόσο μεγάλη, ακριβώς επειδή «το άλλο στρατόπεδο» δεν έχει δραστήριους, συγκεκριμένους εκπροσώπους που θα στηρίξει τα συμφέροντα του HD-DVD. Κάτι τέτοιο είναι όντως πολύ πιθανό: ενώ η InterSys, για παράδειγμα, που αντιπροσωπεύει τα HD-DVD player της Toshiba στη χώρα μας, θα μπορούσε να «κυνηγήσει» σε κάποιο βαθμό τις κινηματογραφικές εταιρείες για να προωθούν και τις ταινίες αυτού του φορμά για τις συσκευές της, η ελληνική εταιρεία… «αλλού κοιτάει». Με τα πλέον προφανή αποτελέσματα.

Πολύ άσχημη κατάσταση. Και σε κάνει να αναρωτιέσαι: πού ήταν οι product managers των εταιρειών διανομής ταινιών στην Ελλάδα, όταν στο σχολείο δίδασκαν τα καλά του ανταγωνισμού στην αγορά; Σκασιαρχείο; Δεν αντιλαμβάνονται ότι όσο πιο πολύ «χώρο στο γήπεδο» δώσουν τώρα σε μία εταιρεία του μεγέθους (και του mentality) της Sony να αποσπάσει μερίδιο αγοράς μονοπωλιακού επιπέδου, σε τόσο χειρότερη θέση διαπραγμάτευσης θα βρεθούν με αυτήν αργότερα; Γιατί, ακόμη και στον καταναλωτή να μην ενδιαφέρονται καθόλου να δώσουν επιλογές, θα έπρεπε να ενδιαφέρονται να δώσουν στον εαυτό τους. Τόσο απλά.

Από εκεί ξεκινούν τέτοιες καταστάσεις, από τα απλά πράγματα. Και μετά, σε 2-3 χρόνια από σήμερα, θα… στέλνει δελτία Τύπου προς όλες τις κατευθύνσεις η Sony πανηγυρίζοντας για την επικράτηση του Blu-ray «λόγω τεχνολογικής υπεροχής και καλύτερης βιβλιοθήκης τίτλων» (κάτι ασυζητητί ανακριβές). Γιατί μπορεί στις μεγάλες αγορές του εξωτερικού να είναι ισορροπημένα τα πράγματα τώρα, αλλά αν σε πολλές μικρές «περιφερειακές» αγορές συμβαίνει ό,τι και στη δική μας, αργά ή γρήγορα το «ειδικό βάρος» του HD-DVD (και οι συνολικές πωλήσεις του προφανώς) θα μειωθεί. Με δυσμενείς συνέπειες για όλους (έστω κι αν λίγοι, πολύ λίγοι δείχνουν να νοιάζονται σήμερα γι’ αυτό).

Έχει σημασία; Ίσως όχι, αν σκεφτεί κανείς ότι ο Έλληνας πάντοτε έτσι ήταν ως επιχειρηματίας, ως καταναλωτής και ως άνθρωπος γενικότερα: κοιτάει μέχρι… μεθαύριο. Ποτέ παραπέρα. Oh, well. Τουλάχιστον ένας, το είπε. Και όχι μόνο έχει τη συνείδησή του ήσυχη, αλλά θα… τιμήσει δεόντως και το στοκ HD-DVD από τα e-shops του εξωτερικού, αν το Blu-ray επικρατήσει και τα πρώτα καταλήξουν σε στοκ και προσφορές. Αμέ!