Από μερικές απόψεις… σαφώς ντροπή αληθινή, άνθρωπος που γράφει για τεχνολογία σχεδόν 20 χρόνια, να φτάνει στο πάρτυ του iPhone τόσο αργά. ΟΚ. Αλλά η σχέση μου με το κινητό της Apple ήταν αυτό που λέμε “μίσους και πάθους” από πολύ νωρίς. Τόσο επειδή μου προκαλεί απέχθεια ο οπαδισμός και η ηλίθια λατρεία που τρέφουν οι… πιστοί του Steve Jobs για ο,τιδήποτε φέρει το λογότυπο του μήλου, όσο και επειδή το iPhone συνδέθηκε ως συσκευή με το είδος της “μόδας” που αποστρέφομαι όσο τίποτε άλλο. Το Jesus Phone ήταν για μένα, για πάρα πολύ καιρό, η επιτομή του pretentious crap: του κάτι στην ουσία “δήθεν”, που έχει ένα σωρό “θέματα”, περιβάλλεται όμως από τέτοιο hype ώστε θα έπρεπε για κάποιο λόγο να υποκύψουμε όλοι σε αυτό το image και να το αποκτήσουμε χωρίς κρίση ή σκέψη. Του προϊόντος που έχει εξαγιαστεί σε τέτοιο βαθμό, που σε κάνει εξοργισμένο να περιφρονείς και τα ολοφάνερα θετικά του. Χθες, πάντως, συμπλήρωσα μία εβδομάδα χρήσης με το κινητό αυτό – και σκέφτηκα πως θα έχει ένα σχετικό ενδιαφέρον ή/και πλάκα να καταθέσει τις εντυπώσεις του ένας (πρώην;) iPhone hater. Ένας τέτοιος, όμως, που τουλάχιστον έχει την εμπειρία και το background και τους λόγους να το κάνει με ακρίβεια και ειλικρίνεια.
Το iPhone ήταν πολύ ενδιαφέρον στα μάτια μου εξ αρχής ως εγχείρημα, αλλά δεν με είχε πείσει – το αρχικό μοντέλο είχε πάρα πολλά προβλήματα, ένα σημαντικό ποσοστό τους σχετικό με τη χρήση του ως τηλέφωνο αυτό καθ’ αυτό. Αν είναι να το αποκτήσει κανείς και να έχει και… ένα κινητό μαζί του για τις κλήσεις και τα μηνύματα, sorry, αλλά δεν είναι συλλογιστική αυτή, τόσο ως concept όσο και πρακτικά. Πάρα πολύ σπάνια άλλωστε νοιώθω την ανάγκη να είμαι… trendy, όπως χιλιάδες άλλοι Έλληνες που έσπευσαν να αποκτήσουν iPhone μην γνωρίζοντας ότι αγοράζουν υπολογιστή-κινητό (κι όχι κινητό-υπολογιστή) και μην έχοντας καμία ουσιαστική διάθεση να το εκμεταλλευτούν πραγματικά. Οπότε στην αρχική φάση της κυκλοφορίας του, και μέχρι την ανακοίνωση της κυκλοφορίας του iPhone 3G και στην Ελλάδα, δεν είχα καν μπει στη διαδικασία να σκεφτώ αν θα πρέπει να το αποκτήσω. Πόσο μάλλον να το ποθήσω κιόλας.
Με την κυκλοφορία του iPhone 3G κι εδώ στα τέλη Αυγούστου, όμως, η κατάσταση είχε αλλάξει. Στις αρχές Σεπτέμβρη αποφάσισα εν τέλει να το αγοράσω, στο μεταξύ όμως η απαράδεκτη Vodafone είχε ήδη εγκαταλείψει την αρχική της πολιτική, δεν έδινε τα iPhone 3G χωρίς σύνδεση – αλλά δεν το παραδεχόταν και ανοιχτά, εξαπατώντας το κοινό – οπότε το ανέβαλλα για ακόμη μια φορά. Fast forward όμως έξι μήνες μετά και την ημέρα που η CosmOTE (της οποίας είμαι συνδρομητής φεύγοντας μετά από 9 χρόνια από τη Vodafone) ξεκίνησε επίσης τη διάθεση του iPhone 3G, ήμουν ήδη… προετοιμασμένος ψυχολογικά να το αποκτήσω. Από το Γενάρη βέβαια είχαν ήδη αρχίσει να διαρρέουν οι πληροφορίες για το επερχόμενο iPhone Pro – ή όπως αλλιώς θα το ονομάσει η Apple – του Ιουνίου, οπότε και πάλι δεν έδινε την αίσθηση ακριβώς σοφής κίνησης η απόκτηση του iPhone 3G τώρα. Αλλά… τί να γίνει. Είχε έλθει το πλήρωμα του χρόνου, μάλλον.
Τo make a long story short, τελικά το αγόρασα, ξέροντας πολύ καλά ότι ενδέχεται σε 3 μήνες από σήμερα να έχω ήδη πάει στο iPhone Pro. Δεν πειράζει. Κατά μία έννοια, μπράβο στην Apple και το iPhone που με έκαναν να αισθανθώ ότι δεν μπορώ πια να μην είμαι χρήστης μιας συσκευής που έχει ανατρέψει τα δεδομένα στα PDA, τα mobile apps, ακόμη και το handheld gaming εσχάτως. Είχα χειριστεί iPhone φίλων πολλές φορές, είχα κάνει test δικά μου σε διάφορα apps, ήξερα σε γενικές γραμμές τί να περιμένω και τί όχι. Και μετά από μία εβδομάδα non-stop χρήσης (αλλά πραγματικά non-stop…!) η εικόνα που έχω για το Jesus Phone; Όχι ακριβώς αυτή που περίμενα να έχω, ομολογουμένως, αλλά και όχι μακριά από αυτήν που υποψιαζόμουν ότι θα έχω.
Πρώτα, τα θετικά. Ποιότητα κατασκευής: άριστη, ασύγκριτη με το 95% των κινητών που κυκλοφορούν. Η αίσθηση που δίνει κατά το χειρισμό: ευχάριστη, προσωπική, άνετη (καμία σχέση με τα κινητά Windows Mobile ή τις όποιες εκδοχές του S60). Η δυναμική του: το iPhone είναι πια όχι απλώς αυτόνομο φορμά, είναι το πιο πολλά υποσχόμενο φορμά. Σε προοπτικές συγκρίνεται μόνο με το Android – όταν το τελευταίο αρχίσει να σοβαρεύεται βέβαια – και ήδη σήμερα είναι εφικτό να βρει κανείς μία εφαρμογή για σχεδόν ο,τιδήποτε μπορεί να φανταστεί στο App Store. Το όλο “οικοσύστημα” που έχει αναπτύξει γύρω από το iPhone η Apple: έχεις μια καλή ιδέα και ικανότητα στον προγραμματισμό; Ξαφνικά, έχεις μία αγορά 20 εκατομμυρίων ανθρώπων που προτίθενται να βάλουν το χέρι στην τσέπη για σένα, αν όντως η ιδέα σου εξυπηρετεί κάτι και έχει εκτελεστεί άρτια. Και με… “τσατσά” μόνο την Apple (κι όχι 37 τυχάρπαστους μεσάζοντες) η οποία κρατά ένα λογικό ποσοστό από κάθε πώληση – όλο το υπόλοιπο είναι δικό σου και η αγορά σου, μέσω Internet, αληθινά παγκόσμια. Αυτό είναι κάτι που καμία άλλη συσκευή, φορητή ή όχι, δεν έχει καταφέρει την τελευταία δεκαετία. +10 στο Cuppertino και μόνο γι’ αυτό.
Στα θετικά, για πολλούς και διάφορους λόγους, δεν θα αναφέρω τίποτε για jailbreak, Cydia και όλα τα σχετικά. Είναι επιλογή του καθενός αν θα “σπάσει” το iPhone του ή όχι και – κάτω από κανονικές συνθήκες – δεν θα έπρεπε να αποτελεί τόσο μεγάλο “plus” το γεγονός ότι είναι εύκολο να εγκαταστήσει κανείς σε αυτό παράνομα εμπορικές εφαρμογές. Όπως και στο PSP, δεν είμαι της συλλογιστικής ότι το αγοράζεις το Jesus Phone επί τούτου για να το… παραβιάσεις και να κυνηγάς warez από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν το έχω κάνει ακόμη. Αν συντρέξει σοβαρός λόγος (όπως η μη ενεργοποίηση του modem για σύνδεση στο Internet π.χ. ενός laptop στο OS 3.0), βλέπουμε.
Μετά, όμως, τα αρνητικά – πολλά εκ των οποίων οι οπαδοί της Apple (γιατί περί οπαδών πρόκειται) τείνουν να εθελοτυφλώντας. Το iPhone είναι super ως φορητό gadget πολλαπλών χρήσεων, αλλά ως τηλέφωνο…; Μέτριο στην καλύτερη περίπτωση: και κακή λήψη, και διακοπές σε κλήσεις, και ελάχιστες επιλογές στη διαχείριση επαφών, και και και και… Πολύ μικρή αυτονομία: πρακτικά κάθε μέρα φόρτιση χρειάζεται, ειδικά αν το αξιοποιεί κανείς αρκετές φορές μέσα στην ημέρα για πρόσβαση στο Internet μέσω 3G (που γι’ αυτό το αγοράζει στην ουσία). Μιλώντας για πρόσβαση στο Internet, έστω κι αν δεν είναι θέμα iPhone αυτό, ε, ας το πει κανένας χριστιανός σ’ αυτή τη χώρα με τ’ όνομά του: δεν υπάρχουν ταχύτητες 3G στο Ελλάντα. Τέλος. Ας το έχει στα υπόψιν του και ο κανείς αυτό, που παρακολουθεί τις… εναλλακτικής πραγματικότητας διαφημίσεις των τηλεφωνάδων και των αλυσίδων τεχνολογίας και αποκομίζει την εντύπωση ότι θα έχει DSL στην τσέπη και Web browsing σαν στο σπίτι του με το iPhone. Έλεος.
Αυτό που όμως είναι καθαρά θέμα iPhone, και της Apple, είναι αυτό του App Store. Θεέ μου, τόση, μα τόση, μα τόση σαβούρα σε software δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Μα τόση. Kαι λέγαμε ότι η βιβλιοθήκη τίτλων του DS και του Wii είναι χαμηλού επιπέδου… που να ήξεραν δηλαδή, όσοι το υποστηρίζουν, τί συμβαίνει στη βιβλιοθήκη του iPhone. Περηφανεύεται η αμερικανική εταιρεία ότι έχει να προσφέρει 30.000 διαφορετικές εφαρμογές και έχουν γίνει 1 δις downloads, όμως από τα 30Κ εφαρμογές ανάθεμα να αξίζουν οι 500 (και είπα πάρα πολλές), ενώ τα δις downloads είμαι σίγουρος ότι αφορούν κατά 80% σε αηδιούλες που όλοι μας κατεβάσαμε μία φορά, είδαμε δύο και την τρίτη απεγκαταστήσαμε. Ναι, ναι, τα καταλαβαίνω κι εγώ τα περί “δημοκρατίας της δημιουργίας”, αλλά αδελφέ μου, αν πρόκειται ο κάθε πικραμένος αργόσχολος να ανεβάζει στο App Store το κοντό και το μακρύ του – και να πρέπει να “χτενίσω” επί ώρες τις λίστες μήπως βρω κάτι ποιοτικό – να τη βράσω τη δημοκρατία/ασυδοσία. Από αυτήν την άποψη, χίλιες φορές να κάνει η Apple αυτό που ακούγεται, να ιδρύσει δηλαδή ένα Premium App Store, το οποίο θα πωλεί μόνο ΑΑΑ εφαρμογές και games, μόνο αντί 9.99 ευρώ και πάνω. Η ήρα από το στάχυ, ένα πράγμα.
Έπειτα, υπάρχουν τα… pet hates μου. Το μισητό iTunes συνεχίζει να με ενοχλεί με την εμμονή του να προσαρμοστώ εγώ στο πώς αυτό λειτουργεί και όχι το αντίθετο (η θρησκόληπτοι του Cuppertino δεν καταλαβαίνουν καν το concept του “ίσως υπάρχει κι άλλος τρόπος από αυτόν που σου επιβάλλει ο Jobs”). Συνεχίζει να δείχνει ότι έχει αναπτυχθεί για Mac και όχι για PC (helloooooo… οι πιο πολλοί κάτοχοι iPhone και iPod Touch πλέον είναι PC users), συνεχίζει να επιβάλλει την εκτέλεσή του στο start-up είτε θέλει ο χρήστης είτε όχι (ήταν τόσο δύσκολο να καλεί τα services που χρειάζεται όποτε τα χρειάζεται;) και συνεχίζει να είναι απαράδεκτα κακό στην πλοήγηση. Το σύστημα των Contacts του iPhone δείχνει να μην αναγνωρίζει το αντίστοιχο structure στη SIM κανενός άλλου κινητού (δοκίμασα Nokia, SE). Ξαναμανά πέρασμα από Outlook για να μπουν σωστά και διόρθωση επιτόπου για τα όποια λάθη (και το virtual keyboard είναι δύσχρηστο ακόμη και σε portrait mode). H μαύρη λάκα του κινητού μαγνητίζει τις δαχτυλιές όσο τίποτε άλλο έχω ποτέ συναντήσει (ακόμη και το PSP ωχριά μπροστά του), ενώ η οθόνη στο φως του ήλιου διαβάζεται μεν, αλλά όχι ακριβώς με άνεση. Αμέτρητα κινητά ή άλλες συσκευές έχω συναντήσει με παρόμοια προβλήματα, ναι, αλλά… αυτό υποτίθεται ότι είναι το Jesus Phone. Έχω ήδη κάνει μια σειρά από παραδοχές αγοράζοντάς το, να είμαι happy που κάνω κι άλλες στην πορεία;
Όποιος και όποια έχει παρακολουθήσει την πορεία του iPhone ως συσκευής, σίγουρα παρατήρησε πως δεν έκρινα σκόπιμο να σταθώ στα… συνήθη παράπονα. Το copy and paste θα το έχουμε με το firmware 3.0, όπως και επίσημα ελληνικά, μαζί με μια πλειάδα από διορθώσεις και προσθήκες (καμία εκ των οποίων όμως δεν διορθώνει τα παραπάνω αρνητικά). Η μπαταρία που δεν αφαιρείται είναι ένα θέμα, αλλά… spare me. Κανείς μας δεν κρατά πια κινητά πάνω από 2 χρόνια. Ναι, κακό που ο άνθρωπος στον οποίο θα χαρίσω το iPhone 3G το καλοκαίρι του 2009 θα διαπιστώσει ότι η μπαταρία λιθίου το Πάσχα του 2010 χρειάζεται φόρτιση δύο φορές τη μέρα – αλλά δεν ήλθε και η συντέλεια του κόσμου. Η κάμερα των 2.0 megapixel είναι τραγική από όλες τις απόψεις, τα αποτελέσματά της το ίδιο, αλλά πόσους ξέρει κανείς που… εκτυπώνουν φωτογραφίες που συλλαμβάνουν με κινητό; Για Web είναι πιθανώς ΟΚ. Τα MMS ποτέ δεν τα χρησιμοποίησα τόσο, ώστε να μου λείψουν στο iPhone (και έρχονται στο 3.0 ούτως ή άλλως). Δεν διαμαρτύρομαι, τέλος, για το γεγονός ότι δεν γίνεται να έχω multitasking στις εφαρμογές, γιατί έχει δίκιο η Apple: αν με το παρόν καθεστώς στην εκτέλεση των apps χρειάζεται κάθε μέρα φόρτιση το iPhone, με 2-3 εφαρμογές να “τρέχουν” στο background, θα το φόρτιζα το πρωί και μέχρι να πάω στο γραφείο θα χρειαζόταν πάλι φόρτιση. Καλύτερα ως προσέγγιση τα app notifications που προτείνει, αν λειτουργούν όπως περιγράφει.
Συμπέρασμα πρώτο, λοιπόν, μετά απ’ όλα αυτά; The Jesus Phone is so fucking far from divine, όσο δεν μπορώ να περιγράψω. Είναι ένα διαμάντι μεν, μα με τόσες ατέλειες, που σε εκνευρίζει να σκέφτεσαι πόσο απίθανα υπέροχο θα ήταν χωρίς αυτές (και δεν είναι). Συμπέρασμα δεύτερο; Είμαι… ήδη προετοιμασμένος ψυχολογικά για το iPhone Pro, ακριβώς επειδή μου αρέσει το iPhone 3G αλλά με ενοχλούν τα πολλά του ζητήματα. Μεγαλύτερη μπαταρία, όλα τα προβλήματα της συσκευής ως τηλέφωνο λυμένα, περισσότερες δυνατότητες στο εξ ορισμού software, ένα premium App Store, και δηλώνω super happy. Απ’ ότι φαίνεται το iPhone Pro θα προσφέρει βελτιώσεις σε επίπεδο hardware, και τις αντίστοιχες extra λειτουργίες, για να δικαιολογήσει τη διαφορά τιμής με το iPhone 3G. Μα, όσο κι αν το θέλω, αν δεν έχει ξεπεράσει τα βασικά του θέματα πριν φροντίσει να προσφέρει αυτά τα περισσότερα, θα κάνω ό,τι μπορώ για να αποτρέψω τον εαυτό μου από την αγορά του. Κι αυτό είναι υπόσχεση, εντάξει;
Λέμε τώρα.
Υ.Γ. Ψάχνοντας για τις εικόνες που θα συνόδευαν αυτό το post, συνάντησα και μία αληθινά διασκεδαστική. Αυτήν. Ο τίτλος της; “iWish”. Διπλά διασκεδαστικός… I wish indeed!
