Λοιπόν, υπάρχουν διαπιστώσεις του περίφημου εκείνου “θυμόσοφου ελληνικού λαού” (αν και πολύ αμφιβάλλω αν είναι μόνο δικές του), τις οποίες αποδέχεται κανείς μηχανικά και ασυνείδητα – μέχρι τη στιγμή που πραγματικά θα τις νοιώσει ως ορθές γιατί… χμ… προφανώς έρχεται και γι’ αυτόν το πλήρωμα του χρόνου να τις βιώσει. Να, όπως η διαπίστωση “κύκλους κάνει η ζωή”, η οποία όχι απλώς αληθινή, μα πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ αληθινή είναι (περίοδο οικονομικής κρίσης διανύουμε, όλα σε ευρώ τα σκεφτόμαστε). Κάθε φορά που το διάβαζα ή το άκουγα αυτό το “life goes in circles”, δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία – όχι γιατί πιστεύω ότι η ζωή κινείται γραμμικά ή κάτι τέτοιο, αλλά επειδή πίστευα ότι γενικολογίες για κάτι τόσο απρόβλεπτο όσο η ζωή, είναι ως επί το πλείστον άκυρες.
Και, πριν από λίγα λεπτά… it hit me. Ψάχνω να βρω ένα καινούργιο theme του WordPress για το παρόν blog (ε, τι, 18 μήνες το ίδιο…;) και κοιτούσα ποιά από τα free που έχω διαλέξει θα διατηρήσουν ανέπαφα τα post και τα γραφικά τους. Και κοιτούσα τα παλιότερα post. Και έτσι, πολύ απλά… it hit me.
Πριν από σχεδόν 2 χρόνια, έγραφα το αποχαιρετιστήριο (με παραπάνω μελό και παράπονο απ’ ότι θα το έκανα τώρα… αλλά δεν έχει σημασία) post μου στην Ελευθεροτυπία, μετά από 15 χρόνια καριέρας εκεί. Και, σε λίγες ημέρες, αποχωρώ… και επίσημα από τη θέση του διευθυντή ανάπτυξης των New Media του ομίλου Λυμπέρη, θέση στην οποία πήγα φεύγοντας από την “Ε”. Ένα το κρατούμενο.
Λίγες μέρες νωρίτερα είχα γράψει φοβερό και τρομερό post – ναι, ξέρω… wow – για το πώς η Sony θα κυκλοφορούσε νέα έκδοση του PSP (και μετά άλλο γιούχου-γιούχου post επειδή είχα αποδειχθεί σωστός). Σήμερα, όλος ο κόσμος το έχει βούκινο και η Sony… κρυφό καμάρι ότι θα ανακοινωθεί επίσης νέα έκδοση του PSP στην Ε3 2009 το καλοκαίρι. Θα μπορούσα υποθέτω να γράψω πάλι post, μα αφενός θα γελούσα την ώρα που θα το έγραφα, αφετέρου… έχουμε πια άλλους αναλυτές πια για την αγορά του gaming στην Ελλάδα (LOL^n). Δεύτερο κρατούμενο.
Το Μάρτη του 2008 είχα δημοσιεύσει ένα post για το υποθετικά τελευταίο HD-DVD που θα αγόραζα, μιας και η Toshiba την είχε πια σηκώσει τη λευκή σημαία και το Blu-ray είχε οριστικά επικρατήσει. Κρίμα στο χαμένο φορμά, δεν είναι δίκαιο, cry me a river. Η αλήθεια είναι, ωστόσο, ότι το πραγματικά τελευταίο HD-DVD το αγόρασα… πριν από μερικές ημέρες, ένα χρόνο μετά δηλαδή, και δεν ήταν άλλο από την διάσημη Casablanca: ας είναι καλά οι προσφορές των e-shops του εξωτερικού, που ακόμη “ξεφορτώνονται” στοκ. Καλά, δεν θα έγραφα ποτέ post μόνο για την Casablanca σε HD-DVD, αλλά σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν θα μπορούσα (υπερεκτιμημένη ταινία, απίστευτο όμως το restoration και ούτω καθ’ εξής). Τρίτο το κρατούμενο.
Πέρυσι το καλοκαίρι είχα γράψει ένα post σχετικά με το πόσο ενθουσιωδώς περίμενα το επόμενο βιβλίο-κεφάλαιο των Malazan Books of the Fallen, το Toll the Hounds του Steven Erikson. Η ίδια ανυπομονησία με διακατέχει και αυτές τις μέρες, έχοντας πλέον διαβάσει και την εισαγωγή του καινούργιου Dust of Dreams (και το Quicksilver του Neal Stephenson που ταλαιπωρώ αυτές τις μέρες δεν είναι τόσο απίθανα καλό ώστε να αποσπάσει το 100% της προσοχής μου από τα Malazan). Θεωρητικά, λοιπόν, θα μπορούσα να είχα γράψει αντίστοιχο post και για το Dust of Dreams, με το ίδιο σχεδόν περιεχόμενο. Τέταρτο το κρατούμενο.
Με άλλα λόγια… χμ. Πολλά μαζεύτηκαν τα κρατούμενα. Να ανοίξω έναν ιδιωτικό Κορυδαλλό να τα έχω μαντρωμένα ή θα έλθει κανένα βραδάκι να τα πάρει η Palaiokostas Airlines και θα πρέπει να δίνω και λογαριασμό στα “παράθυρα”; Δεν αποκλείεται. Οπότε… στο συρτάρι το σχέδιο του ιδιωτικού Κορυδαλλού για την ώρα. Ίσως αργότερα, σε καλύτερο – από οικονομικής άποψης – κλίμα.
Πέρα από αστεϊσμούς, όμως, είναι ανησυχητικό. Είναι οι αγορές που παρακολουθώ από κοντά, η λογοτεχνία που προτιμώ, οι δουλειές που επιλέγω αυτά που κάνουν τους κύκλους… ή είμαι εγώ που τους κάνω και οδηγούμαι να γράφω για τα όσα με ενδιαφέρουν ξανά και ξανά, μέσα σε τόσο στενό χρονικό πλαίσιο; Αν δεν είναι αυτό που λέμε either/or situation, μήπως είναι και τα δύο; Κι αν είναι… είναι σοβαρό, γιατρέ μου; Να το κοιτάξω;
Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα πρέπει να αρχίσω να γράφω για πιο πολλά διαφορετικά πράγματα. Diversification το λένε τα… τζιμάνια του marketing. Αν είναι να επαναλαμβάνομαι, βρε αδελφέ, ας είναι να το κάνω σε πιο μεγάλη γκάμα θεμάτων – έτσι μπορεί να ξεγελαστεί και κανείς.
Υ.Γ. Μέχρι τότε, να κι ένα τραγούδι που τυχαίνει να μου αρέσει πάρα, μα πάρα πολύ αυτόν τον καιρό – και οι στίχοι του δεν είναι άσχετοι με τα παραπάνω. Αγαπημένοι Bomb the Bass (αμφιβάλλω αν τους θυμάται πια κανείς από το Xenon 2 Megablast στον Atari ST και στην Amiga το 1989… εκεί τους άκουσα για πρώτη φορά), από το περυσινό Future Chaos: Black River, Gui Boratto remix, από την ολοκαίνουργια συλλογή του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου Turning Point.
Πολύ καλό compilation, επί τη ευκαιρία – ελάχιστα κομμάτια από τα 30 συνολικά δεν μου άρεσαν. +10 στο γνωστό DJ του Best Radio, έστω κι αν η συλλογή δεν παρεκκλίνει ιδιαίτερα από το στυλ που μας έχει συνηθίσει. Άντε να δούμε σε τί άλλο έχουμε να προσβλέπουμε από τα παιδιά του σταθμού φέτος… κάποιο άλλο χρώμα Butterflies από την Άννα Αναστασίου, ίσως…; 
